تالار گفتگوی بیداری اندیشه

مطلب بسیار جذاب و زیباست.
احساس کردم با تشکر و اعتبار حق مطلب را ادا نکرده ام.
بسیار ممنونم.
مشتاقانه پی گیر این مطلبم.

سلام قولا من رب رحیم

تنها جایی که خودِ خدا سلام کرده است همین آیه است

هر جای دیگر که سلام کرده است، ملائکه سلام کرده‌اند. اینجا خود خدا میگوید از قول من سلام برسان... سلام قولاً من رب الرحیم....

حال امام صادق(علیه السلام) می خواهند سلام خدا را برسانند. و لذا اهل سنت نمیتوانند این را درک کنند و اهل سنت می گویند چرا سلام می دهید؟ خداوند در سوره صافات سلام می دهد :سلام علی اِل یاسین ،سلام علی ابراهیم، سلام علی نوح فی العالمین،.....برگردان این را اگر خواستید بدانید در زیارت آل یاسین باید ببینید...

انشالله ادامه دارد...

"عبادک الصالحین" یک بار در قرآن بیشتر نیامده است... آن هم در سوره نمل است: و ادخلنی برحمتک فی عبادک الصالحین

اما نوعی عبودیت هست، عبودیت خاصه یه عبودیت خصوصیه.... این چه نوع عبودیتی هست؟

انشالله ادامه دارد...

سلام
با اجازه
با پدر
امام اميرالمؤ منين حال فرزند خود را در كودكى بشدت رعايت مى كرد و عنايتى خاص به او داشـت ، خـصـوصـيـات ذاتـى مـبـتنى بر ايمان و ارزشهاى عميق انسانى خود را به فرزند مـنـتقل مى كرد و در چهره فرزندش قهرمانى از قهرمانان اسلام را مشاهده مى كرد كه براى مسلمانان صفحات درخشانى از سرافرازى و كرامت به يادگار خواهد گذاشت . اميرالمؤ منين پسر را غرق بوسه مى كرد و فرزند، عواطف و قلب پدر را مسخّر كرده بود.
مـورخـان نـقـل مـى كـنـند كه : ((روزى اميرالمؤ منين ، عباس را در دامان خود گذاشت ، فرزند آسـتـيـنهايش را بالا زد و امام در حالى كه بشدت مى گريست به بوسيدن ساعدهاى عباس پرداخت . ام البنين حيرت زده از اين صحنه ، از امام پرسيد:
ـ چرا گريه مى كنى ؟
حـضـرت بـا صـدايـى آرام و اندوه زده پاسخ داد: به اين دو دست نگريستم و آنچه را بر سرشان خواهد آمد به ياد آوردم .
ام البنين شتابان و هراسان پرسيد: چه بر سر آنها خواهد آمد؟
حضرت با آوايى مملوّ از غم و اندوه و تاءثر گفت : آنها از ساعد قطع خواهند شد)).
ايـن كـلمـات چـون صـاعـقه اى بر ام البنين فرود آمد و قلبش را ذوب كرد و با دهشت و به سرعت پرسيد:
ـ ((چرا قطع مى شوند؟))
امـام بـه او خـبـر داد كـه فرزندش در راه يارى اسلام و دفاع از برادرش ، حافظ شريعت الهـى و ريحانه رسول اللّه ( صلّى اللّه عليه و آله ) دستانش قطع خواهند شد. ام البنين بـه شـدت گـريـست و زنان همراه او نيز در غم و رنج و اندوهش شريك شدند. (قمر بنى هاشم ، ص 19.)
سـپـس ام البـنـيـن بـه دامـن صـبـر و بردبارى چنگ زد و خداى را سپاس گفت كه فرزندش فدايى سبط گرامى رسول خدا( صلّى اللّه عليه و آله ) و ريحانه او خواهد بود.

رشد
ابـوالفـضـل العـبـاس ، از بالندگى شايسته اى برخوردار بود و كمتر انسانى از چنين امـكـان رشـدى بـرخـوردار مى گردد. حضرت در سايه پدرش ، (پرچمدار عدالت اجتماعى بـر روى زمـيـن ) رشـد كـرد و از عـلوم ، تقوا، گرايشهاى والا و عادات پاكيزه او بهره مند گـشـت ، تا آنكه در آينده نمونه كامل و تصويرى گويا از امام متقيان باشد. مادرش بانو فـاطـمـه نـيـز در تـربـيـت فـرزنـد اهـتـمـامـى شـايـسـتـه داشـت و بـذر هـمـه صـفـات كمال و فضايل و خدادوستى را در زمين بكر وجود فرزند كاشت ، كه بر اثر آن ، حضرت عباس در تمام زندگى خود، طاعت خدا و جلب مرضات او را در سرلوحه كار خود قرار داد.
ابـوالفـضـل ، مـلازم بـرادرانـش ريـحـانـه و دو سـبـط گـرامـى رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله ) حسن و حسين ( عليهما السّلام ) سروران جوانان بهشت بـود و از آنـان اصـول فـضـيـلت و بـنيادهاى آداب والا را فراگرفت . مخصوصاً هماره با بـرادرش سـيـدالشـهـداء بـود و در سـفـر و حـضر از او جدا نمى شد و از رفتار برادرش بشدت اثر گرفت و الگوهاى رفتارى او را در جان خود استوار ساخت و صفات نيك او را در خود متمثل كرد تا آنجا كه جلوه اى كامل از برادر در خصوصيات و ديدگاههايش شد. امام نـيـز كـه مـحـبـت بـى شـائبـه و جـانـبـازى او را نـيـك دريـافـتـه بـود او را بـر هـمـه اهل بيت خود مقدم مى داشت و خالصانه به او محبت مى ورزيد.
الگـوهـاى تـربـيـتـى والاى ابوالفضل العباس ، او را به سطح مصلحان بزرگ بشريت رساند، مصلحانى كه با جانبازيهاى والا و تلاشهاى مستمر براى نجات بشريت از ذلّت و بندگى و احياى آرمانهاى بلند انسانى ، مسير تاريخ را عوض ‍ كردند.
ابـوالفـضـل از همان آغاز، آموخت كه در راه اعلاى كلمه حق و برافراشتن پرچم اسلام ـ كه خـواهـان آزاد كـردن اراده انسانى و ايجاد جامعه برينى است كه عدالت ، محبت و فداكارى و ازخودگذشتگى بر آن حاكم باشد جان بازى كند. اين اعتقادات بزرگ در جان عباس ريشه داشت و با هستى اش عجين شده بود تا آنجا كه با تمام قوا در راه آنها پيكار كرد. طبيعى بود كه چنين باشد؛ زيرا پدرش ‍ اميرالمؤ منين ( عليه السّلام ) و برادرانش ، حسن و حسين ( عـليـهـمـا السـّلام ) نـهـال ارزشـهـا را در جـانـش ‍ غـرس كـرده بودند؛ بزرگوارانى كه مشعل حرّيت و كرامت را در دست گرفتند و افقهاى روشنى براى ملتهاى روى زمين گشودند، تـا آزادى و كرامت خود را باور كنند و حق و عدالت و ارزشهاى والاى انسانى بر آنان حاكم باشد.
منبع : کتاب زندگانی حضرت ابوالفضل العباس

کسی که صالح باشد ذات او صالح شده و کسی که ذات او صالح شده باشد جز عمل صالح از او سر نمیزند....

ولی کسی که عمل صالح انجام می‌دهد و هنوز ذاتش صالح نشده، ممکن است گاهی عمل صالح از آن سر زده باشد و گاهی عمل طالع....به هر کسی به سادگی نمیتوان گفت عبد صالح...

عبد صالح یعنی خروج کامل از نفس... سر سوزنی در آن نفس وجود ندارد... و لذا

ان الارض یرثها عبادی الصالحون
.....وارثان زمین بندگان صالح خدا هستند....

انشالله ادامه دارد...

با تشکر از زحمات شما می خواستم با اجازه مطلبی اضافه کنم:

حضرت اباالفضل العباس در روز عاشورا ابتدا فرزندان خود را به میدان فرستادند تا شاهد شهید شده فرزتدان و عزیزانش باشد همچنین ایشان شعار معروفی در کربلا هنگام جنگ با سپاه کفر داشتند که مضموم آن چنین است: اگر دست راستم را قطع کنید از دینم (امام حسین)دست برنمی دارم.از نظر ایشان دین یعنی امام حسین و اطاعت از ایشان و راضی نگه داشتن ایشان یعنی عمل به دستور دین .

باب محبت و معرفت به امام زمان در زمان ما همان باب حضرت اباالفضل است. مهم ترین خصوصیت ایشان ادب و تسلیم بودن در مقابل امر ولایت بود نه تنها تسلیم ظاهری بلکه تسلیم و ادب باطنی.ما هم باید در مقابل امام عصر خودمان این چنین باشیم.
یا علی

یه آیه دیگر هم عباد صالحین را معنا می کند:

و نرید ان نمن علی الذّین استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین

یعنی مستضعفین وارث زمین هستند... مستضعف از کلماتی است که به آن ظلم شده است... مستضعفین اهل بیت (علیه السلام) هستند... الان اگر کسی فقیر باشد به آن مستضعف میگویند که درست نیست...

مستضعف اهل بیت هستند..چرا؟ چون حق خلافتشان غضب شد و از نظر خلافت تضعیف شدند... اینها وارث زمین اند... چون صالح هستند... یعنی ذاتشان منقاد است...

امام حسین(علیه السلام) زمانی که در کربلا بودند، خطبه ای خواندند:

.....ایها الناس ماخلق الله عباده الا لیعرفوه، فاذا عرفوه، عبدوه....

خدا عباد را خلق نکرد ، جز برای معرفت خودش... زمانی که او را شناختند، عبدش شدند...

و این خیلی مهم است ...کسانی که ذاتا منقاد هستند، ذاتشان میشناسد ولی خودشان (نفسشان) هنوز شناخت پیدا نکرده است و وقتی عارف شدند و شناخت پیدا کردند عبد میشوند...

وقتی عارف شدند، عبد او شدند...

[font=B Nazanin]انشالله ادامه دارد...