تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسیاری انحراف را پدیده ای می دانند که از اجتماع نشات می گیرد و بر این اعتقادند که انحرافات اجتماعی ناشی از عوامل روان شناختی و زیست شناختی نیست.

کسانی که مرتکب انحراف می شوند معمولا منحرف نیستند بلکه این جامعه است که هویت انحرافی را در فرد ایجاد می کند.

منحرف شناختن فردی که واقعا منحرف نیست بلکه فقط به برخی از اعمال که برچسب انحراف از طرف جامعه به انها زده شده ممکن است او را به یک منحرف واقعی تبدیل کند .

جوانان و نوجوانان زیادی در جامعه زندگی می کنند که مرتکب عملی شده اند که جامعه دید خوبی نسبت به آن عمل نداشته است و بعد از مدتی دست از ان کار بر میدارند اما وقتی به درون جامعه باز می گردند جامعه با همان دید قبل به ان ها نگاه می کند و ان ها را مجرم یا منحرف میداند با این رفتار و برچسب زدن هاست که باعث می شود کسی را که به دامن جامعه برگشته و از انحراف فاصله گرفته، بپذیرد که واقعا یک منحرف است.

وقتی افراد جامعه به طور رسمی یا غیر رسمی قبول کردند که این فرد منحرف است این دید خود به خود موجب رفتار متفاوت و یا نامناسب دیگران نسبت به او می شود و باعث می شود که فرد به راحتی این برچسب را قبول کند. در نتیجه بجای ان که جلوی هنجار شکنی های شخص را بگیرد موجب افزایش تمایل او برای شرکت در گروه های منحرف و انجام کارهای انحرافی شود در کل برچسب زدن باعث تولید انحراف یا بزرگ تر شدن انحراف می شود و واکنش فرد نسبت به چسب هایی که از طرف جامعه به او زده می شود به انحرافی دیگرمنجر خواهد شد که فرد در اثر ان نهایتا خود را به عنوان کسی که برای همیشه در نقشی منحرف گرفتار است خواهد دید.

اما دین با این نوع نگاه مظنونانه به خطاکاران مخالفت می کند.حضرت علی (علیه السلام) می فرمایند:[i]«ای بنده خدا در گفتن عیب کسی شتاب مکن،شاید خدایش بخشیده باشد و بر گناهان کوچک خود ایمن میاش شاید برای ان ها کیفر داده شوی!پس هر کدام از شما که به عیب کسی اگاه است،به خاطر انچه که از عیب خود می داند باید از عیب جویی دیگران خود داری کند و شکر گذاری از عیوبی که پاک است او را مشغول دارد از اینکه دیگران را [/b]
[i]بیازارد»[/b]


نظر شما در مورد این چیه؟