۹/مهر/۹۱, ۲:۵۱
بسم الله الرحمن الرحیم
دگرگونی حکومتها و سقوط حاکمان
از نشانه های ظهور امام مهدی(علیه السّلام)، شورش ملّتهای جهان، به ویژه مردم ساکن در خاورمیانۀ بزرگ، ضدّ نظامهای حکومتی و بر کنار شدن بسیاری از حاکمان از عرصۀ قدرت است.
پسر شَوْذَب از برخی همراهان شوذب نقل کرده است:
خروج نمی کند مهدی تا آنکه هیچ رئیس و فرزند رئیسی
باقی نماند، مگر آنکه نابود شده است...(1).
نوسترادموس فرانسوی هم، با بهره گیری از احادیث اسلامی، دگرگونی حکومتها و پایانی ناخوش برای حاکمان مشرق زمین در آخرالزمان را پیش بینی کرده است:
... حکومتها عوض خواهد گشت... تمامی شاهان مشرق زمین
تبعید یا شکنجه و قتل عام می شوند...(2).
طبق پژوهش نگارنده در روایات اسلامی بیانگر حوادث آخرالزمان، در سرزمینهای اسلامی، چهار فتنۀ مهم، یکی پس از دیگری، رخ می دهند که هر کدام از آنها آزمایشی بزرگ برای مسلمانان و جداکنندۀ صفهای مؤمنان از صفهای منافقان و کافران خواهد بود.
نخستین فتنه، «فتنۀ شامی» یا گردهمایی یهودیان در فلسطین و تشکیل دولت اسرائیل در 14 مه 1948 در این سرزمین است(3). طبق برخی پیش بینیها، کمترین مدّت دوام فتنۀ شامی 67 سال و بیشترین مدّت دوام آن 73 سال و هفت ماه خواهد بود.
دومین فتنه، «فتنۀ شرقی» یا انقلاب ایران ضدّ نظام پادشاهی است که در 11 فوریه 1979 پیروز و سبب برکناری محمدّرضا پهلوی از قدرت و برپایی حکومت جمهوری در این کشور شد. طبق پیش بینیهای گوناگون، کمترین مدّت دوام فتنۀ شرقی 30 و مدّت میانگین دوام آن 36 و بیشترین مدّت دوامش 40 سال خواهد بود.
سومین فتنه، «فتنۀ غربی» یا شورش بربرهای ساکن در شمال افریقاست که در سال ظهور امام مهدی(علیه السّلام)، با پرچمهای زرد از غرب مصر وارد این کشور می شوند و سپس به شام می آیند و ابتدا، با حاکم سوریه و نیروهای ایرانی هوادار وی درگیر می شوند، و سرانجام، با سفیانی می جنگند و شکست می خورند و گروهی از آنان به سپاه سفیانی می پیوندند.
چهارمین فتنه، قیام عثمان بن عنبسۀ سفیانی در ماه رجب سال ظهور امام مهدی(علیه السّلام) در دمشق است که حکومتش بر بخشهای گسترده ای از شام نه ماه دوام می آورد و به مصر و عراق و ایران و عربستان لشکر می کشد.
عبدالله پسر مسعود گفت: رسول خدا(صلّی الله علیه وسلّم) به ما فرمود:
شما را از هفت فتنه که پس از من خواهند بود، برحذر می دارم. فتنه ای که
از مدینه روی می آورد، فتنه ای در مکّه، فتنه ای که از یمن روی می آورد،
فتنه ای که از شام روی می آورد، فتنه ای که از مشرق روی می آورد،
فتنه ای از طرف مغرب و فتنه ای از دل شام و آن، فتنۀ سفیانی است(4).
همچنین، تَبیع سه روایت از کعب الأحبار نقل کرده است که بیانگر فتنه های آخرالزمان بوده و دربردارندۀ نکات ارزشمندی می باشند.
روایت نخست به دو فتنه از فتنه های چهارگانه اشاره می کند:
در شام فتنه ای خواهد بود که در آن خونها ریخته، خویشاوندیها بریده
و مالها رها می شوند. سپس در پیِ آن، فتنۀ شرقی می آید(5).
حدیث دوم بیانگر سه فتنه از فتنه های چهارگانه می باشد:
سه فتنه، مانند دیروز رفتۀ شما(6)، خواهند بود: فتنه ای که
در شام می باشد، سپس فتنۀ شرقی است - نابودی پادشاهان-،
آنگاه در پی اش فتنۀ غربی می آید. و یاد کرد او (کعب)
پرچمهای زرد را، گفت: فتنۀ غربی همان فتنۀ کور است(7).
روایت سوم مشابه حدیث قبلی است:
پس از فتنه ای شامی، فتنۀ شرقی خواهد بود- نابودی پادشاهان
و خواری عرب-، تا آنکه اهل مغرب بشورند(8).
با بررسی احادیث اسلامی چنین می یابیم که پس از پیدایش فتنۀ شرقی و پیش از بروز فتنۀ غربی، فتنه های دیگری، از جمله فتنۀ فراگیر یا جهانی، شکل می گیرند که به نظر نگارنده، حادثۀ 11 سپتامبر 2001 سرآغاز آن و خروج دجّال پایانش خواهد بود. در سالهای پایانی عمر دراز فتنۀ شرقی و فتنۀ فراگیر، و در پیِ بروز اختلاف میان زمامداران ایران(9)، به دلیل اثرگذاری آن دو فتنه بر عربها، فتنۀ «افسارگسیختن عربها» پدید می آید که سبب خواری آنان می شود، و این فتنه، همان شورشهای مردمی ضدّ حاکمان عرب در سرزمینهای عربی اسلامی می باشد که از صفر 1432 برابر ژانویۀ 2011 به این سو پدیدار شده است و باعث خرابی، کشتار و سقوط برخی پادشاهان گردید و همچنان ادامه دارد و به اختلاف و هرج و مرج در جهان و شورش اهل مغرب و قیام سفیانی کشیده خواهد شد.
ابو هُرَیْرَِه گفت: سول خدا(صلّی الله علیه وسلّم) فرمود:
پس از من چهار فتنه به سوی شما می آیند: در اوّلی خونها، در دومی خونها
و مالها و در سومی خونها، مالها و ناموسها جایز شمرده می شوند، و چهارمی
ناشنوا، کور و فراگیر است که مانند حرکت موج در دریا حرکت می کند، به
گونه ای که کسی از آن فتنه پناهگاهی نیابد. در شام(10) می چرخد، عراق
را فرا می گیرد و جزیره(11) را با دست و پایش می کوبد، و امّت در آن فتنه،
مانند مالیده شدن پوست دبّاغی شده، با بلا مالیده می شود. سپس هیچ کس
از مردم در آن فتنه نمی تواند بگوید: دست نگه دارید، دست نگه دارید. آن گاه
آن را از طرفی اصلاح نمی کنند، مگر آنکه از سویی دیگر شکافته است(12).
از روایات اسلامی و وضعیّت موجود در خاورمیانه چنین برمی آید که بروز شورشهای مردمی در کشورهای عربی و سقوط حاکمان عرب وابسته به دولتهای غربی، مایۀ ذلّت بیش از پیش عربهاست، و با توجّه به آنکه، مردم جهان، به ویژه غربیها، اسلام را با نام عرب می شناسند، و رسول خدا(صلّی الله علیه وآله) فرموده است: «هر گاه عربها خوار شوند، اسلام خوار می شود»(13)، به زودی، چنان که در احادیث اسلامی بیانگر حوادث آخرالزمان پیش بینی شده است، شاهد ضعف شدید دین اسلام در جهان معاصر خواهیم بود، و بی گمان، این ناتوانی شدید اسلام، نویدبخش اوج گرفتن و چیره شدن آن بر دیگر ادیان موجود در جهان، در آینده ای نزدیک، می باشد.
شورش عربها ضدّ حاکمان وابسته به غرب
در میان ملّتهای شورشگر در آخرالزمان، عربها از جایگاه ویژه ای برخوردارند، و چنان که می دانید، سران کشورهای عربی، پس از سقوط دولت بنی عبّاس در قدیم، در طول سدها سال و تا یک قرن پیش، دست نشاندۀ حاکمان عجمی (غیر عرب)، از جمله ایرانیان و ترکهای عثمانی بودند، ولی سرانجام، با تحریک و نفوذ رومیها (غربیها) شرایطی فراهم شد تا عربها حکومتهای در ظاهر مستقلّی تشکیل دهند، و برخی از حاکمان عرب، با فروش نفت و پشتوانۀ هنگفت درآمدهای نفتی، به رفاه نسبی دست یابند و خودشان و گروهی از مردم این کشورها در سراسر دنیا به گشت و گذار و خوش گذرانی بپردازند.
با توجّه به آنکه در جهان معاصر بیشتر حاکمان عرب دست نشاندۀ قدرتهای غربی اند، و طبق پیش بینی روایات اسلامی، در سالهای نزدیک به ظهور امام مهدی(علیه السّلام)، از نفوذ غربیها در سرزمینهای عربی اسلامی کاسته، و عربها مهار گسیخته شده و از زیر سلطۀ دولتهای دست نشاندۀ غرب بیرون می روند و گرفتار شر و فتنه ای بزرگتر از آنچه در گذشته دچارش بودند، می شوند، و مال، جان، ناموس و دینشان آسیبهای زیادی می بیند.
ابو هریره گفت: رسول خدا(صلّى الله علیه وسلّم) فرمود:
وای بر عربها از شرّی که نزدیک شده است از فتنه ای کور،
ناشنوا و گنگ که نشستۀ در آن خوبتر از ایستاده، و ایستادۀ در آن
خوبتر از گام بردارنده، و گام بردارندۀ در آن خوبتر از دونده می باشد.
وای بر دوندۀ در آن فتنه از خدای متعالی در روز رستاخیز(14).
نیز، عبدالله پسر عَمْر گفت: رسول خدا(صلّى الله علیه وسلّم) فرمود:
بی گمان، به زودی فتنه ای خواهد بود که تمام عربها را
فرا می گیرد. کشته های آن در آتش خواهند بود،
و در آن فتنه زبان از شمشیر برنده تر است(15).
امام علی(علیه السّلام) می فرماید:
... هنگامی که قدرت رومیها (غربیها) ضعیف شده و عربها چیره شوند،
و مردم، مانند حرکت [انبوه] مورچگان، به سوی فتنه ها بروند...(16).
یعقوب پسر سَرّاج گفت: به ابو عبدالله -امام صادق- (علیه السّلام) گفتم: گشایش شیعیان شما چه زمانی خواهد بود؟ فرمود:
هر گاه فرزندان عبّاس اختلاف پیدا کنند و حکومتشان سست شود، و طمع ورزد
در ایشان کسی که طمع نمی ورزید، عربها افسار خود را بر کنند(17)، هر
چنگالداری(18) چنگالش را بالا بَرَد و سفیانی آشکار شود و یمانی روی
آورد و حسنی حرکت کند، صاحب این امر (امام مهدی)، با میراث
رسول خدا(صلّی الله علیه وآله)، از مدینه به سوی مکّه می رود...(19).
همچنین، محمّد پسر معروف هلالی گفت: ابو عبدالله جعفر پسر محمّد(علیهما السّلام) فرمود:
فرار، فرار، هر گاه عربها افسار خود را بگسلند و خشکی سمت و سویِ
خود را ببندد و از حج جلوگیری شود. سپس فرمود: حج گزارید، پیش از آنکه
نتوانید حج گزارید، و با انگشت شستِ خود به قبله اشاره کرد و فرمود:
در این سو هفتاد هزار نفر یا بیشتر کشته می شوند(20).
منشأ پیدایش شورش عربها ضدّ حاکمانشان
در بارۀ منشأ پیدایش شورشهای مردمی ضدّ حاکمان عرب در کشورهای عربی اسلامی، که از ژانویۀ 2011 برابر صفر 1432 به این سو، از تونس آغاز و به مصر و چند کشور دیگر عربی نیز کشیده شده اند، دو دیدگاه وجود دارد:
دیدگاه نخست: عدّه ای از کارشناسان می گویند، شورشهای مردمی پدیدارشده در کشورهای عربی، برآیند اجرای طرح از پیش تعیین شدۀ امریکا برای اصلاح ساختار حکومتهای فرسوده و خودکامۀ کشورهای عربی و غیر عربی با هدف تثبیت جایگاه اسرائیل در خاورمیانۀ بزرگ است که از کشورهای شمال افریقا و ترکیه در غرب آغاز شده و تا پاکستان و افغانستان در شرق امتداد می یابد، و بیشتر اعراب و مسلمانان جهان در این منطقه سکونت دارند؛ چنان که جیمز ویلسی، رئیس اسبق سازمان سیا، در اواخر نوامبر 2002، حدود چهار ماه قبل از حمله به عراق، اعلان کرد:
امریکا طرح تغییر نظام همۀ کشورهای عربی را پیاده خواهد کرد،
و بعد از دگرگونی نظام عراق، نوبت عربستان و مصر خواهد بود.
وی حاکمان کشورهای عربی را شدیداً مورد انتقاد و حمله قرار داد و گفت:
بعد از سرنگونی صدّام، نوبت سرنگونی مبارک است
و بعد از مبارک، نوبت عربستان خواهد رسید(21).
دیدگاه دوم: گروه زیادی از صاحب نظران، با توجّه به وضعیّت کنونی جهان، به ویژه خاورمیانۀ بزرگ، و با استناد به روایات اسلامی، معتقدند، شورشهای مردمی پدید آمده در کشورهای عربی برخاسته از فقر توده های مردم، بیداری اسلامی و تأثیرپذیری ملّتهای مسلمان عرب از انقلاب ایران، خسته شدن مردم از حاکمان خودکامه و بیزاری آنان از دولتهای غربی به خاطر پشتیبانی بی دریغ از اسرائیل و لشکرکشی به عراق و افغانستان و ناتوانی امریکا و اروپا در ادارۀ کارهای جهان است.
در هر حال، نگارنده معتقد است، شورشهای مردمی پدیدارشده در کشورهای عربی که از آن با نام «بیداری اسلامی» یاد می شود، فتنه ای ناشی از فتنۀ شرقی و فتنۀ فراگیر بوده و توفانی سهمگین است که علاوه بر نابودی پادشاهان در خاورمیانۀ بزرگ، سبب گرفتاری بیش از پیش ملّتهای مسلمان، به خصوص عربها، می شود، و اختلاف و هرج و مرج در جهان و شورش اهل مغرب و قیام سفیانی را در پی خواهد داشت.
بنا بر این، در آینده ای نزدیک، شاهد پدیدارشدن شورشهای حقّ و باطل زمینه ساز ظهور امام مهدی(علیه السّلام) در کشورهای واقع در شمال افریقا، شام، عراق، یمن، مناطق غربی چین، خراسان و گیلان خواهیم بود.
به نظر می رسد، روزهای خوش حاکمان جهان معاصر، به ویژه خاورمیانۀ بزرگ، در حال به پایان رسیدن بوده، و زمان فرار، تبعید و مرگ حاکمان ستمگر فرا رسیده است. بی گمان، ملّتهای مسلمان، به خصوص عربها، روزهای بسیار سختی را پیش رو دارند، و در دوره ای کوتاه مدّت، شاهد به قدرت رسیدن حاکمانی زورگوتر از حاکمان پیشین در کشورهایشان خواهند بود.
-----------------------------------------------
1. الفتن، ص 233، جزء 5، ح 920.
2. پیشگویی های نستراداموس، ص 144 و 148، رساله به هانری دوم پادشاه فرانسه.
3. فتنۀ شامی یا تشکیل دولت اسرائیل، اختلاف میان دولتهای عربی و اسرائیل را در پی داشت و از 1948 تا 1978م، جنگهای چهارگانۀ اعراب و اسرائیل (جنگهای 1948- 1956- 1967- 1973م) را سبب شد که سرانجام، پس از 30 سال، با پیمان کمپ دیوید در ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۸، آتش جنگ تا اندازه ای فروکش کرد. جالب توجّه است اگر بدانید، در همان سال بستن پیمان کمپ دیوید، فتنۀ شرقی یا شورشهای مردمی ضدّ نظام شاهنشاهی در ایران پدیدار شد، و با برکناری محمّدرضا پهلوی از قدرت، انقلاب ایران، در 11 فوریه 1979، پیروز و حکومت جمهوری در این کشور بر پا شد.
4. الفتن، ص 31، جزء 1، ح 85.
5. الفتن، ص 127، جزء 3، ح 528.
6. مراد آن است، همان گونه که روز گذشتۀ شما به طور قطعی آمده و رفته است، وقوع این فتنه ها نیز حتمی است.
7. الفتن، ص 33، جزء 1، ح 95.
8. الفتن، ص 133، جزء 3، ح 547.
9. مقصود ما در اینجا، همان فتنۀ ناشنوا در ری یا اختلافی است که بر سر نتیجۀ انتخابات ریاست جمهوری ایران، برگزارشده در روز جمعه، 18 جمادی الثانیۀ 1430، 22 خرداد 1388 برابر 12 ژوئن 2009، میان زمامداران انقلاب ایران و هوادارانشان افتاد و انقلاب و نظام حکومتی ایران را دچار چالشی بزرگ ساخت، و این فتنه همچنان ادامه دارد (در این باره، در مبحث «تهران در آخرالزمان» و در مبحث «فتنه ها در آخرالزمان»، به طور مفصّل، توضیح داده ایم).
10. سرزمین شام فلسطین، اردن، سوریه و لبنان را در بر می گیرد.
11. در این حدیث، مراد از «جزیره»، بخش شمالی سرزمین میان دو رود دجله و فرات است که از جنوب شرقی ترکیه و شمال و مشرق سوریه آغاز می شود و در داخل عراق مرکزی تا حوالی بغداد (تکریت) امتداد می یابد.
12. الفتن، ص 31، جزء 1، ح 87.
13. تاریخ أصبهان، ج 1، ص 355.
14. الفتن، ص 113، جزء 2، ح 461.
15. سنن أبی داود، ج 4، ص 81، ح 4265.
16. إلزام الناصب، ج 2، ص 158، خطبۀ بیان 1.
17. اشاره به آن است که عربها ضدّ حاکمانشان می شورند و از کنترل آنان خارج می شوند و هر کاری که خواستند، انجام می دهند.
18. واژۀ «صیصیّة» ـ به کار رفته در متن عربی حدیث ـ معانی مختلفی دارد؛ از جمله: چنگال و ناخن پشت پای خروس، شاخ آهو و گاو، قلّاب بافندگی و برج و بارو. این واژه در اینجا کنایه از هر چیزی است که نشانۀ زورمندی و وسیلۀ دفاع باشد.
19. الغیبة، ص 278، ب 14، ح 42.
20. الاُصول الستّة عشر، ص 4- 353، از نوادر علیّ بن اسباط، ح 31.
21. جوان، ش 1067، 3/9/1381هـ.ش، ص 3.
احادیث مبحث «شورش ملّتها و ریزش حکومتها در آخرالزمان»
1. عن ابن شوذب، عن بعض أصحابه، قال: لایخرج المهدی حتّى لایبقى قیل و لا ابن قیل إلّا هلک، و القیل الرأس (الفتن، ص 233، الجزء 5، ح 920).
4. عن عبدالله بن مسعود، قال لنا رسول الله(صلّى الله علیه وسلّم): اُحذّرکم سبع فتن تکون بعدی؛ فتنة تقبل من المدینة، و فتنة بمکّة، و فتنة تقبل من الیمن، و فتنة تقبل من الشام، و فتنة تقبل من المشرق، و فتنة من قبل المغرب، و فتنة من بطن الشام، و هی فتنة السفیانی (الفتن، ص 31، الجزء 1، ح 85).
5. عن کعب، قال: تکون بالشام فتنة تسفک فیها الدماء و تقطع فیها الأرحام و تهرج(1) فیها الأموال، ثمّ تتبعها الشرقیّة (الفتن، ص 127، الجزء 3، ح 528).
7. عن کعب، قال: تکون فتن ثلاث کأمسکم الذاهب؛ فتنة تکون بالشام، ثمّ الشرقیّة -هلاک الملوک-، ثمّ تتبعها الغربیّة، و ذکر الرایات الصفر، قال: و الغربیّة هی العمیاء (الفتن، ص 33، الجزء 1، ح 95).
8. عن کعب، قال: تکون بعد فتنة شامیّة، الشرقیّة - هلاک الملوک و ذلّ العرب- حتّى یخرج أهل المغرب (الفتن، ص 133، الجزء 3، ح 547).
12. عن أبی هریرة، قال رسول الله(صلّى الله علیه وسلّم): تأتیکم بعدی أربع فتن؛ الاُولى یستحلّ فیها الدماء، و الثانبة یستحلّ فیها الدماء والأموال، و الثالثة یستحلّ فیها الدماء و الأموال و الفروج، و الرابعة صمّاء عمیاء مطبقة، تمور مور الموج فی البحر حتّى لایجد أحد من الناس منها ملجأً، تطیف بالشام و تغشى العراق و تخبط الجزیرة بیدها و رجلها و تعرک الاُمّة فیها بالبلاء عرک الأدیم، ثمّ لایستطیع أحد من الناس یقول فیها مه مه، ثمّ لایرفعونها من ناحیة إلّا انفتقت من ناحیة اُخرى (الفتن، ص 31، الجزء 1، ح 87).
13. عن جابر، أنّ رسول الله(صلّى الله علیه وسلّم) قال: إذا ذلّ العرب ذلّ الإسلام (تاریخ أصبهان، ج 1، ص 355.
14. عن أبی هریرة، قال رسول الله(صلّى الله علیه وسلّم): ویل للعرب من شرّ قد اقترب، من فتنة عمیاء صماء بکماء، القاعد فیها خیر من القائم، و القائم فیها خیر من الماشی، و الماشی فیها خیر من الساعی، ویل للساعی فیها من الله تعالى یوم القیامة (الفتن، ص 113، الجزء 2، ح 461).
15. عن عبدالله بن عمرو، قال رسول الله(صلّى الله علیه و سلّم): إِنّها ستکون فتنة تستنظف العرب، قتلاها فی النار، اللسان فیها أشدّ من وقع السیف (سنن أبی داود، ج 4، ص 81، ح 4265).
16. قال أمیر المؤمنین علیّ(علیه السلام): ... إذا ضعف سلطان الروم، و تسلّطت العرب، و دبّت الناس إلی الفتن کدبیب النمل... (إلزام الناصب، ج 2، ص 158، خطبة البیان 1).
19. عن یعقوب بن السرّاج، قال: قلت لأبی عبدالله(علیه السلام): متى فرج شیعتکم؟ قال: إذا اختلف ولد العبّاس و وهى سلطانهم و طمع فیهم من لم یکن یطمع، و خلعت العرب أعنّتها، و رفع کلّ ذی صیصیّة صیصیّته، و ظهر السفیانی، و أقبل الیمانی، و تحرّک الحسنی، خرج صاحب هذا الأمر من المدینة إلى مکّة بتراث رسول الله(صلّى الله علیه وآله)... (الغیبة، ص 278، ب 14، ح 42).
20. عن محمّد بن معروف الهلالی، عن أبی عبدالله جعفر بن محمّد(علیهما السلام)، قال: الهرب الهرب إذا خلعت العرب أعنّتها و منع البرّ جانبه و انقطع الحجّ، ثمّ قال: حجّوا قبل أن لاتحجّوا، و أومأ إلى القبلة بإبهامه، و قال: یقتل فی هذا الوجه سبعون ألفاً أو یزیدون (الاُصول الستّة عشر، ص 4- 353، من نوادر علیّ بن أسباط، ح 31).
دگرگونی حکومتها و سقوط حاکمان
از نشانه های ظهور امام مهدی(علیه السّلام)، شورش ملّتهای جهان، به ویژه مردم ساکن در خاورمیانۀ بزرگ، ضدّ نظامهای حکومتی و بر کنار شدن بسیاری از حاکمان از عرصۀ قدرت است.
پسر شَوْذَب از برخی همراهان شوذب نقل کرده است:
خروج نمی کند مهدی تا آنکه هیچ رئیس و فرزند رئیسی
باقی نماند، مگر آنکه نابود شده است...(1).
نوسترادموس فرانسوی هم، با بهره گیری از احادیث اسلامی، دگرگونی حکومتها و پایانی ناخوش برای حاکمان مشرق زمین در آخرالزمان را پیش بینی کرده است:
... حکومتها عوض خواهد گشت... تمامی شاهان مشرق زمین
تبعید یا شکنجه و قتل عام می شوند...(2).
طبق پژوهش نگارنده در روایات اسلامی بیانگر حوادث آخرالزمان، در سرزمینهای اسلامی، چهار فتنۀ مهم، یکی پس از دیگری، رخ می دهند که هر کدام از آنها آزمایشی بزرگ برای مسلمانان و جداکنندۀ صفهای مؤمنان از صفهای منافقان و کافران خواهد بود.
نخستین فتنه، «فتنۀ شامی» یا گردهمایی یهودیان در فلسطین و تشکیل دولت اسرائیل در 14 مه 1948 در این سرزمین است(3). طبق برخی پیش بینیها، کمترین مدّت دوام فتنۀ شامی 67 سال و بیشترین مدّت دوام آن 73 سال و هفت ماه خواهد بود.
دومین فتنه، «فتنۀ شرقی» یا انقلاب ایران ضدّ نظام پادشاهی است که در 11 فوریه 1979 پیروز و سبب برکناری محمدّرضا پهلوی از قدرت و برپایی حکومت جمهوری در این کشور شد. طبق پیش بینیهای گوناگون، کمترین مدّت دوام فتنۀ شرقی 30 و مدّت میانگین دوام آن 36 و بیشترین مدّت دوامش 40 سال خواهد بود.
سومین فتنه، «فتنۀ غربی» یا شورش بربرهای ساکن در شمال افریقاست که در سال ظهور امام مهدی(علیه السّلام)، با پرچمهای زرد از غرب مصر وارد این کشور می شوند و سپس به شام می آیند و ابتدا، با حاکم سوریه و نیروهای ایرانی هوادار وی درگیر می شوند، و سرانجام، با سفیانی می جنگند و شکست می خورند و گروهی از آنان به سپاه سفیانی می پیوندند.
چهارمین فتنه، قیام عثمان بن عنبسۀ سفیانی در ماه رجب سال ظهور امام مهدی(علیه السّلام) در دمشق است که حکومتش بر بخشهای گسترده ای از شام نه ماه دوام می آورد و به مصر و عراق و ایران و عربستان لشکر می کشد.
عبدالله پسر مسعود گفت: رسول خدا(صلّی الله علیه وسلّم) به ما فرمود:
شما را از هفت فتنه که پس از من خواهند بود، برحذر می دارم. فتنه ای که
از مدینه روی می آورد، فتنه ای در مکّه، فتنه ای که از یمن روی می آورد،
فتنه ای که از شام روی می آورد، فتنه ای که از مشرق روی می آورد،
فتنه ای از طرف مغرب و فتنه ای از دل شام و آن، فتنۀ سفیانی است(4).
همچنین، تَبیع سه روایت از کعب الأحبار نقل کرده است که بیانگر فتنه های آخرالزمان بوده و دربردارندۀ نکات ارزشمندی می باشند.
روایت نخست به دو فتنه از فتنه های چهارگانه اشاره می کند:
در شام فتنه ای خواهد بود که در آن خونها ریخته، خویشاوندیها بریده
و مالها رها می شوند. سپس در پیِ آن، فتنۀ شرقی می آید(5).
حدیث دوم بیانگر سه فتنه از فتنه های چهارگانه می باشد:
سه فتنه، مانند دیروز رفتۀ شما(6)، خواهند بود: فتنه ای که
در شام می باشد، سپس فتنۀ شرقی است - نابودی پادشاهان-،
آنگاه در پی اش فتنۀ غربی می آید. و یاد کرد او (کعب)
پرچمهای زرد را، گفت: فتنۀ غربی همان فتنۀ کور است(7).
روایت سوم مشابه حدیث قبلی است:
پس از فتنه ای شامی، فتنۀ شرقی خواهد بود- نابودی پادشاهان
و خواری عرب-، تا آنکه اهل مغرب بشورند(8).
با بررسی احادیث اسلامی چنین می یابیم که پس از پیدایش فتنۀ شرقی و پیش از بروز فتنۀ غربی، فتنه های دیگری، از جمله فتنۀ فراگیر یا جهانی، شکل می گیرند که به نظر نگارنده، حادثۀ 11 سپتامبر 2001 سرآغاز آن و خروج دجّال پایانش خواهد بود. در سالهای پایانی عمر دراز فتنۀ شرقی و فتنۀ فراگیر، و در پیِ بروز اختلاف میان زمامداران ایران(9)، به دلیل اثرگذاری آن دو فتنه بر عربها، فتنۀ «افسارگسیختن عربها» پدید می آید که سبب خواری آنان می شود، و این فتنه، همان شورشهای مردمی ضدّ حاکمان عرب در سرزمینهای عربی اسلامی می باشد که از صفر 1432 برابر ژانویۀ 2011 به این سو پدیدار شده است و باعث خرابی، کشتار و سقوط برخی پادشاهان گردید و همچنان ادامه دارد و به اختلاف و هرج و مرج در جهان و شورش اهل مغرب و قیام سفیانی کشیده خواهد شد.
ابو هُرَیْرَِه گفت: سول خدا(صلّی الله علیه وسلّم) فرمود:
پس از من چهار فتنه به سوی شما می آیند: در اوّلی خونها، در دومی خونها
و مالها و در سومی خونها، مالها و ناموسها جایز شمرده می شوند، و چهارمی
ناشنوا، کور و فراگیر است که مانند حرکت موج در دریا حرکت می کند، به
گونه ای که کسی از آن فتنه پناهگاهی نیابد. در شام(10) می چرخد، عراق
را فرا می گیرد و جزیره(11) را با دست و پایش می کوبد، و امّت در آن فتنه،
مانند مالیده شدن پوست دبّاغی شده، با بلا مالیده می شود. سپس هیچ کس
از مردم در آن فتنه نمی تواند بگوید: دست نگه دارید، دست نگه دارید. آن گاه
آن را از طرفی اصلاح نمی کنند، مگر آنکه از سویی دیگر شکافته است(12).
از روایات اسلامی و وضعیّت موجود در خاورمیانه چنین برمی آید که بروز شورشهای مردمی در کشورهای عربی و سقوط حاکمان عرب وابسته به دولتهای غربی، مایۀ ذلّت بیش از پیش عربهاست، و با توجّه به آنکه، مردم جهان، به ویژه غربیها، اسلام را با نام عرب می شناسند، و رسول خدا(صلّی الله علیه وآله) فرموده است: «هر گاه عربها خوار شوند، اسلام خوار می شود»(13)، به زودی، چنان که در احادیث اسلامی بیانگر حوادث آخرالزمان پیش بینی شده است، شاهد ضعف شدید دین اسلام در جهان معاصر خواهیم بود، و بی گمان، این ناتوانی شدید اسلام، نویدبخش اوج گرفتن و چیره شدن آن بر دیگر ادیان موجود در جهان، در آینده ای نزدیک، می باشد.
شورش عربها ضدّ حاکمان وابسته به غرب
در میان ملّتهای شورشگر در آخرالزمان، عربها از جایگاه ویژه ای برخوردارند، و چنان که می دانید، سران کشورهای عربی، پس از سقوط دولت بنی عبّاس در قدیم، در طول سدها سال و تا یک قرن پیش، دست نشاندۀ حاکمان عجمی (غیر عرب)، از جمله ایرانیان و ترکهای عثمانی بودند، ولی سرانجام، با تحریک و نفوذ رومیها (غربیها) شرایطی فراهم شد تا عربها حکومتهای در ظاهر مستقلّی تشکیل دهند، و برخی از حاکمان عرب، با فروش نفت و پشتوانۀ هنگفت درآمدهای نفتی، به رفاه نسبی دست یابند و خودشان و گروهی از مردم این کشورها در سراسر دنیا به گشت و گذار و خوش گذرانی بپردازند.
با توجّه به آنکه در جهان معاصر بیشتر حاکمان عرب دست نشاندۀ قدرتهای غربی اند، و طبق پیش بینی روایات اسلامی، در سالهای نزدیک به ظهور امام مهدی(علیه السّلام)، از نفوذ غربیها در سرزمینهای عربی اسلامی کاسته، و عربها مهار گسیخته شده و از زیر سلطۀ دولتهای دست نشاندۀ غرب بیرون می روند و گرفتار شر و فتنه ای بزرگتر از آنچه در گذشته دچارش بودند، می شوند، و مال، جان، ناموس و دینشان آسیبهای زیادی می بیند.
ابو هریره گفت: رسول خدا(صلّى الله علیه وسلّم) فرمود:
وای بر عربها از شرّی که نزدیک شده است از فتنه ای کور،
ناشنوا و گنگ که نشستۀ در آن خوبتر از ایستاده، و ایستادۀ در آن
خوبتر از گام بردارنده، و گام بردارندۀ در آن خوبتر از دونده می باشد.
وای بر دوندۀ در آن فتنه از خدای متعالی در روز رستاخیز(14).
نیز، عبدالله پسر عَمْر گفت: رسول خدا(صلّى الله علیه وسلّم) فرمود:
بی گمان، به زودی فتنه ای خواهد بود که تمام عربها را
فرا می گیرد. کشته های آن در آتش خواهند بود،
و در آن فتنه زبان از شمشیر برنده تر است(15).
امام علی(علیه السّلام) می فرماید:
... هنگامی که قدرت رومیها (غربیها) ضعیف شده و عربها چیره شوند،
و مردم، مانند حرکت [انبوه] مورچگان، به سوی فتنه ها بروند...(16).
یعقوب پسر سَرّاج گفت: به ابو عبدالله -امام صادق- (علیه السّلام) گفتم: گشایش شیعیان شما چه زمانی خواهد بود؟ فرمود:
هر گاه فرزندان عبّاس اختلاف پیدا کنند و حکومتشان سست شود، و طمع ورزد
در ایشان کسی که طمع نمی ورزید، عربها افسار خود را بر کنند(17)، هر
چنگالداری(18) چنگالش را بالا بَرَد و سفیانی آشکار شود و یمانی روی
آورد و حسنی حرکت کند، صاحب این امر (امام مهدی)، با میراث
رسول خدا(صلّی الله علیه وآله)، از مدینه به سوی مکّه می رود...(19).
همچنین، محمّد پسر معروف هلالی گفت: ابو عبدالله جعفر پسر محمّد(علیهما السّلام) فرمود:
فرار، فرار، هر گاه عربها افسار خود را بگسلند و خشکی سمت و سویِ
خود را ببندد و از حج جلوگیری شود. سپس فرمود: حج گزارید، پیش از آنکه
نتوانید حج گزارید، و با انگشت شستِ خود به قبله اشاره کرد و فرمود:
در این سو هفتاد هزار نفر یا بیشتر کشته می شوند(20).
منشأ پیدایش شورش عربها ضدّ حاکمانشان
در بارۀ منشأ پیدایش شورشهای مردمی ضدّ حاکمان عرب در کشورهای عربی اسلامی، که از ژانویۀ 2011 برابر صفر 1432 به این سو، از تونس آغاز و به مصر و چند کشور دیگر عربی نیز کشیده شده اند، دو دیدگاه وجود دارد:
دیدگاه نخست: عدّه ای از کارشناسان می گویند، شورشهای مردمی پدیدارشده در کشورهای عربی، برآیند اجرای طرح از پیش تعیین شدۀ امریکا برای اصلاح ساختار حکومتهای فرسوده و خودکامۀ کشورهای عربی و غیر عربی با هدف تثبیت جایگاه اسرائیل در خاورمیانۀ بزرگ است که از کشورهای شمال افریقا و ترکیه در غرب آغاز شده و تا پاکستان و افغانستان در شرق امتداد می یابد، و بیشتر اعراب و مسلمانان جهان در این منطقه سکونت دارند؛ چنان که جیمز ویلسی، رئیس اسبق سازمان سیا، در اواخر نوامبر 2002، حدود چهار ماه قبل از حمله به عراق، اعلان کرد:
امریکا طرح تغییر نظام همۀ کشورهای عربی را پیاده خواهد کرد،
و بعد از دگرگونی نظام عراق، نوبت عربستان و مصر خواهد بود.
وی حاکمان کشورهای عربی را شدیداً مورد انتقاد و حمله قرار داد و گفت:
بعد از سرنگونی صدّام، نوبت سرنگونی مبارک است
و بعد از مبارک، نوبت عربستان خواهد رسید(21).
دیدگاه دوم: گروه زیادی از صاحب نظران، با توجّه به وضعیّت کنونی جهان، به ویژه خاورمیانۀ بزرگ، و با استناد به روایات اسلامی، معتقدند، شورشهای مردمی پدید آمده در کشورهای عربی برخاسته از فقر توده های مردم، بیداری اسلامی و تأثیرپذیری ملّتهای مسلمان عرب از انقلاب ایران، خسته شدن مردم از حاکمان خودکامه و بیزاری آنان از دولتهای غربی به خاطر پشتیبانی بی دریغ از اسرائیل و لشکرکشی به عراق و افغانستان و ناتوانی امریکا و اروپا در ادارۀ کارهای جهان است.
در هر حال، نگارنده معتقد است، شورشهای مردمی پدیدارشده در کشورهای عربی که از آن با نام «بیداری اسلامی» یاد می شود، فتنه ای ناشی از فتنۀ شرقی و فتنۀ فراگیر بوده و توفانی سهمگین است که علاوه بر نابودی پادشاهان در خاورمیانۀ بزرگ، سبب گرفتاری بیش از پیش ملّتهای مسلمان، به خصوص عربها، می شود، و اختلاف و هرج و مرج در جهان و شورش اهل مغرب و قیام سفیانی را در پی خواهد داشت.
بنا بر این، در آینده ای نزدیک، شاهد پدیدارشدن شورشهای حقّ و باطل زمینه ساز ظهور امام مهدی(علیه السّلام) در کشورهای واقع در شمال افریقا، شام، عراق، یمن، مناطق غربی چین، خراسان و گیلان خواهیم بود.
به نظر می رسد، روزهای خوش حاکمان جهان معاصر، به ویژه خاورمیانۀ بزرگ، در حال به پایان رسیدن بوده، و زمان فرار، تبعید و مرگ حاکمان ستمگر فرا رسیده است. بی گمان، ملّتهای مسلمان، به خصوص عربها، روزهای بسیار سختی را پیش رو دارند، و در دوره ای کوتاه مدّت، شاهد به قدرت رسیدن حاکمانی زورگوتر از حاکمان پیشین در کشورهایشان خواهند بود.
-----------------------------------------------
1. الفتن، ص 233، جزء 5، ح 920.
2. پیشگویی های نستراداموس، ص 144 و 148، رساله به هانری دوم پادشاه فرانسه.
3. فتنۀ شامی یا تشکیل دولت اسرائیل، اختلاف میان دولتهای عربی و اسرائیل را در پی داشت و از 1948 تا 1978م، جنگهای چهارگانۀ اعراب و اسرائیل (جنگهای 1948- 1956- 1967- 1973م) را سبب شد که سرانجام، پس از 30 سال، با پیمان کمپ دیوید در ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۸، آتش جنگ تا اندازه ای فروکش کرد. جالب توجّه است اگر بدانید، در همان سال بستن پیمان کمپ دیوید، فتنۀ شرقی یا شورشهای مردمی ضدّ نظام شاهنشاهی در ایران پدیدار شد، و با برکناری محمّدرضا پهلوی از قدرت، انقلاب ایران، در 11 فوریه 1979، پیروز و حکومت جمهوری در این کشور بر پا شد.
4. الفتن، ص 31، جزء 1، ح 85.
5. الفتن، ص 127، جزء 3، ح 528.
6. مراد آن است، همان گونه که روز گذشتۀ شما به طور قطعی آمده و رفته است، وقوع این فتنه ها نیز حتمی است.
7. الفتن، ص 33، جزء 1، ح 95.
8. الفتن، ص 133، جزء 3، ح 547.
9. مقصود ما در اینجا، همان فتنۀ ناشنوا در ری یا اختلافی است که بر سر نتیجۀ انتخابات ریاست جمهوری ایران، برگزارشده در روز جمعه، 18 جمادی الثانیۀ 1430، 22 خرداد 1388 برابر 12 ژوئن 2009، میان زمامداران انقلاب ایران و هوادارانشان افتاد و انقلاب و نظام حکومتی ایران را دچار چالشی بزرگ ساخت، و این فتنه همچنان ادامه دارد (در این باره، در مبحث «تهران در آخرالزمان» و در مبحث «فتنه ها در آخرالزمان»، به طور مفصّل، توضیح داده ایم).
10. سرزمین شام فلسطین، اردن، سوریه و لبنان را در بر می گیرد.
11. در این حدیث، مراد از «جزیره»، بخش شمالی سرزمین میان دو رود دجله و فرات است که از جنوب شرقی ترکیه و شمال و مشرق سوریه آغاز می شود و در داخل عراق مرکزی تا حوالی بغداد (تکریت) امتداد می یابد.
12. الفتن، ص 31، جزء 1، ح 87.
13. تاریخ أصبهان، ج 1، ص 355.
14. الفتن، ص 113، جزء 2، ح 461.
15. سنن أبی داود، ج 4، ص 81، ح 4265.
16. إلزام الناصب، ج 2، ص 158، خطبۀ بیان 1.
17. اشاره به آن است که عربها ضدّ حاکمانشان می شورند و از کنترل آنان خارج می شوند و هر کاری که خواستند، انجام می دهند.
18. واژۀ «صیصیّة» ـ به کار رفته در متن عربی حدیث ـ معانی مختلفی دارد؛ از جمله: چنگال و ناخن پشت پای خروس، شاخ آهو و گاو، قلّاب بافندگی و برج و بارو. این واژه در اینجا کنایه از هر چیزی است که نشانۀ زورمندی و وسیلۀ دفاع باشد.
19. الغیبة، ص 278، ب 14، ح 42.
20. الاُصول الستّة عشر، ص 4- 353، از نوادر علیّ بن اسباط، ح 31.
21. جوان، ش 1067، 3/9/1381هـ.ش، ص 3.
احادیث مبحث «شورش ملّتها و ریزش حکومتها در آخرالزمان»
1. عن ابن شوذب، عن بعض أصحابه، قال: لایخرج المهدی حتّى لایبقى قیل و لا ابن قیل إلّا هلک، و القیل الرأس (الفتن، ص 233، الجزء 5، ح 920).
4. عن عبدالله بن مسعود، قال لنا رسول الله(صلّى الله علیه وسلّم): اُحذّرکم سبع فتن تکون بعدی؛ فتنة تقبل من المدینة، و فتنة بمکّة، و فتنة تقبل من الیمن، و فتنة تقبل من الشام، و فتنة تقبل من المشرق، و فتنة من قبل المغرب، و فتنة من بطن الشام، و هی فتنة السفیانی (الفتن، ص 31، الجزء 1، ح 85).
5. عن کعب، قال: تکون بالشام فتنة تسفک فیها الدماء و تقطع فیها الأرحام و تهرج(1) فیها الأموال، ثمّ تتبعها الشرقیّة (الفتن، ص 127، الجزء 3، ح 528).
7. عن کعب، قال: تکون فتن ثلاث کأمسکم الذاهب؛ فتنة تکون بالشام، ثمّ الشرقیّة -هلاک الملوک-، ثمّ تتبعها الغربیّة، و ذکر الرایات الصفر، قال: و الغربیّة هی العمیاء (الفتن، ص 33، الجزء 1، ح 95).
8. عن کعب، قال: تکون بعد فتنة شامیّة، الشرقیّة - هلاک الملوک و ذلّ العرب- حتّى یخرج أهل المغرب (الفتن، ص 133، الجزء 3، ح 547).
12. عن أبی هریرة، قال رسول الله(صلّى الله علیه وسلّم): تأتیکم بعدی أربع فتن؛ الاُولى یستحلّ فیها الدماء، و الثانبة یستحلّ فیها الدماء والأموال، و الثالثة یستحلّ فیها الدماء و الأموال و الفروج، و الرابعة صمّاء عمیاء مطبقة، تمور مور الموج فی البحر حتّى لایجد أحد من الناس منها ملجأً، تطیف بالشام و تغشى العراق و تخبط الجزیرة بیدها و رجلها و تعرک الاُمّة فیها بالبلاء عرک الأدیم، ثمّ لایستطیع أحد من الناس یقول فیها مه مه، ثمّ لایرفعونها من ناحیة إلّا انفتقت من ناحیة اُخرى (الفتن، ص 31، الجزء 1، ح 87).
13. عن جابر، أنّ رسول الله(صلّى الله علیه وسلّم) قال: إذا ذلّ العرب ذلّ الإسلام (تاریخ أصبهان، ج 1، ص 355.
14. عن أبی هریرة، قال رسول الله(صلّى الله علیه وسلّم): ویل للعرب من شرّ قد اقترب، من فتنة عمیاء صماء بکماء، القاعد فیها خیر من القائم، و القائم فیها خیر من الماشی، و الماشی فیها خیر من الساعی، ویل للساعی فیها من الله تعالى یوم القیامة (الفتن، ص 113، الجزء 2، ح 461).
15. عن عبدالله بن عمرو، قال رسول الله(صلّى الله علیه و سلّم): إِنّها ستکون فتنة تستنظف العرب، قتلاها فی النار، اللسان فیها أشدّ من وقع السیف (سنن أبی داود، ج 4، ص 81، ح 4265).
16. قال أمیر المؤمنین علیّ(علیه السلام): ... إذا ضعف سلطان الروم، و تسلّطت العرب، و دبّت الناس إلی الفتن کدبیب النمل... (إلزام الناصب، ج 2، ص 158، خطبة البیان 1).
19. عن یعقوب بن السرّاج، قال: قلت لأبی عبدالله(علیه السلام): متى فرج شیعتکم؟ قال: إذا اختلف ولد العبّاس و وهى سلطانهم و طمع فیهم من لم یکن یطمع، و خلعت العرب أعنّتها، و رفع کلّ ذی صیصیّة صیصیّته، و ظهر السفیانی، و أقبل الیمانی، و تحرّک الحسنی، خرج صاحب هذا الأمر من المدینة إلى مکّة بتراث رسول الله(صلّى الله علیه وآله)... (الغیبة، ص 278، ب 14، ح 42).
20. عن محمّد بن معروف الهلالی، عن أبی عبدالله جعفر بن محمّد(علیهما السلام)، قال: الهرب الهرب إذا خلعت العرب أعنّتها و منع البرّ جانبه و انقطع الحجّ، ثمّ قال: حجّوا قبل أن لاتحجّوا، و أومأ إلى القبلة بإبهامه، و قال: یقتل فی هذا الوجه سبعون ألفاً أو یزیدون (الاُصول الستّة عشر، ص 4- 353، من نوادر علیّ بن أسباط، ح 31).
pishgooei.persianblog.ir