تالار گفتگوی بیداری اندیشه

« [خدایا] بر محمّد و خاندان او درود فرست و درباره ی من آنچه که تو شایسته آنی به جای آور و درباره ی من آنچه من سزاروار آنم،انجام مده و گناهانم،آنچه که در گذشته سرزده و آنچه که پس از این سر زند، بیامرز و ... »

دعای سمات

بسم الله

با عرض سلام

ابتدا تشکر میکنم بابت ایجاد این تاپیک

بخشی از مناجات شعبانیه:


اِلهى قَدْ جُرْتُ عَلى نَفْسى فِى النَّظَرلَها فَلَها الْوَیْلُ اِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَها.الهى لَم یَزَلْ بِرُّكَ علىَّ ایّامَ حَیاتى فلا تَقْطَع برَّكَ عنّى فى مَماتى، الهى كیفَآیِسُ مِنْ حُسْنِ نَظَرِكَ لى بعدَ مَماتى و اَنْتَ لم تُوَلِّنى الاّ الجمیلَ فى حیاتى.

معبود من بر نفس خویش ستم كردم در اینكه براى تكاملش، امروز و فردانمودم، پس واى به حالش اگر او را نیامرزى.
معبود من، خیر گسترده‏ات، همواره در ایام حیاتم بر من جریان دارد، این خیرگسترده‏ات را بعد از موتِ من، از من دریغ مدار! معبود من! چگونه از احسان تو پس از مرگم ناامید گردم و حال آنكه در زمانِ حیاتم جز به نیكى رفتارنكرده‏اى.

به نام خدا

سلام. تشکر می کنم از خواهر گرامی سرکار حدیث برای این تاپیک خوب..

البته مشابهش قبلا در تالار به نظرم بوده : http://forum.bidari-andishe.ir/thread-3912.html

حقیر هم در برابر این مناجات امام سجاد واقعا انگشت حیرت به دهان می برم :

« خداوندا! اگر چندان در برابر تو بگریم که تمام مژه هایم بریزد و چندان صدایم را به گریه بلند کنم که صوتم قطع شود و اگر چندان برایت به پا ایستم که هر دو پایم آماس کند و آنقدر رکوع کنم که استخوان های پشتم از هم بپاشد و آنقدر تو را سجده کنم تا چشمانم از حدقه بیرون آید و در تمام دوره ی عمر خود خاک زمین بخورم و تا پایان زندگی، آب آلوده به خاکستر بنوشم و در اثنای این احوال، آنقدر ذکر تو را بگویم که زبانم از کار فرو ماند و با تمام این احوال، از روی شرمندگی و خجالت، چشم خود را به آسمان ندوزم، سزاوار محو یکی از گناهانم نخواهد بود؛ و اگر در آن هنگام که مستوجب آمرزش شوم، مرا بیامرزی و در آن زمان که مستوجب عفو تو گردم، از من درگذری، پس همانا آن آمرزش و عفو در حق من از جهت استحقاق لازم نیامده و از روی سزاواری شایسته ی آن نشده ام، زیرا جزای من در اولین بار که تو را عصیان کردم، جهنم بود. به این جهت اگر مرا عذاب فرمایی، درباره ی من ستمکار نخواهی بود. »

التماس دعای فرج

یا علی

بسم الله

با عرض سلام

بخشی از مناجات شعبانیه:



اِلهى! فَلَكَ الْحَمْدُ اَبَداً اَبَداً دائِماً سَرْمَداً یَزیدُ وَ لا یَبیدُ كَما تُحِبُّ وَ تَرضى. الهى اِنْ اَخَذتَنى بِجُرمى اَخَذتُكَ بِعَفوِكَ وَ اِنْ اَخَذْتَنى بِذُنُوبى اَخَذتُكَ بِمَغفِرَتِكَ وَ اِنْ اَدْخَلْتَنى النّارَ اَعْلَمْتُ اَهْلَها اَنّى اُحِبُّكَ.
معبود من! حمد و ستایش بى نهایت و دائم و همیشگى از آن توست كه همواره در فزونى است و فنا نمى‏پذیرد، آن گونه كه دوست دارى ومى‏پسندى؛ معبود من! اگر مرا به جرمم باز خواست فرمایى،، من از تومى‏پرسم عفوت كجاست؟ و اگر مرا به گناهانم مؤاخذه فرمایى، از مغفرت توخواهم پرسید. و اگر مرا در آتش افكنى، من به همه دوزخیان اعلام خواهم كرد كه تو را دوست دارم.