تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسم الله الرحمن الرحیم

--= پیروی محض از ولی الله =--

خداوند متعال برای هدایت بشر به مقصد نهایی برگزیدگانی را فرستاد.حقیقتاً در طول تاریخ در زمینه پیامبر آزاری بنی اسرائیل رتبه اول را دارا هستند.آنها بسیاری از فرستادگان را به قتل رساندند.در تاریخ اسلام نیز تاریخ گواه نافهمی های مردم نسبت به معصومین(سلام الله علیهم اجمعین) بوده است.در بهترین زمان 72 نفر انسان پاک به ندا هل من ناصر ولی زمان خود لبیک گفتند و دیگر تا زمان ولادت حضرت بقیه الله(عجل الله تعالی فرجه الشریف) چنین موردی پیش نیامد.

غیبت کبری با وجود آنکه برای مومنان بسیار تلخ و کشنده بود ولی برکاتی داشته و دارد که همانند آنرا تاکنون نداشته ایم.غیبت ولی خدا باعث بالا رفتن قدر ایشان در دید مردم شد.اگر در زمان امامان قبل(سلام الله علیهم اجمعین) به ایشان توجهی نمیشود اکنون مردم آرزوی دیدن امام معصوم را حتی برای لحظه ای دارند.اما این آرزوی دیدن کافی نیست.وجه دیگر این قضیه ولایت پذیری است.اینجاست که شاهکار حضرت امام خمینی یعنی نظریه عقلانی و مترقی ولایت فقیه علاوه بر اداره جامعه اسلامی در زمان غیبت کبری تمرین و آزمایشی میشود برای اثبات صدق مدعیان.

فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِ قَالَ إِنَّ اللّهَ مُبْتَلِیکُم بِنَهَرٍ فَمَن شَرِبَ مِنْهُ فَلَیْسَ مِنِّی وَمَن لَّمْ یَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّی إِلاَّ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِیَدِهِ فَشَرِبُواْ مِنْهُ إِلاَّ قَلِیلًا مِّنْهُمْ فَلَمَّا جَاوَزَهُ هُوَ وَالَّذِینَ آمَنُواْ مَعَهُ قَالُواْ لاَ طَاقَةَ لَنَا الْیَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنودِهِ قَالَ الَّذِینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلاَقُو اللّهِ کَم مِّن فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثِیرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِینَ

وَلَمَّا بَرَزُواْ لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالُواْ رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ

و چون طالوت با لشکریان [خود] بیرون شد گفت‏ خداوند شما را به وسیله رودخانه‏اى خواهد آزمود پس هر کس از آن بنوشد از [پیروان] من نیست و هر کس از آن نخورد قطعا او از [پیروان] من است مگر کسى که با دستش کفى برگیرد پس [همگى] جز اندکى از آنها از آن نوشیدند و هنگامى که [طالوت ] با کسانى که همراه وى ایمان آورده بودند از آن [نهر] گذشتند گفتند امروز ما را یاراى [مقابله با] جالوت و سپاهیانش نیست [ولی] کسانى که به دیدار خداوند یقین داشتند گفتند بسا گروهى اندک که بر گروهى بسیار به اذن خدا پیروز شدند و خداوند با شکیبایان است (249)

و هنگامى که با جالوت و سپاهیانش روبرو شدند گفتند پروردگارا بر [دلهاى] ما شکیبایى فرو ریز و گامهاى ما را استوار دار و ما را بر گروه کافران پیروز فرماى (250)

در روایت داریم که فقط 313 نفر از آن رودخانه ننوشیدند.ملت مسلمان ایران تا اکنون آزمایشهای بسیاری را با موفقیت گذرانده اند.(آزمایشهای سختی که سخت ترین آزمونها بوده اند چرا که بهترین پاداش را دریافت میکنیم) البته ریزشها فراوان بود ولی اکثر مردم به خوبی آنها را گذرانده اند.رمز پیروزی در این آزمایشها پیروی از ولایت فقیه است.وقتی مطمئن هستیم که درک و فهم ولی فقیه بسیار بالاتر ماست چرا باید غرور به خرج بدهیم.درسی که ما از این 33 سال ولایت مداری دریافت کردیم و از آن در زمان ظهور استفاده میکنیم این است.

پیروی محض از ولی خدا بدون هیچ چون و چرا

در سوره کهف(داستان موسی(علیه السلام) و خضر(علیه السلام)) ماجرای برخورد علم ظاهری و باطنی را مشاهده میکنیم.کارهای بسیار عجیبی از خضر(علیه السلام) سر میزند که حتی موسی کلیم الله را متعجب میکند.رابطه بین موسی(علیه السلام) و خضر(علیه السلام) را مشاهده کنید.دو ولی خدا و ببینید حق با چه کسی بود.حال ببینید در زمان ظهور ما در برابر امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) چه جایگاهی داریم!!! آیا علم ایشان با علم ما قابل مقایسه است!! پس چرا باید به درستی اوامر ایشان فکر کنیم.

یا صاحب الزمان ادرکنا

توجه:

هدف از ارائه این متن پیروی بی چون و چرا از امام مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) در زمان بعد از ظهور بود.

بسم الله الرحمن الرحیم

--= امام و ولی امر جهان =--

شاید اگر واژه ی «انتظار» با مصدر «نشستن» همراه نمی شد، تصوری که از «به انتظار نشستن» داشتیم، کمی به مفهوم حقیقی اش نزدیک می شد! اینکه انتظار، با نشستن تشکیل یک فعل می دهد، گاهی اوقات ناخودآگاه انسان منتظر را انسان نشسته و راکد و دست روی دست گذاشته تصور می کنیم در حالی که انتظار واقعی، به معنای در حرکت بودن و رو به جلو رفتن است.

اگر معنای واقعی انتظار را بدانیم، می فهمیم که امام غایب منتَظر ما نیز، نشسته و در حال استراحت نیست. برعکس بسیاری از ما منتظران که دست روی دست گذاشتیم تا کسی اوضاعمان را تغییر دهد، امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در دوران غیبت، کارهای فراوان و مسئولیتهای زیادی بر عهده دارند و آنها را به انجام می رسانند.

چنانچه خود ایشان در خطاب به شیخ مفید می فرمایند:

«همانا، ما از رعايت حال شما كوتاهى نمى‏ كنيم و شما را از ياد نمى‏ بريم، چه، در غير اين صورت، سختيها و گرفتاريها بر شما فرو مى‏ آيد و دشمنان شما را ريشه‏ كن كرده و از بين مى‏ برند.» (1)

و «ما اگر چه بر طبق آنچه خداوند براى ما و شيعيانمان مصلحت دانسته تا مادامى كه دولت دنيا در دست فاسقان است جايمان از جاى ستمگران دور است، ولى با اين حال به أحوال شما آگاهيم و چيزى از اخبار شما بر ما پوشيده نيست‏.» (2)

نخستین مسئولیتی که بر عهده ی همه ی امامان هست، «ولی امر» بودن است. ابتدا به طور مختصر مفهوم «ولی» را می گوییم و سپس مسئولیتهای امام در این رابطه را برمی شمریم.

ولی امر کیست؟

ولی امر، کسی است که دارای ولایت است. ولایت به معنای «آمیختگی دو چیز در جسم و جان» (3) است و در قرآن، ولی به این معناست:
«کسی است که امور انسانها را درباره ی جان ها و مالهایشان سرپرستی نموده، حق تصرف را از جانب خود یا به اذن دیگری در شئون آنها، داراست.» (4)

اولیای امر، از طرف خداوند مشخص می شوند چنانچه در قرآن کریم آمده است:
«انّی جاعل فی الارض خلیفة...» (5) (من در زمین جانشین قرار می دهم...)

ولی امر ما کیست؟
بر اساس اعتقاد شیعیان، ولی امر جهان، امامان دوازده گانه از نسل حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) هستند. خداوند در قرآن فرموده است:
«ای کسانی که ایمان آوردید، خدا را اطاعت کنید، و پیامبر و اولیای امر خود را [نیز] اطاعت کنید.» (6)

پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در حجة الوداع خود، به همه ی مردم، جانشینان پس از خود را معرفی کردند و پس از گفتن:
«هر کس من مولای اویم، علی مولای اوست؛ خدایا دوست بدار هرکس او را دوست داشت، و دشمن بدار هر که او را دشمن داشت؛ یاری کن یاری کننده ی او را و خوار بدار خوار کننده ی او را.» (7)

سپس نام تک تک جانشینان ایشان را برشمردند و از مردم عهد گرفتند که از تک تک آنها پیروی کنند. (8)

همچنین ایشان بارها و بارها پیش از رحلت، به پیوند عمیق قرآن و عترت پرداختند و فرمودند:
«من از میان شما می روم در حالی که دو چیز گرانبها باقی می گذارم: کتاب خدا و عترتم اهل بیتم. این دو تا وقتی که بر حوض کوثر بر من وارد شوند از هم جدا نمی شوند؛ به آنها در آویزید...» (9)

مسئولیتهای والیان امر
کسی که ولی است باید اطاعت شود؛ امام صادق (علیه السلام) می فرمایند:
«ما قومی هستیم که خداوند عزوجل اطاعتشان را واجب کرده است و شما از کسی پیروی می کنید که مردم عذری در نشناختن او ندارند.» (10)

خداوند تنها زمانی امر به اطاعت از کسی می کند که خود آن ولی، مطیع محض خداوند باشد.
مفسران حدیث و قرآن، درباره ی ولی امر بودن می گوید:
«از امام باقر و امام صادق (علیه السلام) نقل کرده اند که اولی الامر، امامان از آل محمد هستند که خداوند، اطاعتشان را به اطلاق واجب کرده است، جایز نیست خداوند اطاعت از کسی را به طور مطلق واجب کند، مگر اینکه عصمتش ثابت شده و دانسته شده باشد که باطن او مثل ظاهر اوست و او از هر گونه اشتباه و عمل ناپسندی به دور است. این چیزی است که نه در حاکمان وجود دارد و نه در عالمان... (11)

بر اساس این تحلیل می توان به این نتیجه رسید که امام، موظف به رعایت تمام حدود الهی است.
علاوه بر این، بر اساس معنای ولایت، امامان، حق دارند که در تمام امور مردم تصرف کنند. تصرف کردن یعنی هر گونه دست بردن در امور است. مثلاً امام حق دارد که کل مال فردی را بگیرد و در راهی که صلاح می داند، هزینه کند؛ چرا که امام در امور مومنین، ولی آنهاست و حق بیشتری از آنها در امور دارد.

امام صادق (علیه السلام) می فرمایند:
«...حضرت علی (علیه السلام) و فرزندانش تا روز قیامت، نسبت به شما دارای ولایت و نسبت به شما، کارها، خود و مال هایتان شایسته ترند.» (12)

فرقی نمی کند، مولای ما کجای این جهان در حال دویدن و اداره ی امور جهان باشد؛ هر کجا که هست، مولای ماست و همه ی امورمان، دست اوست. حالا با این اوصاف، دنیا دست چه کسی است؟!

-=-=-=-=-=-=-

پی نوشت:
1. احتجاج طبرسى، ج 2، ص 598؛ به نقل از فضائل الشيعة / ترجمه توحيدى، ص: 3؛ با استفاده از نرم افزار جامع الاحادیث نور 3/5
2. الإرشاد للمفيد / ترجمه رسولى محلاتى، مقدمه، ص: 23؛ با استفاده از همان نرم افزار.
3.مواهب الرحمن، ج 12، ص 71؛ به نقل از نجیب محمد، حسین، نشر موعود، 1390، سر خدا، ص 146
4. الامامه الالهیه، ص 373؛ به نقل از همان.
5. بقره:
6. نساء: 59
7. ترجمه من لا يحضره الفقيه، ج‏1، ص: 345؛ با استفاده از نرم افزار جامع الاحادیث 3/5
8. همان.
9. صحيح مسلم، ج 7، ص 123؛ سنن الترمذى، ج 5، ص 329، ص 3876؛ أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏2، ص: 57؛ با استفاده از همان نرم افزار.
10. الکافی، ج 1، ص 187، ح 7؛ به نقل از شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام زمان (علیه السلام) و تکلیف منتظران، نشر موعود، ص 147
11. ابوعلی فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دارالحیاء الثرات العربی، 1379، ج 2، ص 64
12. الکافی، همان، ص 288؛ به نقل از نجیب محمد، همان، ص 149

بسم الله الرحمن الرحیم

--== بیناترین شاهد ==--

فرض کنید گرفتار پرونده ای خاص در دادگاه می شود: به اشتباه کیف کسی را برداشته اید – در حالی که فکر می کردید کیف خودتان است- و در همان لحظه، کسی مچ شما را گرفته است و نزد قاضی به عنوان دزد معرفی شده اید. در این لحظه، هیچ کس جز خودتان، نمی دانید که قصدتان به راستی دزدی نبوده و اشتباه کرده اید. در همین مواقع است که شاید از ته دل آرزو می کنید که کاش کسی به نفع شما شهادت می داد. کسی که از نیت شما آگاه است و حرف دل شما را می داند. کسی که بگوید: «جناب قاضی! این آدم بی گناه است!» و شما را از ننگ رسوایی رها کند.

خدا را شکر، در جهانی زندگی می کنیم که کوچکترین فکر و نیت و سخن درونی مان، از چشم و گوش ناظران و گواهان دور نمی ماند. زمین (1)، فرشتگان (2)، اعضای بدن انسان (3) و مهمتر از همه، خداوند، هر آنچه انجام می دهیم و هرآنچه در فکر داریم می دانند و آن را به خاطر می سپارند تا روزی که قرار شود، علم و عمل هر کس، در برابر قاضی حقیقی عالم، به نمایش دربیاید: «و از میان هر امتی، گواهی بیرون می کشیم و می گوییم: برهان خود را بیاورید!» (4)

این اتفاق، در روز حساب می افتد. روزی که حتماً کسی هست که به نفع یا علیه ما شهادت دهد. البته شاهد داشتن، همیشه هم به نفع انسان نیست! همانطور که افکار و نیتها و اعمال خوشایند، دیده می شود، شرارتها نیز زیر ذره بین است. همین است که انسان را، نگران می کند. مخصوصاً که اگر شاهد اعمال ناپسند ما، کسی باشد که شب و روز برای ما از خداوند طلب مغفرت می کند. همان آقایی که فردای قیامت، پرونده ی ما را بدست می گیرد و شرمنده می شود. آقایی که می گوید:

«...از خطاها و گناهانی که بندگان صالح خداوند از آنها دوری می کردند ولی اکثر شما مرتکب آن شدید نیز باخبریم. از عهدشکنی ها و پشت سرگذاشتن عهد و پیمانها با اطلاعیم [که همین عوامل موجب بدبختی و دوری شما از حریم ولایت شده است]. گویی اینها از لغزشهای خود خبر ندارند. با همه این گناهان، ما هرگز امور شما را مُهمل نگذاشته، شما را فراموش نمی کنیم و اگر عنایات و توجّهات ما نبود، مصائب و حوادث زندگی، شما را دربرمی گرفت و دشمنان، شما را از بین می بردند.» (5)

امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) درباره ی شهادت و شفاعت امام عصر (عجل الله تعالی فرجه) می فرمایند:
«رسول خدا (صلی الله علیه وآله) فرمود: من آورنده [و رساننده] شما به حوض [کوثر] هستم و تو ای علی! ساقی هستی و حسن حمایت کننده، و حسین فرمان دهنده، و علی بن الحسین تقسیم کننده، و محمد بن علی نشر دهنده، و جعفر بن محمد بسیج کننده، و موسی بن جعفر شمارنده محبان و مبغضان و بازدارنده منافقان، و علی بن موسی زینت ‏بخش مؤمنین، و محمد بن علی فرود آورنده اهل بهشت به منزلگاه‏هایشان و درجاتشان، و علی بن محمد خطیب و سخنور شیعیانش و تزویج کننده آن‏ها با حور العین، و حسن بن علی چراغ اهل بهشت است که از آن روشنی می‏گیرند، و مهدی شفاعت کننده آن‏ها است روز قیامت، روزی که خداوند اجازه نمی‏دهد شفاعت را جز به کسی که شفاعت او را بخواهد و به او راضی باشد.» (6)

آری! مولای زمان ما، گواه ما در دنیا و آخرت خواهد بود؛ چنانچه امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فرمودند:
«به حقیقت خداوند متعال ما را تطهیر کرد، عصمت بخشید و ما را شاهد بر خلقش و حجت خود در زمینش قرار داد. ما را همراه قرآن و قرآن را همراه ما قرار داد؛ چنان که از او جدا نمی شویم و او از ما جدا نمی شود.» (7)

-=-=-=-=-=-=-

پی نوشت:
1. برگرفته از سوره ی زلزال: 4-5: آن روز است که زمین خبرهای خود را بازگوید، همانگونه که پروردگارت بدان وحی کرده است.
2. سوره ق: 18: هیچ سخنی را [انسان] به لفظ نمی آورد مگر آنکه مراقبی آماده نزد او [آن را ضبط می کند].
3. نور: 24: روزی که زبان و دستها و پیشان، بر ضد آنان به آنچه انجام می دادند، شهادت می دهند.
4. قصص: 75
5. الإرشاد للمفید / ترجمه رسولى محلاتى، مقدمه، ص: 23؛ با استفاده از نرم افزار جامع الاحادیث نور 3/5
6. غایة المرام، ص 692؛ به نقل از موسوی اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، نشر مسجد مقدس جمکران، ج 1، صص 149- 150
7. الکافی، ج 1، ص 191؛ به نقل از نجیب محمد، حسین، سر خدا، نشر موعود، ص 284

بسم الله الرحمن الرحیم

--== نجات مردم از گمراهی ==--

تصور کنید پدر و مادر شما، وقتی به سن خواندن و نوشتن رسیدید، شما را در خیابان رها کنند و بگویند: «تو در انتخاب مسیرت آزادی! این تو و این جهان! برو قله های موفقیت را طی کن و با مدالهای افتخار به سویمان بازگرد!» بعدهم سوار اتومبیل شان بشوند و شما بمانید و خیابان و یک کوله پشتی کوچک.

در این حالت، اگر به فرض، گریه و زاری هم راه نیندازید، به شدت سردرگم و ناامید می شوید. اما بالاخره می فهمید که باید به دنبال یکی از همین آدم بزرگها که دورتان می چرخند و به نظر، گلیم شان را از آب بیرون کشیده اند، بروید. اینکه شما در آینده با چه مدالی پیش پدر و مادرتان برگردید، به این بستگی دارد که در آن زمان سرگردانی، پشت چه کسی رفته باشید.

زندگی دینی ما نیز همین گونه است؛ ما در جهانی قرار داریم که در برابر فهم چند و چونش، کودکی بیش نیستیم. امّا خداوند متعال، به هیچ وجه ما را دست تنها رها نکرده است. به قول خودش:«و چون شکیبایی کردند و به آیات ما یقین داشتند، برخی از آنان را پیشوایانی قرار داریم که به امر ما [مردم را] هدایت می کردند.» (1)

همین امروز که با مشکلات و سختی های دوران غیبت، دست به گریبانیم هم، در گمراهی نخواهیم بود، اگر دست امام و راهنمایمان را محکم بچسبیم و هر جا که او قدم گذاشت، جا پای قدمهای او بگذاریم.

امام صادق (علیه السلام) فرمودند:
«[اوصیای خداوند] درهای خداوند هستند که از طریق آنها باید وارد شد و اگر ایشان نبودند، خداوند عزّوجل، شناخته نمی شد و خداوند تبارک و تعالی به [وسیله ی] وجود آنها در روز قیامت بر آفریدگانش احتجاج (2) می کند.» (3)

همچنین ایشان، در روایتی دیگر فرمودند:
«ما دانایان به امر خدا و دعوت کنندگان به راه او هستیم. به واسطه ی ما، خداوند شناخته می شود. ما راهنمایان به سوی خدا هستیم و اگر ما نبودیم، خدا پرستیده نمی شد.» (4)

ما مردم گرفتار آخرالزمان نیز، در دوران سخت و طاقت فرسای غیبت، تنها یک راهنما داریم.

مردی که او را چنین می خوانیم:
السلام علیک یا بابَ اللهَ الذی لا یُوتی الّا مِنه، السلام عَلَیکَ یا سَبیلَ اللهِ الّذی مَن سَلَکَ غَیرَهُ هَلَکَ (5)
سلام بر تو ای در [گشوده] خدا که جز از آن نتوان به خدا رسید؛ سلام بر تو ای راه خدا؛ آن راهی که هر کس غیر از آن را بپوید، نابود می شود.

-=-=-=-=-=-=-=-

پی نوشت:
1. سجده: 24؛ به نقل از شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، نشر موعود، 1387، ص 155
2. احتجاج یعنی دلیل و برهان آوردن.
3. الکافی، ج 1، ص 193؛ به نقل از شفیعی سروستانی، همان، ص 159
4. بحارالانوار، ج 26، ص 260؛ به نقل از همان.
5. بحارالانوار، ج 99، ص 98؛ زیارت دوم حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)؛ به نقل از همان، ص 161

بسم الله الرحمن الرحیم

--== آگاهی امامان از اعمال مردم ==--

نمی دانم تا به حال موقع کار خطایی کسی مچتان را گرفته است؟! اگر اینگونه است حتماً احساس داغی از عمق جان و شرمندگی تا فرق سر را تجربه کرده اید. اینکه انسان همیشه احساس کند، چشمی مراقب اعمال اوست، باعث می شود بسیاری از کارهایی که در خلوت و تنهایی مرتکب می شویم، انجام ندهیم.

احتمالاً همه ی ما جمله ی معروف امام خمینی (رحمة الله علیه) را شنیده ایم:
«عالم محضر خداست، در محضر خدا، معصیت نکنیم.» این جمله، درباره ی ناظر بودن خداوند بر اعمال ماست. امّا تنها خداوند نیست که بر تک تک لحظات ما نظارت دارد: «و بگو: [هرکاری می خواهید] بکنید که به زودی، خدا و پیامبر او و مومنان در کردار شما خواهند نگریست و به زودی به سوی دانای نهان و آشکار بازگردانیده می شوید. پس شما را به آنچه انجام می دادید، آگاه خواهد کرد.» (1)

همانطور که در آیه ی فوق خواندید، نه تنها خداوند، بلکه رسول او (صلی الله علیه و آله) و مؤمنین نیز از اعمال مردم آگاهی دارند. برترین مصداق مومن، ائمه ی معصوم (علیهم السلام) هستند که در ایمانشان، نظیر و نمونه ندارند.

امام صادق (علیه السلام)، به یکی از یاران خود فرمودند:
«اعمال نیک و بد همه ی بندگان هر صبح گاه بر پیامبر خدا – درود خدا بر او باد- عرضه می شود. پس مراقب باشید. این سخن خداوند است ...»و سپس آیه ی مذکور را خواندند. (2)

همچنین به کسی فرمودند:
«چرا فرستاده ی خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را اندوهگین می کنید؟»
مخاطب امام پرسید: چگونه ما او را اندوهگین می کنیم؟
فرمودند:«مگر نمی دانید که اعمال شما بر آن حضرت عرضه می شود و چون گناهی در آن بیند، اندوهگین می شود؟ پس فرستاده ی خدا را اندوهگین نکنید و او را شادمان سازید.» (3)

ما انسانهای آخرالزمانی در دوران غیبت نیز رها و یله نیستیم. آقای ما نیز، تمامی اعمال ما را می بیند و به نیتهای ما آگاه است. ایشان خود می فرمایند:
«ما بر احوال شما آگاهیم و هیچ چیز از اخبار شما بر ما پوشیده نیست.» (4)

امام و ولی زمان ما، حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) هستند. بنابراین تمام حالات ما بر ایشان تاثیر گذار است. چنانچه در روزگار امیرالمؤمنین (علیه السلام)، حالات مردم بر ایشان تاثیر گذار بود. حضرت علی (علیه السلام) به یکی از یارانشان فرمودند:
«ای رمیله! هیچ مؤمنی بیمار نمی شود، مگر اینکه ما هم با بیماری او بیمار می شویم و هیچ مؤمنی اندوهگین نمی شود، مگر اینکه ما با اندوه او اندوهگین می شویم و هیچ مومنی دعا نمی کند، مگر اینکه ما برای دعای او آمین می گوییم و هیچ مومنی سکوت نمی کند، مگر اینکه ما برای او دعا می کنیم.» (5)

همین لحظه که این مطلب را می خوانیم، نگاه امام بر ماست؛ خدا کند نگاه امام به زشت کاری هایمان نیفتد...

-=-=-=-=-=-=-=-

پی نوشت:
1. توبه: 105
2. الکافی، ج 1، ص 219؛ به نقل از شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام زمان (علیه السلام) و تکلیف منتظران، نشر موعود، ص 149
3. همان؛ به نقل از همان، ص 150
4. طبرسی، الاحتجاج، ج 2، ص 598؛ به نقل از همان، ص 152
5. بصائر الدرجات، جزء 5، صص 259- 260؛ به نقل از همان.

بسم الله الرحمن الرحیم

--== خزانه داری علم ==--

خزانه و خزانه داری، عبارتی است که کاربردش را بیشتر برای حفاظت از گنجینه های طلا و نقره می شناسیم. در صورتی که ممکن است گنجینه ای، مملو از اسناد و مدارک هم نیازمند خزانه دار باشد. امّا چیزهای مادی، مثل پول، سند، عکس، یک اتاق گل و چیزهایی از این دست، تنها مواردی نیستند که نیازمند نگهبان و خزانه دارند. علم هم می شود خزانه دار داشته باشد. لااقل مایی که بارها به سوال «علم بهتر است یا ثروت» پاسخ داده ایم – البته اگر گفته باشیم علم!- می دانیم که علم ارزشمندتر از پول است. خوب خزانه داری هم برای گوهرهای ارزشمند است دیگر.

امام محمد باقر (علیه السلام)، فرمودند:
«به خدا سوگند، ما خزانه داران خدا در آسمان و زمین او هستیم. ولی نه بر طلا و نقره، بلکه بر علم او.» (1)

امام صادق (علیه السلام) نیز فرموند:
«ما سرپرستان امر خدا، خزانه داران علم خدا و جایگاه وحی الهی هستیم.» (2)

امّا این علم چه علمی است که امام معصوم (علیهم السلام) نگهبانان آن هستند؟

امام باقر (علیه السلام) در تعریف علم می گویند:
«همانا برای خداوند، دو علم است؛ علم عام و علم خاص. علم خاص، علمی است که حتی فرشتگان مقرب و پیامبران مرسل هم از آن آگاهی ندارند. علم عام خداوند که فرشتگان مقرب و پیامبران مرسل از آن آگاهند، به طور کامل به ما ارزانی شده است.» (3)

امام معصوم (علیه السلام) این علوم را از سه طریق به دست می آورند:

1. ارث بردن از پدران خویش (که در نهایت این علوم، به پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) باز می گردد)
2. منابع مکتوب (کتابهایی مثل کتاب امام علی (علیه السلام) که به فرزندان معصومش به ارث گذاشته اند)
3. الهام ربانی (علومی که از طریق فرشته ی وحی یا به طور مستقیم به آنان الهام می شود.) (4)

امام کاظم (علیه السلام) فرمودند:
«آنچه علم ما بدان راه پیدا می کند، بر سه قسم است: گذشته، آینده و پدید شونده. گذشته برای ما تفسیر شده است؛ آینده برای ما نوشته شده است و پدید شونده از طریق انداختن در دل و تاثیر در گوش [به ما الهام می شود]. این [قسم اخیر] بهترین دانش ماست و پیامبری پس از ما نیست.» (5)

آری آقای ما، حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه)، مردی است که از ارزشمندترین علوم آسمان و زمین نگهبانی می کند. او کسی است که او را می خوانیم: «السلام علیکم یا اهل بیت النبوه... و خُزّان العِلم.» (6)

-=-=-=-=-=-=-

پی نوشت:
1. بحارالانوار، ج 8، ص 368؛ به نقل از شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام عصر و تکلیف منتظران، نشر موعود، ص 162
2. الکافی، ج 1، ص 192؛ به نقل از همان، ص 163
3. بصائر الدرجات، ص 109؛ به نقل از همان.
4. شفیعی سروستانی، همان، ص 164
5. الکافی، ج 1، ص 264؛ به نقل از شفیعی سروستانی، همان.
6. من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص 610؛ به نقل از همان، ص 163

-=-=-=-=-=-=-

* پ.ن: عنوان تاپیک تغییر پیدا کرد، با تشکر از جناب Islam

سلام
ممنون دوست عزیز
این بخش از اسم تاپیک به نظرتون بد نیست؟ !"فواید امام غایب"

میثاق

میثاق

میثاق

میثاق

میثاق

میثاق

Islam