(۱۹/تیر/۹۱ ۱۷:۲۰)anti dajjil نوشته است: [ -> ] (۱۹/تیر/۹۱ ۱۷:۰۷)AMINI نوشته است: [ -> ]نامردی و دورزدن های روسیه در گذر زمان بر هیچ کس پوشیده نیست و همه میدانند که روسیه منافع خود را در اولویت کاری خود دارد و در زمان انتخاب همه معاهدات را به زیر پا خواهد گذاشت.
و
چین که نیاز به توضیح ندارد. پایگاه جدید صهیونیسم.
این دو کشور به دنبال چه هستند؟
در هر جایی که آمریکا بدنبال تحریم و یا توطئه هست ایندو مخالفند!
جریان چیست؟
نظرتان را بفرمایید؟؟!!
یک سوال دارم
شما برای اینکه اثبات کنید چین و روسیه بهقولی کاسه ای زیر نیم کاسه دارند دلیلی دارید؟آن زمانی که شما میگویید قضیه شوروی بود رییس جمهور هایش با الآن فرق میکردند.
بله دوست عزیز:
ببینید:
به عنوان نمونه درسال دو هزارو یک در مسکو توافقنامه دو جانبه ای درمورد همکاری برای مدرنیزه کردن صنعت نفت وگاز ایران با تجهیزات روسی منعقد شد ولی اجرا نشده باقی ماند.
درسال دو هزارو نه شرکت گازپروم نفت و شرکت ملی نفت ایران یادداشت تفاهمی امضا کردند که بهره برداری طرف روسی را ازمیادین آذرو شنگوله پیش بینی می کند ولی دراوت دو هزارو یازده ایران( به دلیل تاخیر در اجراء م) پروانه کار شرکت روسی را لغو کرد.
درسال دوهزاروهفت شرکت لوک اویلازترس تحریم شدن به خاطر قانون آمریکایی داماتو فعالیت خود را در میدان اناران متوقف کرد.
درسال دو هزارو هشت گازپروم توافقنامه ای در مورد مشارکت در بهره برداری از بزرگترین میدان گازی ایران یعنی پارس جنوبی امضا کرد ولی باید گفت آن را جزو اولویت های خودنمی داند.
این تصور وجود دارد که گازپروم فقط خواسته حضورخود را دراین طرح تثبیت کندچون نفت این میدان در اختیارمصرف کنندگان خارجی قرارمی گیرد و شرکت درطرح به نفع روسیهاست.
چند سال لازم بود تا اهمیت ایده ایران درمورد ساخت کنسرسیوم کشورهای صادرکنندهگازبرای دیگران هم مشخص شود.
درسال دوهزارو هفت طی دیدار صادرکنندگان نفت درقطر تصمیمی درمورد هماهنگی سیاست گازی کشورهای صادرکننده گرفته شد و بعد ایران و قطرازایجاد کارخانه مشترک استخراج گاز در ایران و مایع کردن آن درقطرخبردادند.
ولی بعد کنگره آمریکا ازتعقیب جزایی کشورهایی خبر داد که قصد اجرای ایده کنسرسیوم گازی بین المللی را داشته باشند. درنتیجه روسیه به جنگهای گازی با مصرف کنندگان و ترانزیت کنندگان گاز ادامه و ایران بازارهای بالقوه برای فروش گاز خود را از دست می دهند.
همچنین می توان به نبودپیشرفت در اجرای طرح زیربنایی شمال-جنوب اشاره کرد که زمانی روسیه خیلی روی آن تبلیغ می کرد و می بایست این کشور را از طریق ایران به سایر کشورهای آسیایی پیوند می داد.آغاز همکاریهای فنی و نظامی ایران و روسیه ابتدا موفق به نظر می رسید.
روسیه با توجه به تجربه اتحاد شوروی دلیل کافی داشت تا به این همکاریها جنبه قانونی و بین المللیب دهد تا درچارچوب آنها ایران تسلیحات تهاجمی خود را گسترش ندهد و فقط توان دفاعی رابالا ببرد و درعین حال جیب روسیه را کاملا پر کند.
در سال دو هزارو شش طرفین قراردادچند میلیارد دلاری در مورد تحویل سامانه های پیشرفته ضد هوایی تور-ام.یک و پیچیورا.دو-ایو در سال دو هزارو هشت پیمان تحویل موشکهای اس.سیصد را امضا کردند.
همکاری در زمینه انرژی اتمی و فضا هم با موفقیت انجام می شد. ولی قطعنامه های ضد ایرانی شورای امنیت و به خصوص آخرین قطعنامه به طور جدی بسیاری از جهات همکاری ایران و روسیه را متوقف کرد و درپی فرمان رئیس جمهور روسیه قراردادهای چند میلیاردی فسخ شدند.
این مساله خسارت قابل توجهی به توان دفاعی همسایه روسیه وارد کرد که غرب از تمایل خود به حمله به آن خبر می دهد. سیاست مقامات روسیه در این زمینه غیرعاقلانه به نظر می رسد.
ببخشید اگه یه وقت غلط املایی دارد.