(۳۰/آذر/۹۱ ۱۱:۲۲)Mohammad نوشته است: [ -> ]کی گفته که ضریح حمل نشود؟!!
اما چه دلیلی دارد یه مشت مرد گنده بیوفتند دنبال یه ضریح ؟
آیا کرامت و عزت انسانی این اجازه رو به ما میده ؟
حضرت علی ع مردم رو از اینکا منع کرده است ( برای اشخاص زنده)
چه برسد به یک ضریح خالی!!!
حتی اهل سنت هم این سخن شما را قبول ندارند :
روایت 1 : مروان روزى مردى را ديد كه صورت و پيشانى بر قبر پيامبر نهاده است .
گردن او را گرفت و گفت : مى دانى چه مى كنى ؟
وقتى سربلند كرد،
ديد ابوايوب انصارى است .
ابوايوب گفت : آرى ! من سراغ سنگ نيامده ام ، سراغ رسول الله آمده ام .
از آن حضرت شنيدم كه مى فرمود: بر دين گريه نكنيد وقتى كه شايستگان عهده دار آن شوند، بلكه زمانى بر دين گريه كنيد كه نااهلان عهده دار و والى آن گردند!
بن مایه : مستدرك حاكم، ج ۴ ص ۵۱۵ - وفاء الوفاء، ج ۲ ص ۴۱۰
الفقه على المذاهب الاربعه، ج ۱ ص ۴۲۱
المنهاج، محيى الدين نورى شافعى ، ج ۱ ص ۳۵۷ چاپ شده در حاشيه شرح مغنى.
تاريخ طبری، ج ۱ ص ۸۰ – العرائس ثعلبى ، ص ۲۹/
حاشيه ابى الاخلاص حنفى ، ج ۱ ص ۱۶۸ در حاشيه دررالحكام.
تاريخ طبرى، ج ۱ ص ۱۶۱ و ۱۶۹ - معجم البلدان، ج ۳ ص ۲۰۸ - تاريخ ابن كثير، ج ۱ ص ۱۷۴ و ۱۹۷/
-----------------
روایت 2: بلال ، موذن پيامبر، رسول خدا را در خواب ديد كه به او مى فرمايد: اى بلال ، اين چه جفايى است ؟
آيا وقت آن نشده كه به زيارت من آيى؟
بلال بيدار شد و ندوهگين و ترسان گشت .
بر مركب خود سوارشده به زيارت قبر پيامبر در مدينه آمد و شروع كرد به گريستن و صورت بر قبر پيامبر ماليدن.
چون حسن و حسين عليهمالسلام آمدند، آن دو را درآغوش كشيد و بوسيد.
بن مایه : تاريخ طبرى، ج ۱ ص ۱۶۱ و ۱۶۹ - معجم البلدان، ج ۳ ص ۲۰۸ - تاريخ ابن كثير،ج ۱ ص ۱۷۴ و ۱۹۷
مستدرك حاكم، ج ۴ ص ۵۱۵ - وفاء الوفاء، ج ۲ ص ۴۱۰
-----------------
روایت 3 : ابن منكدر (از تابعين ، متوفاى ۱۳۰) همراه اصحابش مى نشست و گاهى كه تشنگى سراغش مىآمد، درهمان لحظه برخاسته صورت برقبر پيامبر مىنهاد و درمقابل اعتراض همراهانش ،
مىگفت : از قبر پيامبر شفا مىگيرم .
وى گاهى به صحن مسجد مىآمد و در جاى خاصى بر زمين مىخوابيد، علت را كه مىپرسيدند، مىگفت : خودم ديدم كه پيامبر در همين جا خوابيده بود.
بن مایه : وفاء الوفاء، ج ۲ ص ۴۴۴
المغنى، ج ۱ ص ۴۹۵، درباره چاههاى مدينه - الوفاء الوفاء، ج ۲ ص ۱۱۹ تا ۱۴۹
الفقه على المذاهب الاربعه، ج ۱ ص ۴۲۱
تاريخ طبرى، ج ۱ ص ۱۶۱ و ۱۶۹ - معجم البلدان، ج ۳ ص ۲۰۸ - تاريخ ابن كثير، ج ۱ ص ۱۷۴ و ۱۹۷
-----------------
روایت 4 :
عبدالله بن احمد حنبل مى گويد از پدرم درباره حكم كسى كه به منبر رسول خدا دست مى كشد و تبرك مى جويد و آن را مى بوسد و با قبرنيز همين كار را مى كند تا ثواب ببرد، پرسيدم . گفت : اشكالى ندارد.
مستدرك حاكم، ج ۴ ص ۵۱۵، - وفاء الوفاء، ج ۲ ص ۴۱۰
-----------------
روایت 5:عبدالله بن عمر، هنگام زيارت قبر پيامبر، دست راست را روى قبر مىنهاد و بلال حبشى چهره برآن مىنهاد.
روشن است كه علاقه زياد و عشق و محبت به اين كار فرمان مىدهد و اين نوعى احترام و بزرگداشت است و مردم به تناسب شوقشان حالات متفاوتى دارند.
بعضيها وقتى قبر را مى بينند، بى اختيار به سمت آن مى شتابند، برخى هم با تاخير و درنگ ، و همه محل خيرند.
بن مایه :تاريخ بغداد، خطيب بغدادى ، ج ۱ ص ۱۴۶ - تاريخ الشام، ابن عساكر، ج ۶ ص ۱۰۸
المنتظم، ابن جوزى ، ج ۵، ص ۹۹
سنن ابن داود، ج ۲ ص ۷۲ - صحيح بخارى ، ج ۲ ص ۲۴۷
-----------------
روایت 6: فتواي ابن حنبل : ابن جماعه شافعي مي گويد : عبد الله بن احمد حنبل اين روايت را از پدرش نقل كرده است : « از پدرم در باره مردي كه منبر و قبر رسول خدا ( صلّي الله عليه وآله ) را براي ثواب مس مي كرد و تبرك مي جست و مي بوسيد پرسيدم ، در جواب گفت : اشكالي ندارد.
(وفاء الوفاء ، ج ۴ ، ص ۱۴۱۴)
-----------------
روایت 7: عبدالله، فرزند احمد بن حنبل مي گويد: از پدرم پرسيدم: مسّ منبر رسول الله و تبرّک با مس کردن آن، و بوسيدن و يا مسّ و متبرّک شدن به قبر شريف و يا بوسيدن آن به قصد ثواب، چه حکمي دارد؟
پدرم گفت: هيچ اشکالي ندارد.
(الجامع في العلل و معرفة الرجال، ج۲، ص۳۲ - وفاءالوفا، ج۴، ص۱۴۱۴)
و...
