۱۷/فروردین/۹۱, ۱۹:۰۶
بســـــم رب الــــمـــهـــدی
سید بن طاووس (رحمة الله علیه) می فرماید:
سحرگاهی در سرداب مقدس سامرا بودم، ناگاه صدای مولایم
امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را شنیدم که برای شیعیان خود دعا می کردند
و عرضه می داشتند:
"خدایا شیعیان ما را از شعاع نور ما و باقیمانده طینت (گِل) ما
خلق کرده ای، آنها گناهان زیادی با اتکا بر محبت و ولایت ما
انجام داده اند؛ اگر گناهان آنها گناهی است که در ارتباط با توست
از آنها بگذر که ما را راضی کرده ای. و آنچه از گناهان آنها در ارتباط با
خودشان هست خودت بین آنها را اصلاح کن... و آنها را از آتش جهنم
نجات بده، و آنها را با دشمنان ما در خشم و غضب خود جمع نفرما."
(برکات حضرت ولی عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف)؛ ص 399)
[/font]
گر چه امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از گناهان و خطاهای ما آزرده خاطر می شوند،
همچنان که در نامه ای مرقوم فرمودند:
"جاهلان و احمق های شیعه و کسانی که بال پشه از دینداری آنان
برتر و محکم تر است ما را آزار می دهند."
(احتجاج؛474/2)
اما باز هم مانند پدری مهربان برای گناهکاران شیعه دعا می کنند و
از خدا برای آنان طلب آمرزش می نمایند؛ و جالب تر این که به خداوند متعال عرضه می دارند:
"اگر آن ها را بیامرزی ما را راضی کرده ای."
کجایند گناهکارانی که به بهانه گناه و معصیت، از امام رئوفشان می ترسند و ظهورش را به ضرر خود می دانند؟!
[font=Tahoma]
هر چند گناه ما دلت آزارد/ لطف و کرم تو بر سر ما بارد
یک چیز ز نوکری خود فهمیدم/ ارباب هوای نوکرش را دارد
اللهم عجل لولیک الفرج