تالار گفتگوی بیداری اندیشه

درباره نماز جعفر يکي از بـزرگان اهل معـنا مي فرمايد:
اگر بخواهد معنويت در زندگي ما تعريف شود، يک فداکاري و گذشت لازم دارد و يک اشتغال شديد ميخواهد. ما براي پيگيريهاي معنوي و رشدمان بايد بيش از اين هزينه کنيم و وقت و نيرو صرف کنيم. يک عمل عبادي قوي را در طول شبانه روز بايد ملتزم باشيم و يک جهت مراقبهاي قوي را بايد ملتزم باشيم. مثلاً در اعمال عبادي بعضي مشغول به ذکر ميشوند که پيچيدگي خاص خود را دارد. اشتغال و عدم اشتغال، کيفيت ذکر، شرائط ذکر که آثار عجيبي در زندگي انسان ميگذارد که بابش مفصل است. ولي منظور ما از ذکر، يک اشتغال است. نماز امام زمان (عليه السلام) ، نماز جعفر طيار، اينها چيزهايي بوده که اعجاز ميکرده است. مخصوصاً اگر يک جنبشي ميشد که انسان علاقهمند به اين قضايا، مدتي را به نماز جعفر طيار اشتغال پيدا ميکرد، برکاتش زود محسوس ميشود. زود که عرض ميکنم منظور بعد از ماههاست و براي انسان فتح باب ميکند. گويا اين عمل عبادي نماز جعفر طيار حکم کيميا دارد. بعضي اهمال ميکنند؛ مثلاً سريع دو رکعت ميخوانند و اذکارش را بعد ميگويند، اينگونه، آثارش کم ميشود. نماز جعفر طيار در سلوک عملي، يک سر بوده است. آقـا علي بن موسي الرضا (عليه السلام) از مدينه که عازم طوس شدند، مرتب اين نماز را مشغول بودهاند. با اينکه خودشان امام هستند و خودشان نماز دارند؛ اما نماز جعفر را ملتزم بودهاند.

ادامه گفتار آن بزرگ اهل معنا (استاد شیخ جعفر ناصری):


این نماز، آثار و برکاتی را در زندگی و در ارتقاء معنویت انسان می گذارد. مشکل و خطری که الآن با آن مواجهیم این است که نکند آرام آرام سیره بزرگان حوزه فراموشمان بشود. و اشتغال به یک اموری پیدا کنیم که با سیره علما و بزرگان حوزه فاصله داشته باشد؛ این نماز جعفر از جمله سنت هایی است که از اهل بیت:به علمای اهل معنویت منتقل شده که دیگر واسطه نداشته است. این نماز جعفر طیار، مدتی التزام می خواهد. خیلی از این عبادت ها به گونه ای است که اگر انسان مدت زمانی ملتزم باشد، بهره اش را می گیرد؛ از جمله این نماز است. البته حداقل یک حول ]= سال] کامل می خواهد، اگر کسی حاجتی را در نظر گرفت و حاجتش زودتر برآورده شد که چه بهتر. این نماز، در بین علمای نجف مجرب بوده است. علمای اهل معنایی که بعضی از اعمال عبادی را به هیچ وجه ترک نمی کردند از جمله آن عبادات، نماز جعفر طیار بوده است.

بعضی از دوستان مدتی به این نماز مشغول می شدند و آثار و برکاتی می دیدند که واقعاً بهت آور است. برخی که از نظر پزشکی برای فرزنددار شدن مأیوس شده بودند مشغول به خواندن این نماز شدند و نتیجه گرفتند. البته اکابر و بزرگان، فقط برای حوائج مادی نماز جعفر را نمی خوانده اند؛ بلکه ضمیمه اش می کرده اند و اصل را حوائج معنوی قرار می دادند؛ ولی اگر نماز جعفر طیار در برنامه عبادی کسی قرار گیرد یک قدس و یک نور همیشه همراه او خواهد بود. یکباره ساختار روحی او تغییر می کند؛ یعنی یک بهاء و نور پیدا می کند. این نماز، خیلی جای کار دارد؛ یعنی ارزش دارد که انسان وقت بگذارد و ملتزم باشد و هرچه می خواهد از این نماز بخواهد. البته حوائج هم متفاوت هستند و انسان باید بداند که کدام حاجت چه مقدار ادامه می خواهد. هر حاجتی یک مقدار حد نصابی از تکرار عمل را دارد. گاهی حد نصاب، بالا است؛ یک وقت یک نفر یک قضیه معنوی را که اکابر، چهل سال دنبالش می دویده اند مد نظر قرار می دهد می خواهد نماز جعفر طیار بخواند و فکر می کند بعد از دو سه ماه هم باید به آن برسد که این، خطا است؛ ولی گاهی حوائج را باید از هم تفکیک کرد. گاهی ما مشکلاتی در زندگی مان هست که اصلاً راه معنویت را بر ما بسته است. این موارد، جای نماز جعفر طیار است که شخص؛ می خواند و راه برای او باز می شود. قدم به قدم پیش می رود و استمداد می کند از الطاف حق تعالی. به هرحال، نماز جعفر طیار در برهه هایی از طلب در زندگی مادی و معنوی، به داد انسان می رسد و انسان را رشد می دهد.