تالار گفتگوی بیداری اندیشه

ضد عيب جوئی ، عيب پوشی است ، آن از بزرگترين شاخه ای خير خواهی است، و در فضيلت و شرافت پرده پوشی همين بس است كه يكی از اوصاف خدای سبحان است واز شدت اعتنای الهی در پوشيدن بديها و زشتيها اين است كه ثبوت بدترين فواحش را كه زنا باشد به نحوی مقرر فرمود كه بسيار كم اتفاق می افتد كه ثابت شود بنا بر شرائطی كه دارد.

عيب پوشی در روايات اسلامی

رسول خدا (صلی الله عليه وآله) :« من ستر علی‌مسلم، ستره الله فی الدنيا وآلاخرة»(1)
«هر كه بر عيب مسلمان‍ی پرده پوشد خداوند در دنيا وآخرت عيب او را بپوشاند ».

و نيز فرمود:« لا يستر عبد عيب الا ستره الله يوم القيامة»(2)

هيچ بنده ای عيب بنده ديگر را نپوشاند مگر اينكه خدا در قيامت عيب او را بپوشاند.

وفرمود:« لا يری‌ امرؤ من اخيه عورة فيسترها عليه الا دخل الجنة»(3)

هيچ فردی عيبی از برادر مسلمانش نبيند كه آن را بپوشاند ، مگر اين كه به بهشت درآيد.
همانا بنگر كه خدای تعالی چگونه بر امر گناهكاران بندگان خود در دنيا پرده افكنده وراه كشف آن را تنگ و سخت كرده است. وچنين مپندار كه از پرده پوشی پروردگار در آخرت محروم باشی، كه در حديث وارده است كه :« هرگاه خدای تعالی عيب و راز بنده را بپوشاند كريمتر از آن است كه در آخرت آن را آشكار سازد، واگر در دنيا پرده از آن بردارد كريمتر از آن است كه دوباره در آخرت آن را ظاهر گرداند.» (4)

ونيز وارد شده است كه :« در قيامت بنده ای را می آورند كه گريزان است ، خدای سبحان كه چرا گريه می كنی؟ می گويد گريه می كنم بر آنچه از عيوب و بديهای من در نزد آدميان و فرشتگان آشكار خواهد شد . خداوند می فرمايد: ای بنده من تو را در دنيا با كشف عيوب واعمال ناشايست تو رسوا نكردم ، وحال آنكه گناه می كردی و می خنديدی ! چگونه امروز تورا رسوا می كنم وحال آنكه معصيت نمی كنی وگريانی.» (5)

ودر خبر ديگر آمده است كه: « رسول خدا ( صلی الله عليه وآله ) از خدای سبحان در خواست می كند كه امت او را در حضور فرشتگان وپيامبران وديگر امتان محاسبه نكند تا عيبهای آنها بر اسيشان ظاهر نگردد بلكه طوری آنها زامحاسبه كند كه بجز خدای سبحان و پيغمبر او ديگری بر گناهانشان آگاه نشود ، وخطاب الهی رسد كه: ای حبيب من به بندگان خود از مهربانترم ، چون تو روا نداری كه عيوب ايشان نزد تو آشكار شود من روا ندارم كه بر تو نيز ظاهر گردد من خود به تنهائی آنان را محاسبه می كنم چنانكه جز من كسی بر لغزشهایشان آگاه نشود».(6)

پس وقتی عنايت خدای سبحان در پوشيدن عيوب بندگان تا اين حد باشد ای بيچارهء مبتلی به انواع عيوب و گناهان به كدام حق پرده از عيوب بندگان خدا بر می داری با اينكه تو خود همانند آنها به انواع عيوب و لغزشها گرفتاری ![b] بينديش كه اگر كسی گناه يا عيبی از تو را در پيش مردم فاش كند حال تو چگونه خواهد بود، حال ديگران را هم در افشای گناهان وعيوب آنها برخود قياس كن.
واز اخبار و تجربه روشن و واضح است كه : هر ديگری را رسوا كند خود نيز رسوا می شود پس ای دوست من بر خود رخم كن وبه پروردگار خود تاسی جوی ، وبر عيوب ديگران پرده افكن
همه عيب خلق ديدن نه مروت ومردی

نگهی به خويشتن كن كه همه گناه داری

1- جامع السعادات؛ج2، ص209.
2- همان.
3- همان .
4- همان .
5- همان.
6- همان.
برگرفته از كتاب جامع السعادات مرحوم نراقی .

بسم الله الرحمن الرحیم
خیلی عالی بود مرسی
اگه ادم بتونه این خصلت رو در خودش پرورش بده اونوقت دیگه از دست گناهی به اسم غیبت هم راحت میشه
امیدوارم خدا این توفیق رو بهمون بده

(۲۱/آذر/۹۱ ۱۱:۵۰)nina نوشته است: [ -> ]بسم الله الرحمن الرحیم
خیلی عالی بود مرسی
اگه ادم بتونه این خصلت رو در خودش پرورش بده اونوقت دیگه از دست گناهی به اسم غیبت هم راحت میشه
امیدوارم خدا این توفیق رو بهمون بده

ان شا الله.
امام صادق (علیه السلام) از حضرت رسول اعظم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نقل مي‌فرمايد: «لغزشهاي مؤمنين را جستجو نكنيد زيرا هر كه لغزشهاي برادرش را جستجو كند، خداوند لغزشهايش را دنبال نمايد و هر كه خدا لغزشهايش را دنبال كند، رسوايش سازد گرچه در درون خانه‌اش باشد.
شيخ كليني، اصول كافي، ترجمه جواد مصطفوي، تهران، علميه الاسلاميه، بي تا، اول، ج 4، ص 58.

نقل قول:

ونيز وارد شده است كه :«

در قيامت بنده ای را می آورند كه گريزان است ، خدای سبحان كه چرا گريه می كنی؟ می گويد گريه می كنم بر آنچه از عيوب و بديهای من در نزد آدميان و فرشتگان آشكار خواهد شد . خداوند می فرمايد: ای بنده من تو را در دنيا با كشف عيوب واعمال ناشايست تو رسوا نكردم ، وحال آنكه گناه می كردی و می خنديدی ! چگونه امروز تورا رسوا می كنم وحال آنكه معصيت نمی كنی وگريانی.

» (5)

این نقل خیلی جالب و تکان دهنده بود

مو به تنم سیخ شد !!

از مطلب خوبتون متشکرم. از 1 و 2 و 3 حظ کردم، ولی در 4 و 5 و 6 چند اشکال می‌بینمکه در جنبه‌هایی با هم مشترک هستند.

آیا این خودش از بزرگترین اشتباهات ما نیست که غیرخدا بیشتر از خدا در نظرمان هست، و بجای خجالت کشیدن از خدا، تنها به فکر خلایق هستیم؟

همچنین در روز قیامت، آن رسوایی که باید از آن بترسیم، رسوایی در برابر پروردگار است، و هیچ رسوایی از آن بالاتر نیست. پس از رسوا شدن در برابر خدا، و رفتن بسوی عذاب، دیگر از چه باید ترسید؟ رسوا شدن در برابر خلق؟

همچنین یکی از توصیفات روز قیامت، روزی است که در آن پشیمانی سودی ندارد.

در مورد شعر:
احساس می‌کردم در مصراع اول یک "است" کم هست، توی نت جستم و یافتم که مصرع دومش نیز به گونه‌ی زیر است:
همه عيب خلق ديدن، نه مروت است و مردی

نگهی به خويشتن كن، كه تو هم گناه داری

به نظرم منظور اصلی این شعر اینست که:
عیب را یکسره در دیگران دیدن(و همواره عیبشان را گرفتن)، یک رفتار نرم و منصفانه نیست، چرا که خودت هم عیب داری، پس خودت رو هم ببین(و عیب خودت رو هم بگیر).
که به راستی از زیباترین و اساسی‌ترین کارهاست.