۷/بهمن/۹۰, ۰:۵۱
به نام خدا
سعی میکنم راستشو بگم
سعی میکنم راستشو بگم
انگیزه من از آمدن به این تالار در ابتدا یک حس کنجکاوی بود بعد از دیدن مستند ظهور... بعدش تفکر کاذب این که من هم میتونم کاری بکنم...اما بعد از مدتی فهمیدم که نه ، من چقدر از همه چیز دور شدم..... و مهمتر ا زهمه از خودم و خدای خودم..... تازه فهمیدم که چقدر فاصله دارم با آنچه که حداقل باید باشم.... اختلاف میان خودم و برخی از دوستان را مثل فاصله زمین تا آسمان دیدم و افسوس خوردم... و اکنون انگیزه ام از آمدن به این تالار یافتن خود و خدایم است در میان حرفهای از دل برآمده دوستان... حرفهایی که یافتنش برای من در جای دیگر مقدور نبوده و شاید برای همیشه مقدور نباشد.... اینجا برایم حکم داشتن جمعی را دارد که همیشه آرزویش را داشتم....
در مورد سوال دوم، راستش من غیر از این تالار توی تالار دیگه ای عضو نیستم که بخوام نظر بدم اما خب تا حالا یکی دوتاشونو همینطوری دیدم، چیزی نداشته که من بخوام عضوش بشم... توی این تالار گاهی پستهایی میبینی، نوشته هایی میخونی که شاید با خواندن چندین کتاب نتونی به دستش بیاری... کارهایی رو میتونی یاد بگیری که قبلا بلد نبودی یا بلد بودی اما فراموش کردی... دعاهای دسته جمعی، همدردی های دسته جمعی -که یکی از بهترین احساس ها را من در این تاپیک ها داشتم-، پستهایی در مورد امام زمانمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) که گاهی تو را به تجدید نظر در ارتباطت وادار می کند، به قول دوستمونAgha Sayyed خوب فکر کردن، خوب نوشتن، احترام گذاشتن و موارد بسیار دیگری که دوستان هم بعضا اشاره کردند...
(یه چیزی رو هم توی پرانتز میگم... چندین سال پیش جمله زیر را در مکان و زمانی مقدس روی پارچه ای خواندم..
"ای که مرا خواندی راه را نشانم بده" و گاهی می اندیشم که آشنایی ام با این تالارگویی ادامه این جمله است....)
امیدوارم باهمکاری همدیگه بتونیم کاستی های این تالار را جبران کنیم....
) و دوم اینکه جایی هست که میشه حرف دل زد و شنید. سایت های مذهبی زیادی هست اما همه اش حرف منطقی و محکم زده میشه. خبری از حرف دل نیست. ما هم که کشته مرده حرف دلیم که: هر کسی کو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش! 

