تالار گفتگوی بیداری اندیشه

متن نامه فرزند شهید ناصر بخت به رهبر انقلاب

سلام آقاجون، خوش آمدی به شهرمان
من محمد صابر هستم؛ فرزند ۱۲ ساله‌ی حاج محمد حسن ناصر بخت، آقا نمی‌دانيد چه‌قدر منتظر آمدنتان بودم
اما متأسفانه پام شكسته، ديروز لنگان لنگان به استقبالتان آمدم: خيلی هم راه آمدم.
در راه، آقای ناظم مدرسه من را ديد و گفت: محمد! چرا آمدی! چه طور آمدی؟ و بعد با لبخندی از او گذشتم.
به آقا نگفتم كه آمده‌ام تا از نزديك دست شما را ببوسم؛ تا از نزديك دسته گلم را در دست آقا بگذارم .
آخر، من پدر را نديده‌ام، قبل از تولد من، پدر پيش خدا رفته، آرزو داشتم دسته‌ی گلی كه برايتان آورده بودم،
خودم در دستتان بگذارم و بوسه بر دستتان بزنم و دستی هم روی عبايتان بكشم.
گلهای خشكيده را به خانه برگرداندم. نمی‌دانم چرا مادرم باز آنها را در آب گذاشت؛ شايد كه ...
آخر، مامان بعضی وقتها كارهايی انجام می دهند، كه من نمی‌فهمم.
خدا حافظ ای امام
خيلی دوستتان دارم؛ همه‌‌ی بچه ها دوستتان دارند
راستی، امام! خواهر و برادر‌هايم هم شما را خيلی دوست دارند، برادرم دانشجو هستند. اين چند شب كه
شما می‌خواستيد بياييد، مرتب هر شب در بسيج مشغول برنامه‌ی استقبال شما بودند و شب آخر هم باز منزل
نيومدند؛ برای حفاظت رفته بودند؛ برادرم جواد هم همين طور.
خواهرم هم دانشجو هستند و عاشق شما، ديروز آن قدر گريه كرده بودند، كه اگر كسی نمی‌دونست، فكر
می‌كرد كه خواهرم سرما خورده؛ مادرم هم كه نپرسيد. وقتی حتی تصوير شما را از تلويزيون می بينند: های
های گريه می‌كنند، خلاصه، امام! خيلی دوستتان داريم.
باز هم خداحافظی می‌كنم؛ هرچند كه با گلهای خشكيده‌ام خيلی حرفها دارم.
پاسخ رهبر انقلاب به نامه:

فرزند عزيزم! حتماً به ديدن من بياييد. من از ديدار خانواده‌های شهيدان عزيز، خوشوقت و خوشحال می‌شوم؛
مخصوصاً از نوجوانان پر شور و مهربانی مانند شما. خداوند شما را حفظ كند و درآينده از خدمتگزاران اسلام و
كشور قرار دهد و پدر عزيز و شهيد شما را با اوليايش محشور فرماييد.
سيد علی خامنه‌ای
۷۷/۰۳/۰۲

روشنان را روشنی از آفتاب رهبری است


از گل خورشید، گلدان سحر خالی مباد..