تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سلام


امام موسى بن جعفر عليه السّلام فرمود: حديث كرد مرا پدرم از پدرش حضرت باقر عليه السّلام او فرمود حديث كرد مرا پدرم على او فرموده حديث كرد مرا پدرم حسين بن على بن ابى طالب كه آن حضرت فرموده در آن ميان كه بعد از وفات رسول خدا يارانش در مسجد آن حضرت نشسته بودند سخن از فضل و برترى آن حضرت ميگفتند ناگاه دانشمندى از دانشمندان يهود كه اهل شام بود وارد شد او توراة، زبور، صحف ابراهيم، صحف انبياء را همه خوانده بود و خوب هم فهميده بود بر ما وارد شد و سلام كرد و نشست.
بعد مدت كمى درنگ نمود بعد گفت اى امت محمّد صلّى اللَّه عليه و اله درجه‏ اى‏ از پيامبرى بجا نمي ماند و برترى براى فرستاده‏ اى نيست مگر اينكه آن را بشما و محمّد پيامبرتان بخشيده آيا اگر پرسشى كنم پاسخ ميدهيد؟
امير المؤمنين على بن ابى طالب فرمود: اى برادر يهودى بپرس هر چه دوست دارى كه من از هر چه بپرسى بيارى خدا جواب ميدهم بخدا سوگند خداى عز و جل نه بخشيد پيامبرى را و مرسلى را درجه و فضيلتى مگر اينكه تمام آنها را به محمّد بلكه بيشتر از آنها بوى عطا فرمود و همانا رسول خدا بود كه هر گاه فضيلتى براى خود نقل ميكرد ميگفت مباهاتى براى من نيست و من امروز فضائل او را براى تو خاطر نشان ميكنم بدون اينكه بيكى از انبياء جسارتى شود نقل ميكنم آنچه را كه خدا روشن كرده بواسطه آن چشم مؤمنان را سپاس مر خدا را بر آنچه كه بمحمد صلّى اللَّه عليه و اله بخشيده و بيشتر از انبياء باو داده است.

...

يهودى گفت همانا خداى تبارك و تعالى با موسى در طور سينا سخن گفت و يك صد و سيزده كلمه سخن گفت با هر يك از اين سخنان ميفرمود: اى موسى همانا من خدايم آيا با محمّد يك كلمه سخن گفته؟
امير المؤمنين عليه السّلام فرمود: آرى چنين است ولى محمّد هم با خدا سخن گفته آنگاه كه خدا او را بر فراز هفت آسمان بلند كرد در دو جاى حساس خدا با او سخن گفته يكى در سدرة المنتهى و در آنجا براى محمّد مقامى پسنديده بود بعد او را پرواز داد تا او را بساق عرش رسانيد چنانچه خداى تعالى فرموده: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى .(نجم / 8 بعد نزدیک شد و فروتنی نمود )
براى او سفينه‏ اى بود كه بر فراز او ميرفت نورى درخشنده و بزرگ داشت تا اينكه بقاب قوسين رسيد يعنى جايى كه فاصله او با مبدء باندازه فاصله دو ابرو از يك ديگر بود و مناجات بآنچه خداى تعالى در قرآنش در سوره بقره يادآورى كرده‏ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ إِنْ تُبْدُوا ما فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ.

اين آيه بود كه خداوند بر ساير امتها از زمان آدم تا هنگام مبعث نبى معظم محمّد صلّى اللَّه عليه و اله پيشنهاد كرد و تمام از زير بار شانه خالى كردند و نپذيرفتند محمّد و امتش قبول كردند و پذيرفتند.
چون خداى تعالى ديد كه محمّد و امتش پذيرفتند سنگينى بار را از دوش آنان برداشت سپس خداى تعالى براى محمّد فرمود: آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ ايمان آورده است رسول بآنچه كه بسوى او از طرف پروردگارش فرو فرستاده شده (بقره 286).

ادامه دارد
ان شاءالله

سلام
بی صبرانه منتظریم

بعد همانا خداى تعالى گرامى داشت محمّد را و مهربانى كرد بر او از سختى وظيفه‏ اى كه با امتش بدوش گرفت و پذيرفتند پس از طرف پيامبر و امتش پاسخ داد و فرمود وَ الْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ»
سپس خداى تعالى فرمود: براى اينان آمرزش و بهشت است هنگامى كه انجام وظيفه كنند پس پيامبر فرمود: سَمِعْنا وَ أَطَعْنا غُفْرانَكَ رَبَّنا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ يعنى برگشت ما در آخرت بسوى تو است.
خداى تعالى او را جواب داد و فرمود: انجام وظيفه كردى امت تو بر تمام امت‏ها نازش ميكنند من هم آمرزشم را بر اينان واجب كردم خداى تعالى فرمود درين هنگام تو و امتت پذيرفتيد آيه را كه من پيش ازين بر ساير پيامبران و امت‏هايشان پيشنهاد و عرضه داشتم نپذيرفتند پس سزاوار اين است كه بار سنگين را از دوش امت تو بردارم. سپس خداى تعالى فرمود: لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها لَها ما كَسَبَتْ وَ عَلَيْها مَا اكْتَسَبَتْ خداوند براى هر كس باندازه قدرت و نيرويش وظيفه تعيين ميكند بر آن نفس است آنچه را انجام دهد از خير و شر.
سپس به پيامبرش الهام كرد كه بگويد: رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسِينا أَوْ أَخْطَأْنا پروردگارا اشتباه و فراموشى را بر ما مگير

سپس خداى تعالى فرمود بواسطه گرامى داشتن تو اى محمّد بر امتهاى پيشين كه بودند هر گاه چيزى را ياد آورى مى‏ شدند و فراموش ميكردند برويشان درهاى عذاب را ميگشودم اين كيفر را از امت تو برداشتم.

سپس رسول خدا فرمود: رَبَّنا وَ لا تَحْمِلْ عَلَيْنا إِصْراً كَما حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنا پروردگارا بر ما بار مكن سختى را آنچنان كه بر پيشينيان ما بار كردى يعنى سختى‏ هائى را كه بر دوش امتهاى پيش از امت محمّد بود

سپس خداى تعالى فرمود: سختى‏ هائى كه بر دوش امت‏هاى پيشين بود از گردن امت تو برداشتم و آن سختى اين بود كه كردار كسى از امت‏ها را نپذيرفتم مگر آنكه در جاهائى كه بر ايشان انتخاب كرده بودم انجام دهند ولى براى تو و امتت تمام زمين را پاكيزه و محل سجود قرار دادم اين يكى از سختى‏ ها بود كه از دوش امت تو برداشتم.

و در امت‏هاى پيش دستور چنين بود كه قربانيانشان را بگردن ميگرفتند و به بيت المقدس مى‏بردند هر كس قربانيش پذيرفته مى ‏شد آتشى ميفرستادم و قربانى را ميسوخت و اگر قبول نمى‏شد آتش آسيبى بآن قربانى نمى‏رساند ولى قربانيان امت ترا در شكم فقرا و بينوايانشان قرار دادم از هر كس قبول شود پاداش او را چندين برابر قرار دادم و اگر قبول نميشد سختيهاى دنيا را از او برميداشتم و اين مشكل را از امت تو برداشتم و اين از مشكلات پيشينيان بود.

و بر امتان گذشته نماز در نيمه‏ هاى شب و نيمه روز واجب شده بود و اين از مشكلات آنان بود ولى از امت تو برداشتم و بر آنان واجب كردم در هر وقت روز كه بخواهند بخوانند در حال نشاط

و بر امتان گذشته پنجاه ركعت نماز در پنج وقت واجب شده بود كه اين عمل بر آنان دشوار بود ولى از امت تو برداشتم.


امت گذشته كار نيكشان يك عمل نيك يكى نوشته ميشد و كيفر يك عمل بد يكى بود ولى پاداش يك عمل نيك امت ترا ده تا و كيفر يك كار بد را يكى قرار دادم.


در امت گذشته هر گاه كار خيرى را نيت ميكردند چيزى برايشان نوشته نميشد و هر گاه اراده گناه ميكردند بر ايشان گناه نوشته ميشد اگر چه عمل را انجام نميداد ولى اين قانون را از ميان امت تو برداشتم پس هر گاه اراده گناه كنند ولى انجام ندهند بر آنان چيزى نوشته نميشود ولى اگر يكنفر از امت تو اراده كار نيك نمايد برايش پاداش نوشته مى‏ شود.

برنامه در امت‏هاى گذشته چنين بود كه يكى از آنان صد سال دويست سال از يك گناه توبه ميكرد بعد هم من بدون كيفر كردارش توبه او را قبول نميكردم اين بار گران را هم از دوش امت تو برداشتم همانا مردى از امت تو صد سال گناه ميكند بعد بيك چشم بهم زدن توبه ميكند من تمام گناهانش را مى‏ بخشم و توبه‏اش را مى‏پذيرم.

برنامه در امت‏هاى پيشين چنين بود كه هر گاه لباسشان نجس ميشد مى‏بايست قطع كنند ولى آب را براى امت تو پاك‏ كننده از جميع ناپاكي ها قرار دادم و خاك را در اوقات معين و اين نيز از سختى‏هاى مربوط بامت‏هاى گذشته بود كه از امت تو برطرف كردم

سپس رسول خدا عرض كرد اكنون كه امت من مشمول لطف و رحمت تو قرار گرفته‏ اند بر اين مرحمت‏ها افزوده فرما.
خداى تعالى بپيامبر الهام كرد كه بگويد رَبَّنا وَ لا تُحَمِّلْنا ما لا طاقَةَ لَنا بِهِ وَ اعْفُ عَنَّا
سپس خداى تعالى فرمود انجام دادم آنچه خواستى براى امتانت همانا بلاهاى بزرگ امتان گذشته را از امت تو برداشتم و اين فرمان و حكم من است در تمام امت‏ها كه بر كسى تكليف از اندازه قدرتش بيشتر بار نكنم.


بعد پيامبر عرض كرد: وَ اعْفُ عَنَّا وَ اغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا أَنْتَ مَوْلانا ما را به بخش، ما را بيامرز، بر ما رحم فرما تو سيد ما هستى

خداى تعالى فرمود: انجام دادم آنچه را خواستى كه امت تو بر ساير امت‏ها فخر و نازش كنند

بعد پيامبر عرض كرد فَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ ما را بر كافران پيروزى ده. خداى تعالى فرمود انجام دادم اى احمد و قرار دادم امت ترا مانند خالى سفيد در بدن گاوى سياه اينان نيرومندانند، پيروزشوندگانند، همه خدمتكارشان و خود خدمت كسى را نميكنند بواسطه كرامت تو بر من و سزاوار است كه من دين ترا آشكارا كنم بر ساير اديان بطورى كه در شرق و غرب جهان دينى جز دين تو باقى نماند كه همه باهل دين تو جزيه بپردازند در حالت ذلت و پستى

وَ لَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرى‏ عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى‏ عِنْدَها جَنَّةُ الْمَأْوى‏ إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ ما يَغْشى‏ ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغى‏ لَقَدْ رَأى‏ مِنْ آياتِ رَبِّهِ الْكُبْرى‏ «1».
اين‏ها بزرگتر است اى برادر يهودى از مناجات‏هاى خدا با موسى در طور سينا

واقعا ممنونم
خدا را شکر میکنم که توفیق داده وجزء ایمان اورندگان به پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) هستیم
انشاء الله که از مومنان واقعی باشیم