تالار گفتگوی بیداری اندیشه

.
روز قیامت دعوت کننده ای دعوت می کند و می خواند. "یوم یدع الداع" -قمر6-[/b]

.
گروهی از مومنین در قیامت با نام "رجبیون" شناخته میشوند.
1.چگونه میتوان به این شخصیت رسید؟
2.چگونه خداوند شرایط این صعود را در ماه رجی فراهم نموده؟

.
ماه رجب یکی از ماه های حرام است یعنی جنگ با دشمنان ممنوع شده تا برای همه انسانها امن و امان باشد
فکرش را بکنید در ماهی که خداوند جنگ با دشمنان را ممنونع کرده با دوستانش چه میکند؟!؟!؟

.
ای قلب! در این ماه به خطاهای ما نگاه نمی کنند بلکه خدا می خواهد در این ماه ما را از بندگان خاص خود کند.

.
حدیثی از آیت الله ملکی تبریزی در کتاب المراقبات آمده به اسم "فرشته داعی":

.
خدایا کمک کن همه ی ما آن ندا را بشنویم...

.
ملک از جانب خدا می گوید من همنشین کسی ام که با من همنشین شود...
اینکه بینی مرده و افسرده ای ... زان سبب بود که ترک سرور کرده ای
در ابن ماه مب خواهند راه انس با حضرت حق را برایمان باز کنند...

.
یعنی از دریچه ی رجبی شدن می توان حوائجی را که خداوند حاضر و مایل است به مابدهد را به ما بدهد.

.
این سفره فقط به طوری خاص در همین 30 روز گسترده است !!! پس باید هنر استفاده کردنش را بدست آورد.

.
روز محشر در آن تنهایی محض ندا می آید : این الرجبیون؟!
یعنی کجایند کسانی که در ماه رجب با خدای خود انسی خاص گرفتندو نگذاشتند ماه رجب براحتی از دستشان برود!!؟؟
.

.

" من بخشندۀ آنم که از من بخشش خواهد " ... انگار استغفار این ماه هم استغفار خاص و حساب شده ایست . ذکر استغفار را در اعمال این ماه دیده اید؟ چرا در آن دیگر نمی گوییم "ربی"؟!؟! " ماه ماه من است و بنده بندۀ من است و رحمت رحمت من است"
چه قدر آدم دلش گرم میشود در زمانی که خدا می گوید ماه من است و تورا بنده ی خود می خواندو دیگر گناهانت را نمی بیند!!!

.
[/b]زمینه ی یگانه شدن با خدا در این ماه فراهم شده!!!

در این ماه حجاب واسطه ها برداشته میشود و خداوند خودش به اسم رحمان به صحنه می آید...(رحمت این ماه رحمت من است)

.
" فمن دعانی فی هذه الشهر اجبته "
این ماه اجابتی عامه و برای همه دارد ... هرکس در این ماه مرا بخواند اجابتش می کنم... اجابتی مخصوص

.
" ومن سالنی اعطیته و من استهدانی هدیته "
حرف توو دهانمان گذاشته ! می فرماید: بنده ی من اگر از من چیزی بخواهی به تو میدهم و اگر از من طلب هدایت کنی تو را هدایت می کنم...
خودش حرف یادمان داده که ازاو طلب هدایت کنیم و مطمئن باشیم که به ما میدهد.

.
" وجعلت هذالشهر حبلا بینی و بین عبادی " این ماه را چون ریسمانی قرار دادم بین خود و بندگانم!

.
ماه رجب شرایطی است استثنایی که بندگان زیرک خدا از آن استفاده کنند و بالا بروند. مثل یک طناب که یک سرآن در دست خداست و سردیگر آن را رها کرده تا ما بگیریم و بالا برویم...

.
با انجام اعمال این ماه می توان سرطناب را برای بالارفتن گرفت!!!

.
" فَمَنِ اعتَصَم به وَصَل اِلَیَّ " : کسی که به ریسمان ماه رجب چنگ بزند به من وصل میشود.[/b]

.

.
رجب یک مقام تکوینی است که باید هرکس آنرا در درون خود احیاء کند و اگر احیاء شد طبق روایات:

.
روزه ی یک روز آن موجب دفع جهنم است و روزه ی دوم آن موجب ایجاد صراط است یعنی جاده ای به سوی بهشت برایمان ایجاد میشود یعنی با دومین روزه ی ماه رجب قلبت را به سوی بهشت جهت می دهی و دیگر قلبت متوجه عالم معناست و از اینجا به بعد دیگر انسان جهت داری شده و روزه ی سوم آن ایجاد خود بهشت است یعنی وصل به بهشت شدن...
.
.
.

.
خلقی زبان به دعوی عشقش گشاده اند ------------------------ای من غلام آنکه دلش با زبان یکی است

.
خدایا در این ابتدای ماه رجب توفیقات بهره مندی از برکات این ماه را به ما مرحمت فرما. نکات یسیار لطیف و شیرینی مانده که انشالله بعدا خواهم گفت ...

.
التماس دعای فرج

دستوراتی عرفانی از آیة الله قاضی درماه رجب



اگر می‌توانی نخواب و اگر کسی نمی‌تواند همه شب را نخوابد؟ صب باشد، صب یعنی جگر سوخته، بیدار خوابی کند، شب زود بخوابد و سعی کند بیدار خواب کند طوری که بدن استراحت خود را بگیرد.

آیة الحق مرحوم حاج میرزا علی قاضی طباطبائی درباره ماه‌های رجب، شعبان و رمضان فرمود: هان ای برادران عزیز و گرامیم؛ آگاه باشید! متوجه و هشیار باشید که ما در قرقگاه زمانی (ماه‌های رجب، شعبان و رمضان) داخل شده ایم!

اصل این دستور را حضرت علّامه آیة الله سیّد محمّد حسین حسینی طهرانی أفاض الله علینا من بركات تربته، در سال آخر عمر شریف و با بركت خود در یكی از جلسات برای خواصّ أصحاب خودشان از روی نسخۀ خطّی آیة الحقّ مرحوم آیة الله حاج میزا علی قاضی طباطبائی كه بنام «صَفَحاتٌ منْ تاریخ الأعلام» بقلم فرزند ایشان نوشته شده است، بیان فرموده، به عمل و مداومت آن تأكید نمودند و مخصوصاً به طلّابی كه با حضرتش مأنوس بودند، أمر كردند آنرا در دفتر خود ثبت نمایند:

و آن مطالب از این قرار است که :

1- آگاه و متوجه باش! كه ماههای حرام (رجب و شعبان و رمضان كه در نزد أهل عرفان ماههای حرامند) از راه رسید؛ بیدار باش! تا اینكه برای مسافرت خویش توشه برداری و این فرصت را از دست مده و غنیمت بشمار!.

2- شبهای آن را به بیداری و روزهای آن را به روزه گرفتن سپری نما، بشكرانۀ اینكه خداوند لطف خویش را عام و شامل همگان فرموده است!.

3- و شب را جز به مقدار كمی استراحت و خواب سپری مكن؛ و نماز شب را بنحو تهجّد و بیدار و خواب بجای آور (یعنی چند ركعتی نماز بخوان و مقداری بخواب و سپس بیدار شو و به همین ترتیب عمل نمای، تا نافلۀ شب پایان پذیرد) و چه بسیارند عاشقانی كه هرگز در شب نمی خوابند!.

4- و كتاب حقّ را تلاوت نمای و آنرا با بهترین صوت و زیباترین نغمه و آرام آرام قرائت كن، چرا كه ظلمتها و كدورتها را تبدیل به نور و روشنائی می نماید.

5- پس تو بهره مند نشدی، بلكه هیچكس از چیزی به مانند قرآن بهره نبرده است! و هر كس غیر از گفتۀ مرا بگوید سخت در اشتباه فرو رفته، مرتكب خطا گردیده و گمان او گمان باطلی خواهد بود!.

6- و سلام بفرست بر أصل قرآن و فصل آن (كه مقصود محمّد و آل محمّد صلوات الله علیهم أجمعین هستند) كه آنان باقیماندگان آل الله می باشند و در برابر آنان عبد محض و تسلیم و بدون اراده باش!.

7- هر كسی كه در غیر حبّ آنها خود را در ذمّۀ خداوند رحمن درآورد و به اندازۀ ذرّه ای از محبّت غیر آنها در دل راه دهد، او محققاً گمراه شده و منكر نعمت ولایت آنان گردیده؛ و در این انكار خود نعمتهای پروردگارش را از دست داده است!.

8- پس محبّت به آنها محبّت به خداوند است و در این صورت تو خود را در پناه حبّ خداوند درآور!.

9- و دربارۀ قرآن كوتاهی مكن و آنرا از روی لهو و لعب قرائت منمای و در معانی آن دقّت كن تا بواسطۀ دقت در قرآن به بالاترین ذروه از قلل مجد و شرف نائل آئی!.

10- و در هر حال بر تو باد كه ذكر و یاد خدا؛ و مبادا كوتاهی كنی در قرائت قرآن و ذكر پروردگار و هیچگاه در این مورد عذر نیاور كه: چگونه و چه مقدار به یاد او باشم. (یعنی اشتغال به امور دنیوی و تراكم شواغل و مشاغل تو باعث نشود كه در این دو مهمّ سستی و تكاهل ورزی و آنرا بعنوان عذر برای خویش تلقّی نمائی

11- این ماهها (رجب و شعبان و رمضان) قرقگاههای خداوند است، پس در این قرقگاه داخل شو، اما حرمت آنرا پاس بدار و آنها را معظّم داشته، ملتزم به رعایت آداب آن باش.

12- پس هر كسی كه به خداوند معتصم شود (دست به دامان رحمت و جمال و جلال او دراز نماید و به ریسمان او چنگ بزند) خود را در صراط او می یابد و اگر گفتی «ربّی الله» ای گوینده! روی این كلام ایستادگی نمای و دست از آن برندار.

«قالَ عَزَّ منْ قائلٍ: «وَ مَنْ یعتصِم بِالله فقَدْ هُدی إلَی صِراطٍ مستقیمٍ[1]».

وَ قالَ: «وَ اسْتقمْ كَمآ أمرْتَ..... [2] »

وَ قالَ جلَّ جلالُهُ العَظیمُ: «إنَّ الذین قالوا رَبُّنا اللهُ ثمَّ استَقَموا تتَنَزَّلُ علیْهمُ الملئكَة... [3] ».

«خداوند عزیز می فرماید: «و هر كسی كه اعتصام به خدا پیدا كند براستی در صراط مستقیم و راه راست هدایت شده است».

و نیز فرموده است «به آنچه كه مأموریت یافتی پایداری و استقامت نما!»

و نیز پروردگار كه دارای جلال و مجد و عظمت است می فرماید: «براستی آن كسانیكه بدین معنی اقرار نمودند كه: پروردگار ما «الله» است و پس از این اقرار و اعتراف، استقامت و پایداری را پیشۀ خود ساختند، ملائكۀ پروردگار بر آنها فرود می آیند......»»


«هان ای برادران عزیز و گرامیم كه خدای شما را در طاعت خود موفّق بدارد آگاه باشید! متوجه و هشیار باشید كه ما در قرقگاه داخل شده ایم و همانگونه كه در زمینهای حرم باید از محرّمات اجتناب نمود و ارتكاب یك سلسله اعمالی كه در حرم جرم نیست در آنجا جرم محسوب می شود، در این ماهها هم كه قرقگاه زمانی محسوب می شود چنین است و باید با هشیاری و مواظبت در آن وارد شد، و به همان نحو كه در قرقگاه مكانی كه حرم است، انسان به كعبه نزدیك می شود، در این ماهها هم كه قرقگاه زمانی است، انسان به مقام قرب خداوند می رسد. پس چقدر نعمتهای پروردگار بر ما بزرگ و تمام است؟! و او هرگونه نعمتی را بر ما تمام نموده است؟!.

پس حال كه چنین است، قبل از هر چیز آنچه كه بر ما واجب و لازم است، توبه ایست كه دارای شرایط لازمه و نمازهای معلومه است (مقصود همان دستور توبه ایست كه رسول خدا صلی الله علیهِ وَ اله و سلم در ماه ذوالقعدة الحرام داده اند و در كتب ادعیه مثل «مفاتیح الجنان» آمده و چهار ركعت نماز دارد[4].)

و پس از توبه، واجب ترین چیز بر ما پرهیز از گناهان صغیره و كبیره است تا جائیكه توان و قدرت و استطاعت داریم!.»

«پس (ای برادران عزیر) دستور توبه را در شب جمعۀ اول ماه (رجب) یا روز جمعه؛ و یا روز یكشنبۀ آن، انجام داده نماز توبه را بخوانید؛ سپس آنها را در روز یكشنبۀ دوّم همان ماه تكرار و اعاده نمائید.

سپس ملتزم شوید به مراقبه، چه مراقبۀ صغری (باز داشتن نفس از آنچه كه خداوند بدان راضی نیست) و چه مراقبۀ كبری (نگاه داشتن دل از آنچه محبوب نمی پسندد).

و نیز خود را وادار به محاسبه (حساب كشیدن از نفس) و معاتبه (سرزنش نمودن در صورت لغزش) و معاقبه (تنبیه نمودن نفس در صورت ارتكاب خلاف) به آن چیزی كه شایسته و سزاوار است نمائید.

پس براستی هر كسی كه در صدد متذكر شدن به ذكر حقّ و در مقام خشیت از ذات اقدس حضرت حقّ متعال بوده «پس از این مرحله، با دلهای خود بخداوند رو آورده، بیماریهای گناهانتان را معالجه و مداوا نمائید و بوسیلۀ استغفار، بزرگی و سنگینی عیوب خود را كاهش دهید.

و بپرهیزید از اینكه حریم الهی را بشكنید و پرده های حجاب را بالا زده حرمت حرم را هتك نمائید!

زیرا براستی چنین شخصی در نظام تكوین بی آبرو و مهتوك است گرچه خداوند كریم از روی كرمش، بحسب ظاهر آبروی او را حفظ نماید؛ و همین جزای اوست و نیازی به مجازات پروردگار ندارد!.

و كجا امید نجات است برای دلی كه شبهات وارد آن شده در او نفوذ نموده است؟! (یعنی یكی از واجبات و لوازم حتمیّۀ سلوك إلی الله، یقین داشتن به مبدأ و معاد و حقانیت طریق و شیخ و استاد است، و در صورت پیدایش كمترین شك و تردیدی سالك خودبخود از حركت باز می ماند. بنابراین، محال است با وجود شك، سالك از مهلكه نجات پیدا نماید.) و چنین شخصی هرگز نمی تواند در راه متقین قدم بردارد؛ و هیچگاه قدرت ندارد به مقام محسنین راه یابد و با آنان از چشمۀ آب گوارا بنوشد.

و خداوند تنها محلّ اتّكای من و شما است و او بهترین یار و یاور می باشد.»

عرفان به عمل است نه به گفتن!





پی نوشت :

[1] ـ ذیل آیۀ 101 از سوره آل عمران: 3.

[2] ـ قسمتی از آیۀ 15 از سورة الشورَی: 42.

[3] ـ صدر آیۀ 30 از سورۀ فصّلت: 41.

[4] ـ مرحوم محدّث قمی (رحمة الله علیه) در فصل پنجم كه در اعمال ماه ذی القعده است گوید:..... و كیفیت آنچنان است كه در روز یكشنبه غسل كند و وضو بگیرد و چهار ركعت نماز گذارد: در هر ركعت حمد یك مرتبه و قل هوالله احد، سه مرتبه و معوذتین یك مرتبه، پس استغفار كند هفتاد مرتبه و ختم كند استغفار را به «لا حَوْل وَ لا قوَّةَ الا باللهِ العَلیِّ العَظیم» پس بگوید: «یا عَزیزُ یا غفار أغْفر ذُنوبی وَ ذنوبَ جَمیع المُؤْمنینَ وَ المُؤمناتِ فإنَّه لا یَغْفِر الذُّنوبَ إلا أنْتَ». فقیر گوید: ظاهر آنست كه: و ذكور و دعای بعد را، بعد از نماز باید بجا آورد.

به نام خدا

سلام بر ذخیره اللهی بر روی زمین