سلام علیکم معذرت بخاطر تاخیر در پاسخ دادن به این تاپیک
جناب علائم ظهور
سلام علیکم بنده مدیر همان وب امام عصر عج هستم که این مطلب را از کتاب آقای دکتر علی هراتیان نقل کردم با احترام خاصی که برای شما دوست عزیز قائلم از گفتارهای خودتان می خواهیم به نتیجه برسیم
از همین الان بگم اگه جایی یه ذره تند نوشتم ببخشید
و اما اظهارات شما:
1-گذشته از این بچه های مدرسه ای ما نیز بسیار دانا و آگاه هستند و خیلی چیزها را دقیقا متوجه میشوند.؟؟؟!!!
عجب پس انگار شما در این جامعه در این دانشگاها در این مدارس نیستید که این حرف را از روی دلتان می گوید کجایید که تمام اعتقادات جوانان شیعه این مملکت را برده اند ببخشید مثل اینکه شما خواب هستید، که الان وجود امام زمان علیه السلام را همین بچه شیعه ها مسخره میکنند بجز در صد کمی که بقولی ولایی هستند
2-اصلا چنین ادعایی رو من حتی یکبار هم نشنیدم.اصولا هر جا که شنیدیم نهایت از جنگ با کفار بوده و هیچ جا این اراجیف افراد ضد دین تکرار نمی شود!!!!
دوست محترم اینها اراجیف نیست ، اینها واقعیت هست کافی است خودتان به یک مدرسه دبیرستان بروید اعتقادات ساده شیعه را از آنها بپرسید آخه اگه الان همه جوانان ، ما نمی گویم همه مسائل بلکه درصد کمی هم از اعتقادات شیعه می دانستند این وضع جامعه و .... نبود که شاهدش هستید ، اینها درد است تا حالا به این روایت دقت کرده اید که پیغمبر اکرم صلوات الله علیه وآله : یک ساعت تفکر بهتر از هفتاد سال عبادت است!
تا حالا شده از خود بپرسید که آیا نیامدن امام زمان علیه السلام بخاطر این است که آن حضرت در واقعیت یار ندارند ، آیا تقدیر خداوند بر این بوده است که حجت زمانش را خلق کند بعد پشت پرده غیبت نگهش دارد !!!
آیا خداوند کار عبث انجام می دهد نخیر بنا بر خیلی از روایات من جمله روایاتی که در اکمال دین و مکیال از حضرات معصومین علیه السلام نقل شده یکی از مهم ترین دلایل غیبت آن حضرت " نخواستن مردم"است
چرا می خواهید همه چیز رو گل و بلبل نشان دهید بگوید امام زمانی هست یه سری علائم ظهور دارد ظهور هم بدست خداست هر موقع دلش بخواهد ظهور را می رساند این جمله درست است بنا بر روایات که ظهور بدست خداوند است ولی آیا این حکومت ( حکومت حضرت مهدی عج) نباید طرفدار در عمل و واقعیت نه در حرف داشته باشد
سعی کنیم این تفکرمان را درست کنیم که :
ما منکر آن نیستیم که حضرت مهدی عج گردن نمی زنند ، خون به راه نمی اندازند بلکه به راه می اندازند " ولی" نه با "شیعیان" که گل وجودی آنها از طینت اهل بیت علیه السلام خلق شده است ولو هر چند هم گنهکار باشند بنا بر روایت امام رضا علیه السلام که چه زیبا فرموده اند :امام هشتم حضرت رضا علیه السلام می فرمایند::امام،هم نشین ؛ هم دل ؛پدر مهربان و برادر و یاور است و (همانند )مادر نیکوکار و مهربان نسبت به فرزند خردسال و پناه بندگان است
و این روایت ختم کلام در این بحث می کنند :
«انزلت في القائم اذا خرج في اهل الردة والكفار في شرق الارض و غربها فعرض عليهمالاسلام ، فمن اسلم طوعاً امره بالصلاة والزكاة وما يومر به المسلم ويجب لله عليه، ومن لم يمسلم ضرب عنقه حتي لايبقي في المشارق والمغارب لا وحّد الله»
«در حق قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نازل شده
چون ظهور كند به كافران و مرتدان مشرق و مغرب اسلام را عرضه ميكند، هر كس از روي علاقه بپذيرد او را به نماز و زكات و ديگر فرائض اسلام فرمان ميدهد و هر كس اسلام را نپذيرد گردنش را ميزند تا در شرق و غرب جهان كسي باقي نباشد جز معتقدين به يكتايي خدا
بلای جانسوز عصر ما غیبت نیست غفلت است.
و پایان بحث
آي
ه «انّ الله لا يُغيِّرُ ما بقوم حتّي يغيّرو ما بانفسهم» خداوند سرنوشت هيچ قومي و «ملّتي» را تغيير نمي دهد مگر آنكه آنها خود تغيير دهند سوره رعد آیه 11
مثال مانند قوم بنی اسراییل که ظهور حضرت موسی علیه السلام را واقعا خواستند و خداوند لطف کردند و 170 سال از غیبت حضرت موسی علیه السلام کم کردند و فرج را برآنها رساند
آنگاه امام صاق(علیه السلام)می فرمایند اگر شما شیعیان
چنین تضرع و زاری کنید و فرج ما را بخواهید،خداوند فرج ما را می رساند ولی اگر دست روی دست بگذارید(
بی تفاوت بمانید)وقتی کار به نهایت رسید فرج فرا می رسد(بحار الانوار 52/52)
برای تعجیل در امر فرج بسیار "دعا" کنید
که همانا گشایش شما در آن است
حال و روز شیعه در این عصر، از دو وجه بیرون نیست؛
یا معصوم خاتم را محبوب خویش می داند یا سر به آستان طاغوت می ساید.
شیعه اگر در حضور آب، دل به سراب می سپارد، چگونه نام خود را «شیعه»می گذارند؟
شیعه بهتر از هر كس می فهمد كه:
هر كه بمیرد و امام زمان خود را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است.
اگر مدعی است كه مرید آن قطب عالم است،
عاشق آن حجت خاتم است،
این حال و روز با عشق سازگاری ندارد!!!
چه عشق و کدام عاشقی بی یاد معشوق، زیستن می تواند!؟
كدام عاشق هر از گاهی به یاد معشوق می افتد
و محبوب را در ردیف دیگر امور روزمره خویش می بیند؟
این ننگ و عار نیست برای عاشقی كه از معشوق بشنود كه:
ما تو را از یاد نمی بریم و مراعات حق تو را فرو نمی گذاریم و...
او... بی اشتیاق زیارت معشوق، سر كند و یاد او را فرو بگذارد؟
این اوج بی معرفتی محب نیست كه بداند و بشنود كه محبوب به شادمانی او شاد می شود،
با اندوه او غمگین می گردد،
هرگاه دست به دعا بردارد محبوب آمین می گوید و آن زمان كه سكوت كند،
محبوب، برایش و به جایش دعا می كند و او سر از پای نشناسد و قالب تهی نكند؟
آری بلای جانسوز عصر ما غیبت نیست، غفلت است