۱۵/اسفند/۹۰, ۱۹:۳۵
بعد از ورود موسیقی های زیر زمینی به چرخه موسیقی کشور این روزها شاهد پدیده نوظهوری با نام " فیلم های زیر زمینی هستیم
فیلم هایی که با تبلیغات در تلویزیون های بیگانه و جشنواره های بی نام و نشان خارجی رسمیت پیدا کرده است و این روزها با کمی پرسه در پیاده روهای خیابان به راحتی می توان آنها را از دست فروش ها تهیه کرد
.
فیلم های زیر زمینی از بُعد ساختاری نوعی نافرمانی مدنی محسوب میشوند، زیرا انجام فعالیت های سینمایی در هر کشوری باید با کسب مجوز از مراجع قانونی انجام شود که فیلم های زیر زمینی این قاعده را نقض میکند. این که یک فیلم بدون مجوز در داخل ایران تولید شود همان ویژگی نافرمانی مدنی را دارد و مسولان باید از تولید قارچ گونه این نوع فیلم ها که محتوای آنها اکثرا شِکوه کردن مغرضانه از ایران و نظام اجتماعی حاکم بر آن، سرخوردگی، اعتیاد و مسائل جنسی و عدم رعایت خطوط قرمز است جلوگیری کنند
یک نمونه از این فیلمها فیلم (تهران من حراج) است
در فیلم "تهران من حراج" که این روزها بازتاب زیادی در بین جوان پیدا کرده است، داستان دختری تنها به تصویر کشیده میشود که خانواده مذهبی و سنتی اش او را ترد کرده اند، دختری که رویای زندگی اش تئاترو طراحی لباس است، موهایش را تراشیده است، با پسری در یک مهمانی آنچنانی آشنا میشود که به او قول خروج از کشور را میدهد ، محفل شادی و طربش در اصطبل برگزار میشود که رویاها و شادی های نامشروعش مورد هجمه حکومت و قوانین مذهبی کشورش قرار میگرد، در زمان دریافت آزمایش ها برای سفر به استرالیا مشخص میشود که به خاطر روابط آزاد نامشروع به ایدز مبتلا شده است، پسر او را رها میکند، دختر تمام نفرتش را در بام تهران در حالی که صدای اذان طنین انداز شده است با فریاد بر سر شهرش خالی میکند و تصمیم میگیرد به صورت قاچاقی از کشور خارج شود
این فیلم علاوه بر به تصویر کشیدن بسیار واضح مصرف مواد مخدر، دیالوگ ها و صحنه هایی دارد که با عرف و شرع ما سازگاری ندارد، هرچند که در این فیلم از نشان دادن صحنه ها جنسی خودداری شده است اما در بعضی سکانس ها این صحنه ها در لفافه به مخاطب القا میشود
اگر از نقد این آثار که تمام محوریت آنها مسائل سیاسی است صرف نظر کنیم، نمیتوان از این موضوع چشم پوشی کرد که چگونه این فیلم زیر زمینی که هیچ کسی مسئولیت ساخت و تولید ان را به عهده نمیگیرد در نماهای بیرونی در میدان ها ومعابر اصلی شهر تهران تصویر برداری شده است ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟
فیلم هایی که با تبلیغات در تلویزیون های بیگانه و جشنواره های بی نام و نشان خارجی رسمیت پیدا کرده است و این روزها با کمی پرسه در پیاده روهای خیابان به راحتی می توان آنها را از دست فروش ها تهیه کرد
.
فیلم های زیر زمینی از بُعد ساختاری نوعی نافرمانی مدنی محسوب میشوند، زیرا انجام فعالیت های سینمایی در هر کشوری باید با کسب مجوز از مراجع قانونی انجام شود که فیلم های زیر زمینی این قاعده را نقض میکند. این که یک فیلم بدون مجوز در داخل ایران تولید شود همان ویژگی نافرمانی مدنی را دارد و مسولان باید از تولید قارچ گونه این نوع فیلم ها که محتوای آنها اکثرا شِکوه کردن مغرضانه از ایران و نظام اجتماعی حاکم بر آن، سرخوردگی، اعتیاد و مسائل جنسی و عدم رعایت خطوط قرمز است جلوگیری کنند
یک نمونه از این فیلمها فیلم (تهران من حراج) است
در فیلم "تهران من حراج" که این روزها بازتاب زیادی در بین جوان پیدا کرده است، داستان دختری تنها به تصویر کشیده میشود که خانواده مذهبی و سنتی اش او را ترد کرده اند، دختری که رویای زندگی اش تئاترو طراحی لباس است، موهایش را تراشیده است، با پسری در یک مهمانی آنچنانی آشنا میشود که به او قول خروج از کشور را میدهد ، محفل شادی و طربش در اصطبل برگزار میشود که رویاها و شادی های نامشروعش مورد هجمه حکومت و قوانین مذهبی کشورش قرار میگرد، در زمان دریافت آزمایش ها برای سفر به استرالیا مشخص میشود که به خاطر روابط آزاد نامشروع به ایدز مبتلا شده است، پسر او را رها میکند، دختر تمام نفرتش را در بام تهران در حالی که صدای اذان طنین انداز شده است با فریاد بر سر شهرش خالی میکند و تصمیم میگیرد به صورت قاچاقی از کشور خارج شود
این فیلم علاوه بر به تصویر کشیدن بسیار واضح مصرف مواد مخدر، دیالوگ ها و صحنه هایی دارد که با عرف و شرع ما سازگاری ندارد، هرچند که در این فیلم از نشان دادن صحنه ها جنسی خودداری شده است اما در بعضی سکانس ها این صحنه ها در لفافه به مخاطب القا میشود
اگر از نقد این آثار که تمام محوریت آنها مسائل سیاسی است صرف نظر کنیم، نمیتوان از این موضوع چشم پوشی کرد که چگونه این فیلم زیر زمینی که هیچ کسی مسئولیت ساخت و تولید ان را به عهده نمیگیرد در نماهای بیرونی در میدان ها ومعابر اصلی شهر تهران تصویر برداری شده است ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟
