امام جعفر صادق دربارۀ حديث « مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقيانِ بَيْنَهُما بَرْزَخٌ لا يَبْتَغيان » مي فرمايند: « عَليٌ وَ فاطِمَةٌ (علیه السلام) بَحْرانِ مِنَ الْعِلْمِ عَميقانِ لا يَبغي اَحَدُهُما عَلي صاحِبِهِ » و درمورد اين قسمت : « يَخْرُجُ مِنْهُمُا اللُّؤلؤُ وَ الْمَرْجانُ » مي فرمايند: « الحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ (علیه السلام) » .
امام صادق (علیه السلام) در تفسير آيۀ شريفۀ « دو دريا را در كنار هم قرار داد در حالي كه با هم تماس دارند و ميان آن دو برزخی است كه يكی بر ديگری غلبه نمی كند » فرمود:« علی و فاطمه دو دريای ژرف و لبريز از دانش هستند كه يكی بر ديگری طغيان نمی كند . « از آن دو دريا دُرّ و مرجان خارج می شود» يعني امام حسين و امام حسن (علیه السلام) .
1- الرحمن / 19-22
2- تفسير برهان، 4/ 266
اميرالمؤمنين (علیه السلام) اين آيه را تلاوت می فرمود: « فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْاَرْضُ وَ ما كانوُا مُنْظَرينَ » كه درهمان هنگام امام حسين (علیه السلام) وارد مسجد شد، اميرالمؤمنين (علیه السلام) با توجه به او فرمود:« اَمّا اِنَّ هذَا سَيُقْتَلُ وَ يَبْكي عَلَيْهِ السّماءُ وَ الْاَرْضُ » .
حضرت علی (علیه السلام) اين آيه را تلاوت مي كرد « نه آسمان برآنان گريست و نه زمين، و نه به آنها مهلتی داده شد » . درآن هنگام امام حسين (علیه السلام) وارد شد و حضرت علي (علیه السلام) فرمود « اما اين كسی است كه بزودي كشته شود و آسمان و زمين بر او می گريند » .
1- الدخان /29
2- تفسير برهان، 4/161
دعاي حضرت در صبح عاشورا
از حضرت سيّد السّاجدين و زين العابدين عليه السّلام روايتست كه:
«و چون صبحگاهان لشكر به نزد حسين عليه السّلام آمدند، دستهاي خود را بلند نموده و عرضه داشت:
بار پروردگارا! در تمام غصّهها و اندوهها، تو محلّ اتّكاء و اعتماد من ميباشي! و در هر گرفتاري و شدّت، تو محلّ اميد من هستي! و در هر حادثهاي كه بر من فرود آيد و هر نازلهاي كه بر من وارد شود، تو محلّ اطمينان و استعداد من ميباشي!
چه بسيار از هموم و غموم خود را كه دل در آن ناتوان ميشد، و حيله و چاره براي رفع آن كوتاه ميآمد، و دوست، انسان را تنها ميگذاشت، و دشمن زبان به شماتت ميگشود؛ من بارِ آن حوادث و هموم را بسوي تو آوردم، و شِكوه آن را به تو نمودم؛ به جهت ميل و رغبتي كه به تو داشتم و به غير از تو نداشتم؛ پس خداوندا تو همه آنها را برطرف نمودي! و امر مرا كفايت كردي!
بنابراين اي خداي من! تو وليّ تمام نعمتها هستي! و صاحب هر نيكوئي! و منتهاي تمام رغبتها ميباشي!»
در کتب بسیار ذکر شده از جمله : 32 «إرشاد» مفيد ص 253؛ و «نفس المهموم» ص 144؛ و ملحقات إحقاق الحقّ» ج 11، ص 613،. از طبري در «تاريخ» ج 4،ص 321؛ و ابن كثير در «البدايه و النّهايه» ج 8، ص 199، و «مقتل مقرّم» ص 253، از ابن أثير در «كامل» ج 4، ص 25، و از «تاريخ ابن عساكر» ج 4، ص 333؛ و ... .
پیام های عاشورا را دریابید. خیلی ها الان هستند که می گویند کاش ما هم بودیم با ابا عبدالله در کربلا و در رکاب ایشان. اما افسوس که نمی شود!!
این قیام اصلا برای چه بود. پیام های عاشورا مگر برای دل های کربلایی الان ما نیست؟!!!!!!!
چقدر به جمله ی هر روز عاشوراست و هر جا کربلاست اندیشیده ایم. شاید هزار بار شنیده ایم، اما...
افسوس!
پس بیاییم در پیام های عاشورا قدری تامل کنیم.
پیام انتخاب
یكى از خصوصیات قیام حسین بن على علیه السلام و از پیام هاى عاشورا این است كه آن حضرت على رغم قلت یاران و كثرت دشمنانش كه باید طبق محاسبات ظاهرى به هر نحو ممكن ، اصحاب و یاران خویش را براى كمك و یاریش دعوت و تشویق و در صورت نیاز از جایگاه ولایت و امامت ، آنان را مجبور و ملزم نماید، ولى برخلاف این روش ، آن حضرت در موارد مختلف ، گاهى به طور عموم و گاهى به طور خصوص ، به آن اجازه انتخاب كارزار یا ترك آن را داده و حتى نزدیكترین اهل بیت خویش را نیز در این انتخاب نمودن مسیر دلخواه و مورد نظرشان ، مخیر نموده است.
این اصل اساسى است در میان قیام هاى ظاهرى و معنوى و یك فرق بارزى است كه پیشوایان و رهبران غیر واقعى متمایز مى سازد؛ چون این نوع رهبران ، معمولا براى جلب و مساعدت دیگران ، به هر حیله و تزویر متمسك مى گردند و براى به دست آوردن پیروزى ، از توسل به هیچ عمل خلاف و غیر انسانى ، امتناع نمى ورزند.
((ان نزل القضاء بما نحب و نرصى فنحمد الله على نعمائه ، و هو المستعان على اداء الشكر، وان القضاء دون الرجاء فلم يبعد من كان الحق نيته ، و التقوى سريرته ))
.
.
اگر پيشامدها بر وفق مراد و دلخواه ما باشد، شكرگزار نعمتهاى خداوند خواهيم بود و تنها اوست يار و مددكار ما در سپاس گزاريش . و اگر حوادث و پيشامدها ميان ما و خواسته هايمان مانع گردد و كارها طبق مراد ما پيش نرود، باز هم كسى كه نيتش حق و پاكيزه سرشت است ، از مسير صحيح دور نگرديده (و راه خود را گم نمى كنيد)
.
.
امام عليه السلام اين فراز را در پاسخ (فرزدق ) شاعر معروف كه عازم حج بود، در خارج از شهر مكه به او فرمود.
.
منبع : ارشاد مفید