۲۶/مرداد/۹۱, ۱۲:۳۴
بسم الله الرحمن الرحیم
به نظرتان برآوردن تمام خواسته های شما برای خدا کاری دارد؟
تا به حال شده است که بند بند اعضایتان به خاطر عشق به خدا از هم جدا شود؟
آیا تا به حال بزرگترین گناه کبیره را انجام داده اید؟
اگر کسی به شما بگوید «می توانی از راه گناهانت راهی بهشت شوی» عکس العملتان چیست؟
اگر آنقدر خطا کنید که خطاهایتان به آسمان برسد، چه کار می کنید؟
حتماً بارها و بارها این جمله به گوشتان خورده است که می گویند انسان ممکن الخطاست؛ همه ی انسان ها، غیر از معصومین، در طول زندگیشان مرتکب گناه و خطا و سرپیچی از دستورات پروردگارشان می شوند، اما آنچه که مهم است، این است که چگونه پیغام پشیمانیمان را به دست خدا برسانیم و خودمان را از همه پلیدی ها پاک کنیم.
امید به رحمت خدا
همان طور که می دانید امیدواری به رحمت خداوند مقدمه ی توبه است و به قول رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) که در روایتی می فرمایند:
خداوند به داود نبی وحی فرمود:
ای داود همانطور که کسی نمی تواند جلوی نورافشانی خورشید را بگیرد، همانطور هم کسی نمی تواند جلوی رحمت وسیع من به بندگانم را بگیرد.(1)
و زمانی که خود خداوند متعال به حضرت داود( علی نبینا و علیه السلام) می فرماید:
ای داود قسم به عزت و جلالم که اگر همه اهل آسمان و زمین به من امیدوار باشند، و از من درخواست نمایند و من خواسته و حاجات هر یک از آنها را برآورده می کنم اگر چه خواسته های هر یک از آنان به اندازه هفتاد برابر دنیای شما باشد و انجام این امور برای من مانند این است که هرکدام از شما سوزنی را به دریا فروببرد و آن را بیرون آورد آیا این کار چیزی را از آب دریا کم می کند.(2)
امام حسن عسگری(علیه السلام) نیز در این باره می فرمایند:
خداوند متعال خطاب به بندگانش می فرماید: ای بندگان من همه شما گناهکار هستید مگر کسانی را که من از گناه باز دارم. پس هر کس معتقد باشد که من می توانم او را ببخشم و با این حُسن ظَن به من، از من طلب مغفرت نماید هر آینه او را می بخشم و برایم، گناهان او هر چند زیاد باشد مهم نیست چه اگر همه مخلوقاتم از اول و آخر زنده و مرده و تر و خشک همه جمع شوند و از رحمت من مسئلت نمایند تمام حاجات ایشان را می دهم و از رحمت وسیع من چیزی کم نمی شود. (3)
توبه، هدیه خداوند به آدم
ابن بكير از حضرت صادق يا حضرت باقر (عليهما السلام) نقل کرده است كه فرمودند:
همانا آدم عـليـه السـلام عرض كرد: پروردگارا شيطان را بر من مسلط كردى، و چون خون (كه در رگهاى من جريان دارد) او را بر من چيره كردى پس براى من هم چيزى مقرر فرما، خداوند فـرمـود: اى آدم قرار دادم براى تو كه هر يك از فرزندانت قصد گناهى كند بر او نوشته نـشـود، و اگر انجام داد يك گناه بر او نوشته شود، و هر كه قصد كار نيك كرد اگر آن را انـجـام نداد يك حسنه براى او نوشته شود، و اگر انجام داد ده حسنه برايش نوشته شود، عرض كرد: پروردگارا برايم بيفزا، فرمود: برايت مقرر ساختم كه هر يك از فرزندانت گناهى كند سپس براى آن آمرزش خواهد برايش بيامرزم، عرض كرد: پروردگارا برايم بيفزا، فرمود: براى آنها توبه قرار دادم يا فرمود: توبه را براى ايشان گستردم تا آنكه نفس باينجا (يعنى به گلوگاه) رسد، آدم عرض كرد: پروردگارا مرا بس است .(4)
از روایات به راحتی می توان دریافت که پروردگار عالم چقدر مشتاق به بازگشت بندگانش به راه راست و حق و حقیقت است و در های رحمتش را برای این بازگشت قرار داده است و البته اوج اشتیاق حضرت حق به توبه بندگانش را می توان در حدیث قدسی دید که خداوند می فرماید:
اگر آنهائی که به من پشت کرده اند می دانستند که من چه اندازه انتظار دیدن آنها را می کِشم و چه مقدار مشتاق توبه و بازگشت آنها هستم، هر آینه از شدت شور و شوق نسبت به من جان می دادند و تمام بند بند اعضایشان به خاطر عشق به من از هم جدا می شد.(5)
و هم چنین حضرت باقر(علیه السلام) در روایتی می فرمایند:
خداوند به توبه بنده اش خوشحال تر است از مردی که عقیم است و سپس دارای فرزند می شود و از شخصی که گمشده اش را پیدا می کند و از تشنه ای که درحال جان دادن به آب می رسد. (6)
رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نیز می فرمایند:
توبه دری دارد که پهنای آن به اندازه وسعت مشرق تا مغرب است و تا خورشید از مغرب طلوع نکند، این در بسته نمی شود. (7)
و گاهی بنده ای گناهی می کند و به واسطه آن به بهشت می رود. زیرا گناهانش پیوسته در خاطرش است و او بخاطر همین دائم در حال پوزش و استغفار از خدا می باشد. (8)
و حضرت صادق(علیه السلام)می فرمایند:
نیست بنده ای که گناهی کند سپس پشیمان گردد جز اینکه خداوند قبل از آنکه آن شخص به زبان از او طلب آمرزش و استغفار کند او را می آمرزد.(9)
ناامیدی از رحمت خدا
اما در این بین آنچه که شیطان همواره روی آن کار می کند القای حس نا امیدی به رحمت خدا و عدم پذیرش توبه است و رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در این باره می فرمایند
: اگر آنقدر خطا کنید که خطاهایتان به آسمان رسد و سپس توبه کنید، خداوند توبه شما را می پذیرد؛ از درگاه او ناامید نباشید.(10)
و هم چنین می فرمایند:
گناهکاری که به رحمت خدا امیدوار است از عابد مایوس به درگاه خدا نزدیکتر است. (11)
شخصی از امام علی(علیه السلام) پرسید:
بزرگترین گناه کبیره کدام است؟
آن حضرت در پاسخ فرمودند:
مایوس و ناامید شدن از رحمت الهی. (12)
و در روایتی امیرالمومنین(علیه السلام) می فرمایند
عجب دارم از کسی که از رحمت خدا ناامید می شود و حال آنکه محو کننده گناهان را در اختیار دارد. از حضرت پرسیده شد : محوکننده گناهان چیست؟ فرمودند: توبه و استغفار و نیز فرمودند: خود را با استغفار معطر و خوشبو سازید تا بوهای بَدِ گناهان، شما را رسوا نکند. (13)
-----------------------------
پی نوشت:
1. کلیات حدیث قدسی، شیخ حر عاملی، صفحه 189
2.همان، صفحه 195
3.همان، صفحه 341
(عزیزم تو این سبک رفرنس دهی می تونی از کلمه همان استفده کنی.)
4.اصول كافى، کلینی، جلد 4، صفحه 173، روايت 1
5.اسرار صلوة، شهید ثانی، صفحه 19
6.میزان الحکمه، محمد محمدي ري شهري، جلد1، صفحه547
7.نهج الفصاحه، ابوالقاسم پاينده، صفحه 177
8.همان، صفحه 231
9.اصول کافی، کلینی، جلد 2، صفحه 427
10.نهج الفصاحه، ابوالقاسم پاينده ، صفحه 231
11.نهج الفصاحه، ابوالقاسم پاينده، صفحه 477
12.میزان الحکمه، محمد محمدی ری شهری، جلد 3صفحه 462
13 عین الحیوة، علامه مجلسی، صفحه 187