تالار گفتگوی بیداری اندیشه

من امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را در خواب دیدم
من با امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ارتباط دارم
امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مرا به فلان کار مامور کرد
من سید حسنی هستن
من یمانیم
من ....
این روزها خیلی از این جملات به گوش ما میخورد


بحث اینه که با توجه به اینکه خود مولا (عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند هر کس تا قبل ظهور گفت من ایشان را دیده ام کذاب است . چرا باز عده ای همچین مطلبی را عنوان میکنند ؟!!

و از ان جالب تر هر کسی هم ادعا کرد اقلا چند تایی مرید!!!! پیدا میکند

انگیزه:

اولین دسته عده ای کلاش و دروغ گو هستند که برای جیب شما نقشه کشیده اند
یا دنبال اعمال خلاف عفت یا شهرت و .. هستند

در تاریخ هم عده ای با ادعای امامت و نبوت و نواب بودن حتی شورش های بزرگی به راه انداخته اند که نمونه اش قیام بر علیه انگلیس ها بود

عده ای هم مبتلا به انواع بیماری های روانی مثل خود بزرگ بینی پارونوییک و یا شیزوفرنی و نووروز هستند که مرز خیال و واقعیت را درک نمیکنند . که با دارو درمانی و روانکاوی و ... قابل در مانند

عده ای مبتلا به صرع مثلا که در فاصله غش مسایلی را میبینند که در قوه وهمیه ایشان رخ میدهد و گمان میکنند که واقعییت است

این عده دروغ نمیگویند ولی ....

دسته سوم هم راست میگویند هم میبینند اما انچه میبینند شعاع نفسانی خویش است و بعضا مکاشفات و رویاهای شیطانی و یا تعبیر دار است که مفصل در این رابطه صحبت میکنیم .
مثلا در مورد انان که میبینند و نمیشناسند . و بعدا میفهمند یا کلا نمیفهمند تا زمان ظهور که خیلی ها میگویند این شخص را قبلا دیده ایم و نشناخته ایم


عده بسیار بسیار قلیلی هم ممکن است ببینند و بشناسند که البته ادعا هم نمیکنند . مثلا چه کسی از اقای بهجت و علامه قاضی و دیگران شنید بگویند مولا (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دیده اند؟

ادعای ارتباط که دیگر مسلما کذب است به دلیل فرمایش خود معصومین


و نکته بعدی این که تکلیف ما طبق شرع مقدس در مواجهه با این افراد چیست؟!


با عرض پوزش تا تکمیل بحث این تاپیک را میبندم . یک یک خلاصه برای ورود بود

بعد از تکمیل ان شا الله برای بحث و تبادل نظر در خدمت عزیزان هستیم

یا حق

به نام خدا

با جناب اقای دکتر مسنجر روانپزشک و استاد دانشگاه جهت توضیح مسایل روانی در این خصوص هماهنگی شده و ایشون قول دادند مقاله ای رو در این مورد اماده کنند

بنده کامل ترین توضیحات رو در کتاب سفینه الصادقین نوشته عارف واصل اقای یعقوبی قاءنی دامه برکاته خوندم که برای شما قرار میدهم

ان شا الله استفاده کنید .
صحت مطالب مورد تایید است

با دقت بخوانید رفقا



‫در پایان شرح زندگانى مناسب است مطالبى راجع به تشرفات و خوابها و مکاشفاتى که در بارهى امام عصر -‬ارواحنا‬ فداه - نقل مىشود بیان کنم:‬
‫همان طور که قبلاً نیز گفتهام مکاشفه در واقع با رؤیا یکى است با این تفاوت که مکاشفه در بیدارى حاصل مىشود.‬
‫یعنى همان طور که انسان هنگام خواب در اثر کم شدن تعلق روح به جسم و به عالم طبیعت و توجه به عالم بالا،‬
‫معانى و صورى را مىبیند و درك مىکند، در بیدارى نیز چنانچه تعلقش کم گردد ممکن است همان معانى و صور را‬
‫ببیند و درك کند که در این صورت به آن مکاشفه مىگویند. البته مکاشفات به این جهت که گاهى با اختیار شخص‬
‫حاصل مىشود اعتبارش از رؤیا کمتر است.‬
‫در هر حال، رؤیاى صادق و مکاشفهى صحیح از امورى است که باعث تنبه و آگاهى سالک در مسیرش مىگردد و‬
‫چه بسا از این طریق معانى بسیار بلند و دقیقى را درك کند. گاهى نیز بشارت بوده و مایهى دلگرمى بیشتر او خواهد‬

‫شد. لیکن باید دانست که بسیارى از خوابها و مکاشفات از ناحیهى تخیلات و یا تسویلات نفسانى خود انسان است‬
‫که تعبیرى نداشته، بلکه بیان کنندهى افکار و حالات و انگیزههاى درونى اوست و هیچ ربطى با عالم بالا پیدا نمىکند.‬
‫بسا خوابى که ظاهرى زیبا و پرطمطراق دارد، ولى چون از عالم بالا نیست هیچ تعبیرى نداشته باشد. همچنان که‬
‫گاهى در رؤیاى به ظاهر سادهاى که از عالم بالاست معانى بسیار بلندى به کسى افاضه مىگردد.‬
‫
‫حتى اگر کسى پیامبر یا یکى از ائمهى اطهار قدس سرهما را نیز در خواب ببیند نباید به طور قطع به آن اعتماد کند،‬
‫هر چند در حدیث شریف آمده که:‬
‫»من رآنى فى منامه فقد رآنى لأن الشیطان لا یتمثل فى صورتى و لا فى صورة أحد من أوصیائى.«‬
‫زیرا این روایت معناى خاصى دارد. مرحوم حاجى نورى در »دار السلام« مفصلاً متعرض شرح آن گشته و پس از‬
‫اینکه نظرات علماى بزرگ را در این زمینه یادآور مىشود، وجوه مختلفى در توضیح این حدیث ذکر مىکند.‬
‫به نظر حقیر اگر کسى پیامبر صلی االله علیه و آله یا یکى از ائمه قدس سرهما را در خواب ببیند در صورتى رؤیاى او‬
‫مطمئنا صحیح خواهد بود که صورت اصلى آن بزرگواران را خارجا دیده باشد. و الاّ صحتش مورد تأمل است؛ لذا در‬
‫زمان ما که وجود شریف امام عصر - ارواحنا فداه - در پس پردهى غیبت هستند اگر کسى آن حضرت را در خواب‬
‫مشاهده نمود نباید به آن اعتماد کند. مگر اینکه آن رؤیا همراه با قرینهى قطعیه باشد که مطلب جداگانهاى است.‬
‫نکتهى مهم دیگر که آن نیز حائز اهمیت است این است که لسان عالم رؤیا با لسان ما تفاوت دارد. آنچه که انسان‬
‫در خواب و کشف مىبیند نوعا داراى معناى خاص مىباشد و به همین جهت نیاز به تعبیر داشته و بدون تعبیر
‫صحیح، حقیقت آن پوشیده خواهد ماند.‬
‫بىتوجهى به این مطلب باعث گشته که برخى در اشتباه قرار گیرند. مثلاً هرگاه بشارت فرج و ظهور امام زمان علیه‬
‫السلام در وقت معینى به کسى داده شود نوعا خبر از فرج شخصى خود او خواهد بود که گاهى به معناى فرا رسیدن‬
‫موتش مىباشد؛ زیرا مرگ براى مؤمن فرج محسوب مىشود.‬
‫چه بسیار دیده شده که افراد وارستهاى بر مبناى خواب یا مکاشفهاى بشارت وقت ظهور را به مردم مىدهند و بعدا‬
‫خلاف آن ثابت مىشود. این بدان معنا نیست که آنها دروغ گفتهاند، بلکه در واقع نتوانستهاند تفسیر آنچه را دیدهاند‬

‫آقاى سید عبد اللّه فاطمى قدس سره مىفرمود: با یکى از رجال الغیب برخورد کردم و بدون اینکه به زبان چیزى‬
‫بگویم در دل خود نیت کردم: »أین مولاى؟« او در جواب با انگشت خود روى خاك نوشت: »فى حظیرة القدس فى‬
‫الجزیرة الخضراء«. آنگاه با او صحبت کرده، پرسیدم: من چه زمانى حضرت را مىبینم؟ با انگشت خود روى خاك‬
‫حرف »ح« را نوشت.‬
‫وى پس از نقل این داستان از بنده پرسید: این به چه معناست؟ گفتم: »ح« در حروف ابجد به معناى هشت مىباشد‬
‫و او بشارت هشت سال دیگر را به شما داده است.‬
‫آقاى فاطمى پس از هفت سال مجددا آن شخص را در اصفهان ملاقات کرده و از وى همان سؤال را مىپرسد. و او‬
‫در جواب مىگوید: یک سال باقى مانده است.‬
‫ایشان پس از گذشت یک سال به رحمت الهى واصل شد.‬


ان شا الله ادامه دارد

---

‫حقیقت یا تخیل‬
‫از دیگر وقایعى که در قم براى ما اتفاق افتاد که آن هم شنیدنى است، برخورد با شخصى بود که خود را یکى از‬
‫سیصد و سیزده نفر اصحاب امام زمان علیه السلام مىدانست و مدعى بود که هر هفته شبهاى جمعه خدمت آن‬
‫حضرت مشرف مىشود و عدهاى از جمله بعضى طلاب فاضل دور او را گرفته بودند.‬
‫بنده طبعا حالم طورى است که اگر کسى براى خود مقاماتى قائل باشد و یا مردم او را بهترین شخص روى زمین‬
‫بدانند، به خودى خود در کار او دخالت نمىکنم مگر در مواردى که با افرادى برخوردى پیدا کنم، یا وظیفهى خود‬
‫تشخیص داده و یا به من اشارهاى شود که دخالت نمایم.‬
‫لذا هرگاه صحبت از او به میان مىآمد سخنى نمىگفتم. تا اینکه دیدم عدهاى توسط او به امام زمان علیه السلام سلام‬
‫مىرسانند و به آن حضرت پیغام مىدهند و او براى آنها جواب مىآورد و از این امور به تدریج خطر باب شدنش‬
‫احساس مىشد.‬
‫زیرا اگر کسى ادعا کند که به اختیار خود هر وقت بخواهد مىتواند با امام عصر علیه السلام رفت و آمد کند و از آن‬
‫حضرت خبر بیاورد، چنین کسى »باب« شده است. و چون این خطر را حس کردم وظیفهى خود دانستم که با او‬
‫ملاقات کرده و از نزدیک ببینم وضعیت او چگونه است.‬
‫لذا به آقاى سید على اکبر اعمى که با او آشنا بود و تا اندازهاى هم او را قبول‬
‫داشت گفتم: مایلم با ایشان ملاقاتى داشته باشم.‬
‫یک روز که با آقاى سید على اکبر به حرم مىرفتم عصاکش او به شخصى که در قهوهخانهاى ایستاده و پشتش به‬
‫طرف خیابان بود اشاره کرد و به من گفت: آن کسى که در بارهاش صحبت مىکردیم همین آقاست.‬
‫بنده از دور به او نگاهى کردم، همینکه متوجه او شدم بلافاصله استکان را به زمین گذاشت و رو به طرف ما کرده،‬
‫به سرعت آمد. و با اینکه اصلاً مرا ندیده بود ابتدا به من سلام کرد و با گرمى دست داد، سپس با آقاى سید على‬
‫اکبر که رفاقت داشت احوالپرسى نمود.‬
‫نحوىه ملاقات او تا اندازهاى غلط انداز بود. پس از آشنایى در ضمن گفت و گو از او پرسیدم: شنیدهام شما به مردم‬
‫وعدهى ظهور داده و براى آن، وقت تعیین مىکنید؟ جواب داد: خیر، این چنین نیست. و با تعبیر مخصوص به خود‬
‫گفت: بندهى کمترین گفته ام بعضى از علائم ظهور تحقق پیدا کرده است و از سیصد و سیزده نفر اصحاب خاص امام‬
‫زمان علیه السلام دوازده نفرشان خود را ظاهر کردهاند که من آنها را مىشناسم و بندهى کمترین یکى از آنها هستم.‬
‫هرگاه همهى آنها ظاهر شدند حضرت ظهور مىفرمایند.‬
‫پرسیدم: به نظر شما بنده یکى از آنها نیستم؟ نگاهى به من کرد و گفت: قضیهى دیشب چه بود؟ پرسیدم: قضیهى‬
‫دیشب من یا شما؟ گفت: پس نه، شما از آن افراد نیستید. این رمزى است که هر کس آن را بداند معلوم مىشود او‬
‫یکى از آنهاست.‬
‫بنده خنده ام گرفت، ولى خود را کنترل کردم و چیزى نگفتم. سپس براى تشویق بنده گفت: شما هم هستید، ولى نه از‬
‫آن سیصد و سیزده نفر.‬
‫گفتم: شنیده ام شما ادعا مىکنید هر شب جمعه خدمت امام زمان علیه السلام مشرف مىشوید! گفت: بلى، بندهى‬
‫کمترین هر شب جمعه مشرف مىشوم. گفتم: امشب شب جمعه است، امکان دارد مرا همراه خودتان ببرید؟ گفت:‬
‫خیر،‬‫باید اجازه بگیرم. گفتم: بسیار خوب، همین الآن اجازه بگیرید. گفت: این طور که نمىشود اجازه گرفت. گفتم: چرا‬
‫نمىشود؟ شما اگر از اصحاب آن حضرت هستید همین الآن به قلبتان مراجعه کنید، ببینید آیا اجازه دارید مرا‬
‫همراه خود ببرید؟ گفت: نه، این طور نمىتوان اجازه گرفت.‬

‫فهمیدم او با عالم قلب اصلاً آشنا نیست؛ زیرا قلب هر مؤمنى نسبت به قلب امام علیه السلام قلب جزئى به کلى‬
‫است. و اگر او به امام معرفت داشت و با عالم قلب آشنا بود مىتوانست این مطلب را بفهمد؛ لذا برایم روشن شد که‬
‫این بندهى خدا در تخیلات و مکاشفات خویش گرفتار است و بیش از این مقدار او را خبرى نیست.‬
‫ام‪‬ا چون شخص صاف و بىغرضى بود، خواستم به او کمکى کرده باشم تا مطلب بر خودش روشن شود و از این ادعاها‬
‫دست بردارد و به تبع او دیگران نیز به اشتباه نیفتند؛ لذا به او گفتم: امشب که مشرف شدى، نزد هر کس که‬
‫مىروى نام مرا پیش او ببر و سؤال کن نظرشان دربارهى من چیست؟‬
‫غرضم از چنین درخواستى این بود که بفهمم او چه مىبیند. و در اینکه گفتم نام مرا آنجا ببر نکاتى است که بر اهلش‬
‫پوشیده نیست.‬
‫گفت: من آنجا با اختیار خود نمىتوانم حرف بزنم. گفتم: ام‪‬ا این را حتما باید بپرسى. گفت: به روى چشمم، مىپرسم.‬
‫و از هم جدا شدیم.‬
‫روز شنبه به قهوهخانهى او رفتم. مصافحهى گرمى با من کرد و با چاى از ما پذیرایى نمود. بنده پیش از آنکه نتیجهى‬
‫پیغام را بپرسم گفتم: این قهوه خانه چقدر کوچک است! گفت: حضرت فرمودهاند: همین مغازه براى تو کافى است.‬
‫گفتم: بىخود! چرا قبول کردى! مىخواستى جاى وسیعترى را بخواهى.‬
‫خوب، معلوم است بنده که فرمایش امام زمان علیه السلام را رد نمىکنم. خاك پاى امام را بر چشمم مىکشم تا چه‬
‫رسد به فرمایش آن حضرت. منظورم از آن کلام این بود که به او بفهمانم آن کس که تو مىگویى، امام زمان نیست.‬

ان شا الله ادامه دارد

‫سپس پرسیدم: پیغام ما چه شد؟ گفت: فراموش کردم. با خود گفتم: مقام سیصد و سیزده نفر بالاتر از آن است که‬
‫وعدهاى به کسى بدهند و فراموش کنند، ولى چیزى به زبان نیاوردم و پرسیدم: کیفیت تشرف شما چگونه است؟‬
‫گفت: من شبهاى جمعه به بیابان مىروم و آنقدر گریه مىکنم تا اینکه عدهاى از سادات که حلقهوار نشسته و امام‬
‫در بین آنهاست ظاهر مىشوند و من با آنها صحبت مىکنم.‬
‫به او گفتم: بندهى خدا ! اینکه تشرف نیست، این مکاشفه است. اگر همانگونه که الآن مرا خارجا مىبینى و با من‬
‫صحبت مىکنى آن حضرت را دیدى و صحبت کردى، آن تشرف است. اگر آقا را مىخواهى باید این طور درخواست‬
‫کنى. گفت: بله، حق با شماست. بنده همین را نیز درخواست کردهام، ولى گفتهاند به این صورت ممکن نیست.‬
‫بحمد اللّه تا اینجا خودش تصدیق کرد که تشرف او مکاشفه است. و احساس غلوى که احتمالاً در نفس او پیدا شده‬
‫بود بر طرف شد، ولى دیدم فعلاً بیش از این مقدار نمىشود حرفى زد؛ زیرا کسى که چیزى را ارزشمند مىداند و با‬
‫
‫تا اینکه بار دیگر او را در خیابان دیدم. و براى اینکه از این گرفتارى کاملاً نجات پیدا کند به او گفتم: شما عقیدهات‬
‫این است که یکى از سیصد و سیزده نفر هستى، ولى در عین حال مرا نشناختى و از حال بنده هیچ اطلاعى ندارى، با‬
‫اینکه شخص بالاتر باید پایینتر از خود را بشناسد. اکنون به تو سفارش مىکنم همان چیزى را که قبلاً گفتم دنبال‬
‫کنى که برایت نافع است. شب جمعه که رفتى و در آن حال قرار گرفتى از آن آقا - هر که هست - سؤال کن که‬
‫نظرشان دربارهى من چیست؟ هر نظرى دارند بگویند، من راضى هستم.‬
‫دفعهى بعد که او را دیدم پرسیدم: چه شد؟ گفت: خدمتشان رسیدم و هر‬
‫چه دربارهى شما سؤال کردم هیچ نگفتند. هر چه گفتم: ایشان خودش راضى است بگویید، باز هیچ حرفى نزدند.‬
‫بنده از اینکه خیال او به من راه نداشت تا از خود من جواب را بگیرد و از ناحیهى دیگرى نیز نتوانست جوابى بیاورد،‬
‫فهمیدم که مکاشفهى او جز تخیل خودش چیزى نیست؛ زیرا اگر کشف صحیحى داشت جوابى مىآورد و در نتیجه‬
‫خصوصیات آن معلوم مىشد.‬
‫لذا به او گفتم: این معنا را بیشتر دنبال کن. هر چه دربارهى من سؤال کنى برایت خوب است. و غرضم از توصیهاى‬
‫که به او کردم این بود که هر چه بیشتر متذکر حقیر شود، خیال او خود به خود هضم مىشود و ممکن است کمکم‬
‫به طور کلى محو گردد.‬
‫منشأ اکثر این ادعاها و سر و صداها که این همه در بوق و کرنا مىکنند تخیلى بیش نیست. کسانى که خیال و‬
‫نفسشان قوىتر است روى دیگران اثر مىگذارند. و چون مردم نوعا در عالم خیال هستند از آنها متأثر شده و‬
‫موجب به وجود آمدن این دکان و دستگاههاى پر طمطراق و بىمحتوا مىشوند.‬
‫به هر حال، روز دیگرى او را دیدم و براى اینکه بیشتر بتوانم با او صحبت کنم تا مطلب کاملاً برایش روشن شود، از‬
‫وى خواستم به منزل ما بیاید. او از این دعوت خیلى مسرور شد و خدا را شکر کرد و گفت: من دعا کرده بودم که‬
‫شما مرا به خانهتان ببرید.‬
‫در منزل براى او چاى آوردم و به او تعارف کردم. از خوردن امتناع کرد و گفت: این بندهى کمترین اذن ندارم در‬
‫خانهى کسى چیزى بخورم. حقیر به او گفتم: اما در این خانه، امشب این چاى را مىخورى و علاوه بر آن شام هم‬
‫خواهى خورد. و این را به صورت اخبار گفتم.‬
‫پرسید: شما به چه نیتى شام و چاى مىدهید و غرضتان چیست؟ گفتم: معلوم است، غرضم غیر خدا نیست. یک‬
‫دفعه به طور غیر منتظره منقلب شد و‬
‫برخاست صورت مرا بوسید. سپس به سجده افتاد و مدتى گریه کرد، آنگاه علاوه بر خوردن همان چاى، شام هم‬
‫خورد.‬
‫خوب، اگر او اذن نداشت نمىبایست نافرمانى کند و چیزى بخورد و اگر دستور دهنده امام زمان علیه السلام بودند‬
‫حقیر هرگز چنین حرفى نمىزدم، ام‪‬ا وقتى خورد باید خود متوجه مىشد که او ضعیفتر از این حرفهاست و مقام‬
‫امام زمان علیه السلام اجل از این مراتب است.‬
‫در این موقع احساس کردم نسبت به حقیر مقدارى عقیده پیدا کرده و از بسیارى از آنچه به آن پاىبند بود و آن را‬
‫براى خود چیزى مىدانست دست برداشته و براى تذکر کاملاً آمادگى پیدا کرده است؛ لذا به او گفتم: به شما‬
‫نصیحتى مىکنم: شما از امام زمان علیه السلام درخواست تشرف نکن، بلکه معرفت آن حضرت را تقاضا کن. آن‬
‫چیزى که ارزشمند است معرفت است. بگو: آقا ! معرفت خودتان را به من عطا فرمایید.‬
‫او از این کلام متأثر شد و تصدیق کرد که راه صحیح همین است. و این آخرین ملاقات ما بود و بعد از آن دیگر آن‬
‫سر و صداها تمام شد. بدون اینکه بنده به کسى چیزى بگویم، خود به خود همهى کسانى که به او عقیده داشتند و به‬
‫او التماس دعا مىگفتند او را رها کردند. خودش نیز حال شکستهاى پیدا کرد و بحمد اللّه از آن خطر بیرون آمد.‬




ادامه دارد ان شا الله

چند پست دیگر مهم است لطفا پیگیری فرمایید

با تشکر

با این حال، بعضى ادعا مىکنند که ما حضرت را ملاقات کردیم و حتى

(521)

---

نکته مهم اینکه این مسایل در مورد اهل علم و کسانیست که در را ایمان تلاش میکنند . کلاش ها و افراد نا اشنا و انان که حتی واجب و حرامشان را نمیدانند بحثی جداست !
داستان ها و نکات ظریف دیگری هم مطرح است که اگر لازم شد به انها پرداخته میشود
در خدمت عزیزان هستیم ....

---

---