تالار گفتگوی بیداری اندیشه

«همگام با ولادت نور » در ارتفاع «خطبه و بلاغت» ...ولادت تو حلول «غیرت »بود در«نام زن» و هنگامی که به دیدار جسم بی سر برادرت شتافتی ، در چشمانت «تاریخ غربت آدمی»به خون نشسته بودنمی گویم فراتراز «زن»بودی که تو با آن همه عظمت و زیبایی که آفریدی«زن » را معنایی دیگر بخشیدی .
به دنیا آمدی تا هم برادرت را یاری کنی و هم مادریتیمان خاندان پیامبر باشی . و کدام زن در طول تاریخ ، این گونه در ارتفاع «خطبه»و «بلاغت»درخشیده است .
و هیچ اسطوره ای این گونه عارفانه به حکمت محبوب نگریسته است که پس از شهادت برادر و کسان خود ، از جان بگوید:
«ما رایت الاّ جمیلا» و زینب «جان»زیبایی داشت و جان «زیبایی»بود که جز«زیبا»ندید .
زیبا سکوت کرد و به زیبایی به سخن درآمد و صبر «زینب»، «زینت»زیبای دیگر او بود .
وجز او که می تواند که خواهر حسین«ع»باشد؟
و خوشا آن روزی که تو را به علی «ع»بشارت دادند .
ای زینب ای خواهر «مظلومیت»....!!

سلام
دوستان ولادت عمه سادات حضرت زینب کبری سلام الله رو پیشا پیش تبریک میگم
این ویژه نامه هم تقدیم شما دوستان
نام آسمانی

کودکی زیبا چون غنچه ای تازه شکفته، لطیف تر از برگ گل، سپیدتر از گلبرگ نسترن، پاک تر از آسمان، خوشبوتر از یاس رخ می نماید.
پدر در نام گذاری اش بر پیامبر پیش قدم نمی شود و پیامبر در انتظار نام آسمانیِ او از سوی خدا، چشم بر افق می دوزد. جبرئیل می آید، با یک سبد پر از گل تبریک، با یک تحفه گرانبها:
«نام آسمانیِ زینب» و چشم ها به این نام روشن می شود. دل علی(علیه السلام) موج می زند.
خوش آمدی ای زینت پدر، ای زینت اهل بیت، ای زینت اسلام علوی.

علی خالقی
آسمان، آسیمه سر، خود را بر آستان خاک آلوده زمین رسانده تا شاهد درخشش نور صبری جمیل باشد؛ صبری که استقامت کوه ها را به سخره خواهد گرفت، صبری که آینه و آیت تمام نمای صفات خداوندی است.
به خانه ساده و کوچکی که پذیرای نوری از انوار ایزدی خواهد بود وجود مقدسی پا به عرصه هستی خواهد گذاشت که پهنه پهناور صحراها و بیابان ها را با قدوم مبارکش در می نوردد.
کودکی در گهواره متلاطم خانه زاده خواهد شد که معنای حقیقی زن را از مادرش به یادگار، بر پیشانی تاریخ حک خواهد نمود.
کدام دریا امشب به سوی خانه نورانی مولا رو نمی کند که صاحب زلالی آب ها از آسمان نازل می شود.
نوری ازلی فرود می آید تا جمع اهورائیان، در خانه مولی الموحدین کامل شود.
کودکی جلوه می کند که جهانی را بی قرار حضور خویش کرده است.
همدمی برای بزرگ ترین حماسه ساز تاریخ می آید.
پناه کودکانِ سرگردان بیابان ها می آید.
عجیب نیست که گریه خویش را در جمال دل آرای حسین علیه السلام ، به لبخند رضایت بدل می کند.
شب، شب هلهله ملائک هفت آسمان است؛ شب افق های تا بی نهایت در اشتیاق.
شب عشق بازی شمع است و پروانه؛ شب شادی و اشک.

این کودک که عالمی را گرفتار نام خود کرده است، بر گرده خویش داغ ها و مصیبت هایی را خواهد کشید که تمام عالم را یارای تحملشان نیست.
این همدم آغوش ملائک، روزی بر محملی خواهد نشست که یادش، اشک ها را بر پهنه چهره ها روان خواهد کرد.
این دردانه علی علیه السلام ، روزی زبان گویای حیدر علیه السلام خواهد شد و چون شمشیر دو دَم پدرش، چهره ظالمان را در خوف و ترس، لرزان خواهد نمود.
می آید؛ او که عقیله بنی هاشمش خواندند.
او که همسفر سرهای از پیکر جدای آل الله خواهد بود.

زینب علیهاالسلام می آید تا زینت پدر باشد؛ تا چادر خاکی مادرش بر زمین فراموش نشود و سر بریده برادر، عَلَم شجاعت و عشق نام گیرد.
می آید تا عاشورا، حادثه لقب نگیرد...