تالار گفتگوی بیداری اندیشه

دقت کرده ای!؟
به چی؟
به اینکه گاهی وقتها با اینکه همه چیز منظم و مرتب سر جای خود حاضرند،حس میکنی یک چیز دیگری مانده که هنوز سرجایش نیست!
همان حسی که هنگام چیدن سفره ی هفت سین به تو دست میدهد.
تمام سفره را میچینی و بعد مدام از سفره فاصله میگری و به خودت میگویی:
یک چیزی را کم گذاشتم،میدانم که کم است!
اما هرچه فکر میکنی و میبینی و میشماری،میبینی که پیدایش نمی کنی!
شما را نمیدانم اما یک حسی به من میگوید در سفره هزار رنگ این روزهای دنیا یک چیز کم است!
یک چیز که هرچه فکر میکنم نامش را به یاد نمی آورم.
یک چیز که هرچه فکر میکنم نمی دانم چیست!؟
اولش (میم) بود، آخرش.......!؟
.
.
.
خدا عاقبتمان را به خیر کند!

کنار سبزه و سکه، کنار آب آیینه، تمام لحظه های شب، سکوتت هفتمین سینه!

یا حی

همه آدمها یه چیز خیلی اساسی تو زندگیشون ندارن و اون فقط معبودشون هست و بس.
از این بالاتر چیه که ما هیچ توجهی به خدا نداریم ،هر کاری که بخوایم میکنیم نه رضایت خدا رو در نظر داریم و نه توجه خدارو فقط فکر زندگی بهتر تو این دنیای فانی هستیم و چقدر محتاج خداییم و نمیفهمیم.

میدانی که را میگویم؟!
چیزی شبیه یک نور!
شبیه یک کسی که می آید و همه چیز را راست و ریس میکند!
از آن آدمهایی که قوت قلب همه اند! از آن آدمهایی که وقتی بغضی داری یا زورت به کسی نمیرسد دوست داری حواله شان بدهی به او!
مثل آن وقتهایی بچه بودیم و میگفتیم:
به بابام میگم به حسابتون برسه!
کی میشود بیایی ای بابای دنیا که زورمان نمیرسد به بعضی از اشقیا!

*((+هذا الیوم الجمعه+))*

گاهی برای آمدنت دست میزنیم/گاهی برای آمدنت گریه میکنیم
گاهی برای آمدنت هرچه هم کنیم/در پیشگاه گریه تو الکنیم و بس!