۱۴/تیر/۹۱, ۱۸:۵۴
بسم الله الرحمن الرحیم
روزی می شنویم که دختری به خاطر حجابش از دانشگاهی در یک کشور مدعی دموکراسی اخراج می شود و روز دیگر عکسی میبینیم که جوانک یهودی مشروبش را می ریزد سمت زن مسلمان محجبه.
کار از اینها هم بالاتر می گیرد و تمام خبرگزاری ها اعلام می کنند که زن مسلمان باردار و جنینش در دادگاه و جلوی قاضی با ضربات چاقو به شهادت رسیدند.
روزی پسر میلیاردری در ایتالیا به جرم اسلام آوردن به طرز مشکوکی نیست می شود و چند روز بعد جنازه اش را زیر پلی در شهر پیدا می کنند و علت مرگ را اووردوز هروئین اعلام می کنند.
چند سالی می شود که هر روز در اخبار صورت خونین کودکی معصوم و صدای شیون و زاری مادری در کنار او را می توان دید.
امروز به اسم جنگ عراق و فردا به اسم جنگ افغانستان. روز دیگر در بحرین و مصر و لیبی و یمن و ... .
ماه رمضان فرا می رسد و تو روزه می گیری و به ظاهر مسلمانی، جلوی چشمانت ساندویچی می خورد و تو را به خاطر عمل به دستورات دین مسخره ات می کند و قاه قاه می خندد.
در پارک به نماز می ایستی و مردمی که از کنارت رد می شوند، چنان نگاهت می کنند که گویی اصلاً نمی دانند نماز یعنی چه.
یکی از اقوام کارت عروسی پسرش را برایتان می آورد و شما را برای مراسم دعوت می کند، از در سالن که داخل می روید، احساس ورود به یک کاباره در کفرستان بهتان دست می دهد.
یک انسان مومن وقتی با این قبیل مشکلات برخورد می کند، چه احساسی می تواند داشته باشد؟
آخرالزمان روزگاری است که در آن مومنان زندگی سختی را خواهند داشت و حفظ دین در این روزگار چونان گرفتن گلولهاى از آتش در دست و یا چون فشردن بوته ای خار است.
رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در اين باره فرموده اند:
واى بر عرب از شرّى كه به آنان نزديك شده است. فتنه هايى چون پاره هاى شب تاريك و ظلمانى. صبحگاهان مرد مؤمن است و به هنگام غروب كافر. گروهى دين خود را به بهاى ناچيز و متاع اندك مى فروشند. كسى كه در آن روز به دين خود چنگ زده و پاى بند است، همانند كسى است كه گلولهاى از آتش را در دست گرفته يا بوته هاى از خار را در دست مى فشرد.(1)
امام علی (علیه السلام) نیز می فرمایند:
... پرچم گمراهی ( در آخرالزمان ) بر فراز رهبر آن برافراشته شده و شاخه و ریشه های آن پخش گردیده است . با پیمانه خود شما را ارزیابی می کنند ( که به حزب آنها وارد شوید ) و مانند حیوان چموش به شما لگد می زنند .
زمامدار اینان از دین خارج است و در گمراهی استوار در چنین روزگاری چیزی از شما باقی نمی ماند مگر ته مانده ای همانند ته مانده ی دیگ غذایی که خورده اند و یا باقیمانده ای که در ساک دستی باقی می ماند .
اینان همانند پوستی که دباغی می شود شما را مالش و همانند گندمی که در خرمن کوبیده می شود شما را فشار می دهند .
اینان مومن را از میان شما برای زجر دادن همانند پرنده ای که دانه ی چاق تر را انتخاب می کنند ، بیرون می کشند... (2)
پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند: …فروریختن دین به دنیاست و در آن وقت قلب مومن درونش آب می شود مثل آب شدن نمک در آب. زیرا منکرات را می بیند و قدرت جلوگیری و تغییر آن را ندارد. مومن در میان آنها با ترس و لرز راه می رود، که اگر حرف بزند، او را می خورند و اگر ساکت شود، دق مرگ می شود.(3)
و
زمانی خواهد آمد، که مومن در آن زمان از گوسفند زبون تر خواهد بود.(4)
برای مردم زمانی پیش می آید که برای هیچ دین داری دینش سالم نمی ماند جز اینکه از کوهی به کوهی فرار کند و همچون روباه بچه هایش را برداشته از لانه ای به لانه ای بگریزد... . (5)
امام علی(علیه السلام): امر خدا واقع نمی شود، مگر بعد از آنکه شما مومنان در میان مردان از مردار هم خوارتر و زبون تر باشید ... و آن هنگامی است که یک ضربت با شمشیر برای مومن از به دست آوردن یک درهم از طریق حلال آسانتر باشد و ... .(6)
امام صادق(علیه السلام): ثروتمند از مومن گرامی تر می شود. مومن زبون و منافق عزیز و فقیر پست و.... .
آن فرجی که شما انتظار می کشید، واقع نمی شود مگر بعد از آنکه شما چون بز ذبح شده باشید که دیگر قصاب اعتنا نمی کند که دست به کدام عضو آن بزند! آری ستمگران شما را ارجی نمی نهند و شما پناهگاهی پیدا نمی کنید که امر خود را به او مستند سازید.(7)
مومن در آن زمان محزون و مورد تحقیر قرار می گیرد. او نمی تواند که منکرات را جز در دلش انکار کند و در معرض هر نوع تحقیری قرار می گیرد.(8)
برای شما زمانی پیش می آید که از افراد متدین کسی نجات نمی یابد، به جز افرادی که مردم آنها را ابله تصور کنند و آنها صبر و شکیبایی داشته باشند بر آنان که آنها را ابله و بی خرد بخوانند. (9)
امام صادق (علیه السلام) خطاب به افراد با ایمان در آخرالزمان فرمودند : آیا می دانید آنان که با ایمان راسخ در انتظار حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هستند و در بدترین شرایط صبر می کنند از آزار ها و سختی ها و ترس و ناملایمات بسیاری می بینند ، آنها روز قیامت از پیروان راستین ما هستند و به ما نزدیکترند.(10)
امیرالمؤمنین علی علیه السلام می فرمایند: در این زمان بی توجهی به احکام و ارزش های الهی به اندازه ای رواج پیدا خواهد کرد که مردم کسی را که امر به معروف می کند آدم پست و ذلیل به حساب می آورند. در مقابل، کسی را که به انواع گناهان و آلودگی ها مرتکب می گردد ستایش خواهند کرد.(11)
در جای دیگر تصریح دارند که در این دوره مردم فقیر خوار و زبون و انسان های مؤمن ضعیف و حقیر و اندیشمندان و افراد با فضیلت پست و بی مقدار شناخته می شوند. در مقابل، شخص فاسق محترم به حساب آمده و ستمگر و ظالم مورد تعظیم و احترام قرار می گیرد. حق ضعیف در بینشان پایمال شده و انسان های قوی از نظر مال و امکانات زمام امور را به دست می گیرند.(12)
امام صادق علیه السلام در این باره تصریح دارند که: در آن زمان می بینی که پیروان همه ادیان تحقیر می شوند و حتی هر کس که یک فرد دیندار را دوست داشته باشد. مردم ارتباط با او را تحریم می کنند و از خود می رانند.(13)
پی نوشت:
1. احمد، مسند، ج2، ص390
2. خطبه ی 107 ، صفحه ی 239
3. الزام الناصب، ص182؛ روزگار رهایی، ص 355
4. نهج الفصاحه،ج2،ص645؛ روزگار رهایی، ص354
5. منتخب الاثر، ص 437؛ کشکول شیخ بهایی، ص580.
6. منتخب الاثر، ص314 ؛به نقل از روزگار رهایی، ص364
7. بحار الانوار، ج52، ص110 و 264؛ روزگار رهایی، ص374
8. الزام الناصب ص183؛ به نقل از روزگار رهایی382
9. اصول کافی، ج2، ص117؛ به نقل از روزگار رهایی، ص382
10. احمد، مسند، ج2، ص390.
11. بحارالانوار، ج 52، ص 256
12. الزام الناصب، ص 195
13. بشارة الاسلام، ص 132