تالار گفتگوی بیداری اندیشه

به نام خدا

تشبیه های به کار رفته برای امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در آیات، روایات و ادعیه

«« ستـــــــــــاره »»

می دانید کدام ویژگی ستاره ها انسان را به فکر فرو می برد؟ غیر از عظمت و زیبایی و درخشندگی شان، ستاره ها زمانی در آسمان دیده می شوند که نور در زمین کم باشد. یعنی وقتی در خیابان ایستاده اید و از بین چراغ های اتومبیلهای مختلف و نور تابیده از میان خانه ها به آسمان نگاه می کنید، چند ستاره ی کوچک را می بینید. امّا اگر در همان لحظه، در همان خیابان، در تاریکی فرو بروید و روشنایی زمین خاموش شود، آن وقت است که ستاره های ریز و درشت آسمان – حتی از بین دود و دم شهرهای شلوغ- خودشان را نشان می دهند.

اگر سربازی رفته باشید، یا در بسیج دوره گذرانده باشید و یا حداقل درسهای آمادگی دفاعی خود را در دبیرستان خوب یاد گرفته باشید می دانید که به وسیله ی شکل و حرکت ستارگان، گمشدگان راه خود را می یابند.

غیر از این، اگر اهل مطالعه ی علمی درباره ی کهکشانها باشید، می دانید که ستارگان محورهای آسمانند که به خاطر تناسب جرم و حجمی که دارند مانع سقوط کل کهکشان می شوند.

همه ی این ها را گفتیم که وجه شباهت آقای ما، حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) به ستارگان معلوم شود:

اول: ستاره ها، نماد هدایت و چراغ روشنایی بخش گمشدگانند. خداوند کریم در قرآن می فرماید:
«وبالنجم هم یهتدون» (1)
( و به وسیله ی ستارگان هدایت می شوند)

امام باقر (علیه السلام) در تأویل این آیه فرمودند:
«ستاره، ما هستیم.» (2)

دوم: حضرت مهدی (ارواحنا له الفداء) می فرمایند:
«به راستى من حافظ و نگهبان زمينيان هستم همانگونه كه ستارگان حافظ اهل آسمانند...» (3)

حرف آخر: شاید رمز دیدن ستاره ها این باشد: بفهمیم در تاریکی هستیم بلکه سر به آسمان بگیریم و از خدا ستاره طلب کنیم...

-=-=-=-=-=-=-=-

پی نوشت:

1. سوره ی نحل، آیه 16
2. نجم الثاقب، باب دوم؛ به نقل از تونه ای، مجتبی، موعود نامه، ذیل واژه ی نجم
3. الارشاد : ص 360؛ به نقل از بانک احادیث سایت منتظر به آدرس http://www.montazar.net/montazar-
far/selecttext.php?ic=683

ان شاءالله ادامه دارد...

به نام خدا

«خورشــــید»

خورشید فقط یک جرم کروی در فضا نیست! پیش از آنکه نگاه علمی به «خورشید» شکل بگیرد، خورشید و آفتاب، معانی بسیار عمیقی در ادبیات فارسی داشتند. خورشید، هر چند در تعریف علمی خود، ستاره ای کم نور نسبت به دیگر ستارگان آسمان است امّا برای زمین، منبع گرما و انرژی و حیات به حساب می آید. زمین انسانها، بدون خورشید، نه تنها بی رنگ و خاکستری است بلکه سرد و مرده نیز هست.

برای فهمیدن اهمیت خورشید، کافی است چند روز در سرمای سخت و سوزان مناطق سردسیری بمانید و یا تصور کنید که همیشه شب باشد. همانطور که خودتان هم حس می کنید، سرما و تاریکی، روح انسان را به مرور زمان خسته و فرسوده می کند و انرژی زندگی کردن را از او می گیرد.

شاید به همین خاطر است که استفاده از امام غایب در روایات به استفاده از خورشید پشت ابر تشبیه شده است.

امام عصر (عجل الله تعالی فرجه) فرمودند:
«... و اما چگونگی بهره بردن مردم در غیبت از من، همچون بهره بردن از خورشید است هنگامی که در پشت ابرها پنهان شود...» (1)

از معنای ظاهری این روایت، چنین می فهمیم که بین امام و خورشید شباهت هایی وجود دارد:

اول: خورشید پشت ابر، هرچند از دیده ی مستقیم مردم پنهان است امّا نور و گرمای خود را از زمینیان دریغ نمی کند و وجود همین نور و گرما، نشان می دهد که خورشید، هست؛ حتی اگر از دیده ها پنهان است. (2)

همیشه ابر ز خورشید رنگ می گیرد// به هرکجا بروی این صحیفه زرکوب است (3)

دوم: این معنا را زمانی بهتر درک می کنید که یک هفته رنگ خورشید را نبینید؛ آن وقت است که سرتان را به آسمان بلند می کنید و از لابه لای ابرهای تیره ی بارانی، به دنبال پرتوی کوچک گرمابخش خورشید می گردید. چکیده ی چنین حسی، «انتظار و امید» است. (3)

ما غایب بزرگ همین عصر غیبتیم//دوریم از شنیدن تکبیر آفتاب

حرف آخر: تا به حال در گرگ و میش سحر، دمیدن آفتاب را دیده اید؟ یک بار ببینید؛ طلوع خورشید زیباست...

پی نوشت:
1. کمال الدین، ج 2، ص 483؛ به نقل از تونه، مجتبی، موعود نامه، ذیل واژه ی خورشید پشت ابر
2. از همان منبع
3. رضا جعفری
4. از همان منبع
5. مرتضی حیدری آل کثیر

میثاق

میثاق