- قالَ علیه السلام : مُخالَطَةُ الاْ شْرارِ تَدُلُّ عَلى شِرارِ مَنْ یُخالِطُهُمْ.
ترجمه :
فرمود: همنشین شدن و معاشرت با افراد شرور نشانه پستى و شرارت تو خواهد بود.
تعداد زیادی حدیث و روایت از ائمه داریم که فرموده اند انسان بر آیینه ی دوست خودش است و الگوگیرنده از دوستش
پیامبر«ص» می فرماید: «از دوست تو بر تو حکم می کنند»
در فرهنگ ایرانی هم مرسوم است هر کس را که می خواهی بشناسی دوستانش را بشناس
[b] خارم ولی گلاب ز من می توان گرفت از بس که بوی همدمی گل گرفته ام
اما در علم روانشناسی که ما بخش اعظم آن را کپی برداری از فرهنگ اسلامی میدانیم :
به شدت تاکید شده که در انتخاب دوستانمان نهایت ظرافت را به کار ببندیم چرا که بخش اعظمی از عمرمان را کنار دوستانمان هستیم به خصوص در دوران نوجوانی که شخصیت ها در حال شکل گیری است
و اما اگر دوستانمان شرور باشند ما .....
[/b]
10 - قالَ علیه السلام : أ هْلُ قُمْ وَ أ هْلُ آبَةِ مَغْفُورٌلَهُمْ ، لِزیارَتِهِمْ لِجَدّى عَلىّ ابْنِ مُوسَى الرِّضا عَلَیْهِ السَّلامُ بِطُوس ، اءلا وَ مَنْ زارَهُ فَأ صابَهُ فى طَریقِهِ قَطْرَةٌ مِنَ السَّماءِ حَرَّمَ جَسَدَهُ عَلَى النّارِ.
ترجمه :
فرمود: اءهالى قم و اءهالى آبه یکى از روستاهاى حوالى ساوه آمرزیده هستند به جهت آن که جدّم امام رضا علیه السلام را در شهر طوس زیارت مى کنند.
و سپس حضرت افزود: هر که جدّم امام رضا علیه السلام را زیارت کند و در مسیر راه صدمه و سختى تحمّل کند خداوند آتش را بر بدن او حرام مى گرداند.
روایات مختلف و متعدد نشان می دهد زیارت هرگاه ازروی معرفت باشد زائر را به اهداف عالی می رساند. از
امام باقر ـ علیه السلام ـ در این باره چنین نقل کرده اند:
«فمن زاره عارفاً بحقه.»
«
کسی که حضرت را زیارت کند و حق او را بشناسد.»
این تعبیر از
امام صادق، امام کاظم، امام رضا، و امام جواد ـ علیهم السلام ـ درباره آن حضرت نقل شده است. برطبق این روایات، پاداش زیارت آن حضرت زمانی به انسان خواهد رسید که زائر به حق آن حضرت معرفت داشته باشد و به درستی بداند چه کسی را زیارت می کند.
از بررسی مجموع روایات استفاده می شود که زیارت از روی معرفت آن است که زائر معتقد باشد امام علی بن موسی الرضا ـ علیه السلام ـ هشتمین معصوم، حجت وخلیفه خدا ست وپس از او چهار معصوم حجت وخلیفه خدا در روی زمین خواهندبود. به عبارت دیگر، زایری حق امام هشتم رابه درستی می شناسد که شیعه دوازده امامی باشد، و تنها محبت ودوست داشتن ایشان کفایت نمی کند.
بزنطی از آن حضرت چنین نقل کرده است:
«هر کس از دوستان من که حق مرا بشناسد و زیارتم کند، روز قیامت او را شفاعت خواهم کرد.»
[b]اگر زیارت امام رضا علیه السلام با معرفت صورت پذیرد ایشان شفیع ما خواهد شد و چه چیز بهتر از شفاعت این امام بزرگوار بزای ما خواهد بود ؟؟؟
[/u]
11 - عَنْ یَعْقُوبِ بْنِ السِّکیتْ، قالَ: سَاءلْتُ أ بَاالْحَسَنِ الْهادى علیه السلام : ما بالُ الْقُرْآنِ لا یَزْدادُ عَلَى النَّشْرِ وَالدَّرْسِ إ لاّ غَضاضَة ؟
قالَ علیه السلام : إ نَّ اللّهَ تَعالى لَمْ یَجْعَلْهُ لِزَمانٍ دُونَ زَمانٍ، وَلالِناسٍ دُونَ ناسٍ، فَهُوَ فى کُلِّ زَمانٍ جَدیدٌ وَ عِنْدَ کُلِّ قَوْمٍ غَضُّ إ لى یَوْمِ الْقِیامَةِ.
ترجمه :
یکى از اصحاب حضرت به نام ابن سِکیّت گوید: از امام هادى علیه السلام سؤ ال کردم : چرا قرآن با مرور زمان و زیاد خواندن و تکرار، کهنه و مندرس نمى شود؛ بلکه همیشه حالتى تازه و جدید در آن وجود دارد؟
امام علیه السلام فرمود: چون که خداوند متعال قرآن را براى زمان خاصّى و یا طایفه اى مخصوص قرار نداده است ؛ بلکه براى تمام دوران ها و تمامى اقشار مردم فرستاده است ، به همین جهت همیشه حالت جدید و تازه اى دارد و براى جوامع بشرى تا روز قیامت قابل عمل و اجراء مى باشد.
.
.
.
بله رازی در قرآن نهفته است که وقتی قرآن می خونی مثل نونی که تازه از توی تنور بیرون آورده باشند داغ داغ، تازه تازه است.
از امام صادق (علیه السلام) سوال کردند: در قرآن چیست که هنگام انتشار و خواندن آن جز تازگی و تراوت چیزی ندارد؟
حضرت در پاسخ فرمودند:
«خداوند تبارک و تعالی قرآن را تنها برای یک زمان بدون در نظر گرفتن زمان دیگر و برای مردمی بدون در نظر گرفتن مردم دیگر قرار نداد! و قرآن در هر زمانی جدید است و نزد هر ملتی تازه و باطراوت است تا روز قیامت!»
بحار الانوار: ج 89/ص 14/ح 8
قرآن نیز همچون طبیعت کتابی است که برای یک زمان نازل نشده است، اگر غیر از این بود در گذشته همه رازهای قرآن کشف می شد و این کتاب آسمانی جاذبه و تازگی و اثربخشی خود را از دست می داد. حال آنکه استعداد تدبر و تفکر و کشف جدید، همیشه برای قرآن هست و این نکته ای است که پیامبر و ائمه آن را توضیح داده اند.
در حدیثی از پیامبر نقل شده است که فرمودند: مَثَل قرآن، مَثَل خورشید و ماه است و مِثل آندو همیشه در جریان است. یعنی ثابت و یکنواخت نیست و یکجا میخکوب نمی شود و یا فرمود: «القرآنُ ظاهرُهُ أَنیقٌ و باطنُهُ عمیقٌ»؛ قرآن ظاهرش زیبا و باطنش ژرفاست.