تالار گفتگوی بیداری اندیشه

فصل ششم-سهره های داروین نقشی در تئوری تکامل نداشتند

معاون فرماندار جزیره برای داروین از تفاوت های ظاهری لاک پشتان عظیم الجثه صحبت کرده و ادعا نموده بود که می تواند با بلند کردن جانوری که برای او آورده شده است بفهمد که این لاک پشت متعلق به کدام جزیره است. داروین از ابتدا به این موضوع علاقه ای نشان نداد. خلقت گرایانی(Creationists) همچون داروین پذیرفته بودند جانورانی که در مجمع الجزایر ساکن اند دارای اختلافات ظاهری هستند. این گونه های محلی بنام تغییرات خوانده می شدند اما این تغییرات بهیچوجه اصل تغییر ناپذیری انواع را رد نمی کردند.

البته بعداً داروین در طول سفر طولانی اش بر روی اقیانوس آرام به تفکر و دقت بیشتر پرداخت و در دفتر خاطراتش یادداشت قابل تأملی می نماید: «چنانچه کوچکترین دلیلی برای این تذکرات وجود میداشت (منظور توضیحات معاون فرماندار) جانورشناسی مجمع الجزایر سزاوار مطالعه دقیقی بود، زیرا که چنین علائمی فکر تغییر ناپذیری گونه ها را بکلی رد می کرد».
داروین در اینجا برای اولین بار عقیده معتبر پیرامون واریته ها (varieties) را زیر سؤال برد.

با وجود این داروین در سال 1877 (45سال بعد) زمانی که دیگر مرد پیری بود طی نامه ای به طبیعی دان آلمانی "Oue Zacharia" نوشت: «وقتی که در عرشه کشتی بیگل بودم هنوز به تغییر ناپذیری گونه ها معتقد بودم البته تا آنجا که به یاد می آورم گاه و بیگاه تردیدی مبهم از مغزم می گذشت»، اما او این فکر را از خود دور می کرد.

داروین در دوم اکتبر 1836 پس از 5سال سفر با کشتی بیگل به انگلستان برگشت، غنی از تجربه ها، دفترهای خاطرات و سری پر از ایده، جعبه های پر از سنگ، استخوانها، گیاهان خشک شده، پوست جانوران و حلزون ها. داروین امیداوار از اینکه این مجموعه اساس یک اعتبار علمی جدیدی را بوجود آورد. اما ارزیابی آن بیش از حد توانایی او بود، بدین جهت تمامی نمونه ها را در اختیار بهترین متخصصین لندن قرار داد و برای اینکه بتواند در فرآیند پژوهش نقشی داشته باشد در لندن اسکان گردید.

کمی بعد "ریچارد اوون" (بهترین متخصص فسیل شناسی مهره داران انگلستان) به داروین اذعان داشت که برخی اسکلت های متعلق به پستاندارانی که داروین در نتیجه حفاری ها بدست آورده بود، احتمالاً با گونه های کوچکتری که هنوز زندگی می نمایند (Dasypodidae , Bradypodidae) خویشاوند باشند.

داروین از "جان گولد" (پرنده شناسی که معدود پرنده های جمع آوری شده از گالاپاگوس را مورد مطالعه قرار داده بود) آموخت که سه نوع از این سهره ها گونه های مجزای یک فامیل (Family) هستند.
داروین این اطلاعات را به اطلاعاتی که از "ریچارد اوِون" دریافت کرده بود افزود و از آن به بعد اعتقاد او به لایتغیر بودن انواع، (آن گونه که در گزارش خلقت انجیل آمده است) از بین رفت(به همین سادگی!). داروین به فکر تبدیل انواع همانطور که خودش نامیده (Transmutation) افتاد. تقریباً در طول یک شب او از یک معتقد به خلقت(Creationist) به یک تکامل دان (Evolutionist) ملح به خلقت تبدیل گردید و شروع به بررسی سفرش از زاویه ای کاملاً جدید نمود. حال برای او روشن بود که اشکال فسیلی حیات که او به فراوانی در لایه های رسوبی آمریکای جنوبی مشاهده کرده بود، ظهور، غلبه، زوال و بالاخره نابودی کامل انواع را نشان می دهند و به این ترتیب تصویری از یک تنازع بقاء را ترسیم می کند که قدمتش به اندازه قدمت خود سنگها می رسد.

ارتباط بین جانوران و گیاهان موجود و انواع از بین رفته ثابت می کرد که همه انواع تدریجاً خود را تغییر داده اند، بدین ترتیب که همواره از گروههای موجود انواع جدید بوجود آمده است که در نتیجه آن تنوع طبیعت را بوجود آورده است. اکنون که با جهان بینی جدیدی به این داستان نگاه میکنیم می بینیم "که داروین احساس می کند که سهره هایش چه نقش کلیدی می تواند برای تئوری اش داشته باشند. داروین احساس می کند که خوش شانس بوده است که سه تن از سرنشینان کشتی همچون کاپیتان "فیتز روی" (که بعدها در زمره مخالفین سر سخت داروین قرار گرفت) پرندگان زیادی را جمع آوری کرده اند و اسامی جزایری را که پرندگان از آنجا جمع آوری شده را یادداشت نموده بودند. داروین با توجه به این پرندگان سعی کرد محل پیدا کردن طعمه توسط پرندگان را برای خودش بازسازی کند و به این وسیله نشانه هایی را برای تقویت نقش سهره هایش برای تکامل ارائه دهد، معذالک این تلاشها به اشتباهات فراوانی ختم و بالاخره نیز منجر به شکست شدند. به این ترتیب تعجب آور نیست اگر داروین از سهره هایی که نام او را یدک می کشند در اثر مهمش حرفی به میان نمی آورد.
ولی چرا اصولاً داستان سهره های داروین چنین اهمیت پیدا می کند؟ این موضوع نشان می دهد که افرادی همچون داروین آنطور که غالباً بطور رمانتیک در ذهن عوام و خواص پروارنده شده اند اصولاً وجود ندارد.

ان شاء الله ادامه دارد...

فصل هشتم-تکامل در ابهام

در سال 1950پالئونتولوژیست معروف آلمانی Otto Schindewolf آگاهانه دو اثر ضد داروینیسم منتشر نمود. شیندولف خروج پرنده اولیه آرکئوپتریکس را به صورت کاملاً رشد یافته از داخل تخم را ممکن میشمارد. این مطمئناً زیاده روی محسوب میشد ولی دقیقاً هسته مرکزی مشکل را مورد حمله قرار داده بود. تازه های تکاملی درون لایه های رسوبی همواره بطور ناگهانی که گویا از هیچ ظاهر شده اند. یک پدیده مرموز دیگر که هنگام مطالعه فسیلها جلوه گر می شود، این است که تازه های تکاملی پس از این که مدتی از وجودشان میگذرد بدون واسطه به تعداد زیادی گونه تقسیم می شوند. تشعشع یا پراکندگی انفجاری (Radiation Explosive) اصطلاحی است که دیرین شناسان به این پدیده داده اند.
چگونگی بوجود آمدن حشرات هنوز مبهم است، اجداد ماهیان هنوز ناشناخته اند. اولین تخمها و اولین پرهای یافت شده کامل و رشد یافته هستند. حدود 26 گروه پستاندار وجود دارند که منشاء آنها بکلی نامعلوم است.
دیرین شناسان آمریکایی George gylord Simpson در این باره میگوید: «فقدان اشکال حد واسط یک پدیده تقریباً عمومی است، چنانچه گروههای جدید در ابتدا بطور ناگهانی ظاهر شده باشند، در این صورت فوق العاده موفق بوده اند».
زیست شناس آلمانی Ernst Mayer که در دانشگاه هاروارد تدریس می نمود، بعنوان اولین نفر از فسیلهای ناقص ارائه شده نتیجه گیری لازم را نمود. بعد از مطالعات گسترده روی گونه های مختلف پرندگان در جزایری دور افتاده هاوائی، برای اولین بار در سال 1954 این نظریه را اعلان کرد؛ که تعداد زیادی از رابط های مهم در جریان تکامل، خیلی سریع به اجتماعات کوچک و محدود در بعضی نقاط تبدیل شده اند. بدین جهت بزحمت میتوان انتظار فسیلهای شاهد را داشت و به همین دلیل به نظر می رسد که گونه های جدید بطور ناگهانی ظهور پیدا می کنند.
ارنست مایر بعنوان دومین سند برای نظریه اش تکامل سهره های داروین را مثال می زند. این جانوران بطور کاملاً روشن موفق شده اند یک پراکندگی تشعشعی انجام دهند.
سهره هائی که با نام داروین نامگذاری شده اند در حقیقت تأیید میکنند که یک تکامل صورت گرفته است و نه بخش مرحلهای از تئوری داروین. مایر به نتیجه گیریش ادامه می دهد که احتملاً انواع تولید شده در نتیجه پراکندگی تشعشعی به سختی خود را تغییر داده برای مدتی طولانی ثابت باقی مانده اند و بدواً در این حالت تحت تأثیر موجودیتشان در طول تاریخ زمین فسیلهای برجا گذاشته اند.
Steven M. Stanley پالئونتولوژیست تمام این اطلاعات جدید درباره ظهور جهشی انواع را در تئوری نقطه ای خود در هم آمیخت. او مشکل فسیلهای زنده را توضیح می دهد و پرتوی جدید بر انقراض های مکرر و ناگهانی گروههای بزرگ جانوری در تاریخ زمین می تاباند. این پدیده قطعه مقابل را نسبت به ظهور جهشی انواع و گسترش تشعشعی آنها به نمایش میگذارد. از آنجا که Mayer و Stanley شواهد خود را از مطالعه موجودات زنده کنونی گرفته بودند، عده زیادی از دانشمندان به نظریات جدید با تردید و بدبینی می نگریستند. طبق این ایراد انتقادی آیا امکان ندارد لایه های رسوبی که شاید در آنها نشانه هائی برله جریان ترتیبی و تدریجی تکامل جانوران حد واسط وجود داشته در اثر یک رشته پیش آمد نامساعد از بین رفته باشند؟ یا این که آیا در نظری به گذشته تاریخ زمین یک زمان تکاملی، فقط چند میلیون سالی به عنوان یک جای خالی احساس می شود؟
مدتهای طولانی کسی جوابی برای این سؤالات نمی یافت. البته بعداً در شروع دهه 70 دیرین شناس جوانی به نام Niles Eldredge از موزه تاریخ طبیعی آمریکا به کمک مایر شتافت. او تریلوبیت ها را بطور اساسی مطالعه کرده بود. این بندپایان با بدن سه قسمتی در دورانهای اولیه زمین در 500 میلیون سال با موفقیت و وفور در تمام دریاها زندگی کرده و تاریخشان را لاینقطع قابل تعقیب و مدلل می سازند. Eldredge دریافت که شکل تریبولیتها در طول زمان به طور منظم تغییر نکرده است، بلکه برعکس گونه ای بطور ناگهانی از بین رفته، در حالیکه گونه ای دیگر در همان زمان بوجود آمده است. در مجموع Eldredge 5 گروه مختلف از نظر شکل مشخص نمود که هر یک از آنها در تمام دوران حیات طولانیشان بی تغییر مانده بودند. به این ترتیب بخش ترتیبی تئوری تکاملی داروین به نفع نظریه نقطه ای کنار گذاشته شد.
چنانچه مطالبی را که دیرین شناسان توانسته اند درباره تکامل از اولین پرسلولیها که میلیاردها سال قبل بوجود آمده اند تا انسان روشن و قابل فهم نمایند خلاصه کنیم، یک چیز کاملاً روشن است، و آن این که تغییرات جهشی در نقشه ساختمانی که هر چند یکبار ظاهر می گردند با تغییرات فاجعه آمیز طرز زندگی همراه بوده اند. یکی از مثالهای مؤثر آن تقریباً 350 میلیون سال قبل اتفاق افتاد، و آن عزیمت موجودات ماهی شکل از وطن اولیه تمام اشکال زندگی اقیانوس به خشکی بود. آنها گیاهان را تعقیب کردند که این گام را بطور کامل برداشته بودند. قدم گذاشتن به خشکی یک عمل پیچیده بود. در محیطی با حرارت متعادل آب وزن بدن ماهی ها تقریباً از بین رفته بود. در خشکی می بایست با مشکل کم آبی و جاذبه زمین مبارزه می کردند. شش برای تنفس اکسیژن هوا و اسکلتی کاملاً جدید که در برابر جاذبه زمین مقاومت کند، همینطور پاها برای حرکت به جلو می بایستی تکامل پیدا میکردند. سپس بایستی تمام اندامهای حسی تغییر ساختمان داده شوند، ابتدا چشمها زیرا ضریب شکست نور در هوا با آب متفاوت است. در حالیکه این مهاجران حداقل چشم را از دریا با خود همراه داشتند شاید می بایست گوش را بعنوان عضوی پیچیده تر را به کلی از نو بسازند که در آن اجزاء ساختمانی که با هم تطبیق داده شده بودند با یکدیگر همکاری نمایند. البته این عضو دو وظیفه انجام می داد؛ جذب امواج صوتی و انتقال آن و تجزیه و تحلیل حرکات برای آنکه موجود تعادل خود را از دست ندهد.
امروزه غالب زیست شناسان بر این عقیده اند که گوش از خط پهلویی که در طول جانبی بدن ماهی کشیده شده بوجود آمده است. این اندام حرکات آب را ثبت و احتمالاً ساختمان شیمیائی آن را مشخص می کند و یک نوع سرعت سنج برای شنا می باشد.
در طول تکامل اجزاء این عضو در یک زنجیر شگفت انگیز از تعداد زیادی گامهای مجزا در سر تمرکز یافته و در آنجا طی تغییرات دائمی عناصر ساختمانی اولیه در ساختمان استخوان جای گرفته اند. پس از آن استخوانهایی نیز دچار تغییر گردیدند که فک تحتانی و جمجمه را بهم متصل می کردند و به عنوان استخوانهای هدایت کننده امواج صوتی با گوش همواره در حال تکامل، تطبیق یافتند و در داخل گوش طی یک سری تغییرات پیش رونده ساختمانهای موجود چنان اساسی تغییر شکل داده و تجمع یافتند که آنگونه که دیرین شناس انگیسی Gordon R. Taylor میگوید گویی بیشتر یک نقشه از پیش تعیین شده را در ذهن تداعی میکند تا یک سری پیش آمدهای تصادفی.
بموازات قدم نهادن بر خشکی تصرف هوا دومین جهش بزرگی تکاملی است که برای آن زنجیره ای طولانی از تغییرات لازم بودند. با وجود این آرکئوپتریکس 160 میلیون سال پیش بطور ناگهانی (بی واسطه) ظاهر می گردد، با پرهایی که بطور کامل تکامل یافته اند.
از آنجا که قسمت های زیادی از اسکت آرکئوپتریکس آشکارا بر انتصاب آن به خزندگانی که در آن زمان خشکی ها را در تصرف خود داشتند گواهی میدهد و حتی دیرین شناسان پذیرفتند که پرهای آرکئوپتریکس از فلسهای خزندگان منشاء گرفته اند، لیکن چون پر یک اندام فوق العاده تخصصی را تشکیل می دهد، چنین تغییری می تواند از طریق اشکال حد واسط فراوان آن هم در زمانی بسیار طولانی ممکن باشد.
با وجودی که تاکنون هیچ فسیل مشخصی در تأیید تغییر فلس به پر یافت نشده است، لیکن تکاملیون در آرکئوپتریکس به راستی جد اولیه همه پرندگان امروزی را می بینند.
تعداد تغییرات به موقع و پشت سرهم خزندگان که می بایستی انجام می گرفت تا جانوران توانایی پرواز پیدا نمایند بی نهایت زیاد است. ابتدا می بایست وزن کاهش یابد برای این کار ضخامت دیواره استخوانها کاهش یافته و توخالی شدند. استخوانهای پاهای قدامی به استخوانهای بال تبدیل شدند به همین جهت یکی از تخمدانها تحلیل رفت.

ان شاء الله ادامه دارد...