۲۴/آبان/۹۱, ۱۱:۵۷
هرکسی و هر چیزی یک روز خاص به نام خودش دارد. روز پدر، روز مادر، روز دانشجو، روز دانشآموز، روزهای تولد هرکدام از ما، روزها با عنوانهای مختلف در تقویم و حالا نوبتی هم که باشد نوبت قفسههای کتاب است.
این چند روز فقط و فقط مختص صفحههای کاغذیست که با وصل شدن به هم چیزی را به وجود میآورد که از لحظههای کودکی تا ساعات تنهایی پیری در کنار همه ما میماند.
این هفته، هفته کتابهاست. کتابی که شبها با قصههای نوشته شده در آن خوابیدیم. کتابی که «الف» و «ب» اول دبستان و «بابا آب داد» را به کمک آن یاد گرفتیم، کتابی که سالها با آن تحصیل کردیم.
«تصمیم کبری» را در همین کتابها خواندیم، اشعار اصیل شاعران ایران را در همین کتابها حفظ کردیم و تاریخ تمدن کشور را با همین کتابها به نسلهای بعد خواهیم شناساند.
صحبت کردن نمیداند، اما دنیا دنیا حرف برای گفتن دارد. هم از فلسفه سررشته دارد، هم از علوم دینی، هم از اجتماع و ادبیات و هم علمی و آموزشی. هم میتوان روانشناسی و پزشکی از کتاب آموخت و هم میتوان تاریخ و داستان و شعر از آن خواند.
دوست و رفیق لحظههای تنهایی و بیحوصلگی است، اما عجیب در حقش اجحاف میکنیم، اصلاً گاهی فقط برای تزئین نگهشان میداریم و وقتی غبارشان را می زداییم، همین.
این هفته، هفته کتابهاست. کتابی که شبها با قصههای نوشته شده در آن خوابیدیم. کتابی که «الف» و «ب» اول دبستان و «بابا آب داد» را به کمک آن یاد گرفتیم، کتابی که سالها با آن تحصیل کردیم.
«تصمیم کبری» را در همین کتابها خواندیم، اشعار اصیل شاعران ایران را در همین کتابها حفظ کردیم و تاریخ تمدن کشور را با همین کتابها به نسلهای بعد خواهیم شناساند.
صحبت کردن نمیداند، اما دنیا دنیا حرف برای گفتن دارد. هم از فلسفه سررشته دارد، هم از علوم دینی، هم از اجتماع و ادبیات و هم علمی و آموزشی. هم میتوان روانشناسی و پزشکی از کتاب آموخت و هم میتوان تاریخ و داستان و شعر از آن خواند.
دوست و رفیق لحظههای تنهایی و بیحوصلگی است، اما عجیب در حقش اجحاف میکنیم، اصلاً گاهی فقط برای تزئین نگهشان میداریم و وقتی غبارشان را می زداییم، همین.
