تالار گفتگوی بیداری اندیشه

ممنون از مبحث خوبی که ایجاد کردید.
باید بپذیریم که شرایط جامعه ی ما در محتوی خودش دچار یه بحرانه و یه حالت گذار رو داره تجربه می کنه. عقاید دینی هر کدام از ما گاها مخلوط شده با تفکراتی که هیچ سنخیتی با هم ندارند و در هیچ صورتی قابل جمع نیستن! همین تضادهاست که در جامعه ی ما در حال نمود پیدا کردن هست.
همه ی شما در اطراف خودتون مشاهد کردید خانواده هایی رو که مذهبی هستن اما در تربیت فرزدانشون از هیچ الگوی ایرانی-اسلامی تبعیت نمی کنن! از تهیه ی لباس برای بچه ها گرفته تا نوع کتاب داستانهایشان!
اونوقت بعد از چندسال چنین پدر و مادرهایی از خوشدون میپرسن کجا اشتباه کردیم که الان فرزندما به والدین احترام نمیزاره؟!
چرا فررزند ما پایبند هیچ ارزش اخلاقی نیست؟!
چرا فرزند ما انگار فاصله ای به اندازه ی سال نوری داره از ما؟!
و چنین و چنان...
هیچ اتفاقی که به خودی خود صورت نگرفته. وقتی شما تفکراتی تزریق می کنید به کودکان که با ارزشهای خلاقی سازگاری نداره چطور باید انتظار داشت که برای این فرزند حرمت ها مفهوم داشته باشن؟!
همین مسائل به ظاهر کوچیکه به مرور شکل میده به شخصیت های فرزند.
البته در شرایط امروز جامعه ی ما، قبول دارم تربیت فرزند کار بسیار دشورایه. با این همه هجمه های فرهنگی همین الان هم کارهای بزرگی از پدر و مادرها شاهد هستیم که نتیجه شان در فرزندان خوبشان منعکس شده.

مواردی که در زیر مینویسم , بر اساس ترتیب و اولویت و اهمیت نیست, ان شاالله بعد از کامل شدن همه موارد بتونیم به صورت مدون و کامل دربیاریم :



حضرت زهرا علیهاالسلام از آغازین لحظات زندگی فرزندانش، آنها را بزرگ و گرامی داشت و درصدد تربیت آنها برآمد.

حضرت زهرا علیهاالسلام که خود، تربیت یافته دامان وحی بود، به خوبی می دانست که در تربیت اسلامی از چگونگی شیر دادن به کودک و نگاه های محبت آمیز مادر و بوسه زدن بر لب های معصوم کودکان گرفته تا تمام حرکات و اعمال و گفتارش، بر روحیه حساس آنها تأثیر می گذارد.

برتری و شایستگی های روحی و روانی حضرت زهرا علیهاالسلام عامل مهمی در شکل گیری شخصیت کودکان بزرگوارش بود، چنان که در زیارت حضرت سیدالشهدا علیه السلام می خوانیم:

اشهد انک نورا فی الاصلاب الشامخه و الارحام المطهره لم تنجسک الجاهلیه بانجاسها.

شهادت می دهم که نوری بودی در صلب مردان بزرگ و در رحم زنانی پاک که هرگز آلوده به ناپاکی های جاهلیت نگردید.

شخصیت عظیمی چون امام حسین علیه السلام نیز از دامان پاک و سرشت الهی ای، چون زهرای مرضیه مقدور و ممکن شده است.

1 ) بنابراین، هر مادری که می خواهد فرزندانی باایمان و خداشناس داشته باشد، شایسته است که در ابتدا بر ایمان و تقوای خود بیفزاید تا بتواند فرزندانی پاک و خداپرست را پرورش دهد.

2 ) نام گذاری، برای طفل اهمیت بسیاری دارد؛ زیرا اولین چیزی که در فهم لطیف و حساس کودک راه پیدا می کند، نام و شهرت اوست و اینکه این نام حامل چه بار فرهنگی و معنایی است، تأثیر شگرفی بر روح و روان او دارد، بدین جهت امیرالمؤمنین علی علیه السلام ، یکی از حقوقی را که فرزندان بر عهده پدر دارند، نام نیکو و پسندیده می شمارد و می فرماید:

«حق الولد علی الوالد انّ یحسن اسمه؛ تعیین نام مناسب، حقی است که فرزند بر ذمه پدر خود دارد».

حضرت زهرا علیهاالسلام با هم فکری و همیاری پیامبر صلی الله علیه و آله و علی علیه السلام زیباترین نام ها را برای فرزندانش انتخاب کرد و حقی که بر عهده داشت به بهترین شکل ممکن ادا کرد تا زمینه ای برای پرورش هر چه بهتر روح و روان فرزندانش به وجود آید.

3 ) با پند و اندرز نمی توان صحت و درستی صفات اخلاقی ای را که رعایت نمی شود، به دیگران اثبات کرد و آموخت. کسی که می خواهد دیگری را تربیت کند، باید در عمل، به آنچه می گوید پای بند باشد. مادری که به تربیت فرزند خود علاقه مند است، باید خود، دارای فضایل اخلاقی باشد و همواره رفتار صحیح را رعایت کند تا فرزندانش با آسودگی خاطر، در عمل از او الگو گیرند.

حضرت زهرا علیهاالسلام با عمل به آنچه می فرمود، فرزندانش را با اخلاق و رفتار اسلامی آشنا می ساخت، چنان که امام حسن علیه السلام می فرماید:

مادرم، فاطمه علیه السلام را دیدم که شب جمعه در محراب خویش به عبادت ایستاده بود و پیوسته در رکوع و سجود بود تا اینکه سپیده صبح بردمید و از او می شنیدم که برای مردان و زنان مؤمن دعا می کرد و نامشان را بر زبان جاری می ساخت و بر ایشان بسیار دعا می کرد، ولی برای خویش هیچ دعا نمی کرد، من به او گفتم: ای مادر! چرا همان گونه که برای دیگران دعا می کنی، برای خود دعا نمی کنی، فرمود: یا بنیّ! الجّار ثم الدّار؛ ای پسرکم! نخست باید همسایگان را دریافت، آن گاه به خانه پرداخت.

حضرت نصیحتی را به فرزندش آموخت که از شب تا به صبح به آن عمل کرده بود و چنین پند و اندرزی است که اثر می گذارد و تربیت می کند.

4 ) از اساسی ترین مسائلی که بزرگ بانوی اسلام، در منطق رفتاری خود در تربیت کودکانش بر آن تأکید می ورزید، توجه به روحیه عبادت و حس خداپرستی در فرزندانش بود.

آن یگانه مربی روزگار چنان شوق بندگی و عبودیت و خضوع در برابر معبود را در دل و جان فرزندانش تقویت می کرد که آنان بهترین کارها و بالاترین لذت ها و زیباترین دقایق را لحظات عبادت و تقرب به خدا می دانستند.
حضرت زهرا علیهاالسلام روحیه تعبد و بندگی را از کودکی به فرزندانش می آموخت و آنها را در حد طاقتشان با عبادت آشنا می ساخت، به گونه ای که حضرت در شب بیست و سوم ماه مبارک رمضان کودکان خود را به بیداری و نخفتن وادار می کرد.

... حضرت در روز بچه ها را می خوابانید تا کاملاً استراحت کنند و غذای کمتری به آنان می داد تا بدین گونه زمینه و موقعیت بهتر و مطلوب تری از نظر جسمی و روحی برای شب زنده داری داشته باشند. او به حدی در این کار جدی و قاطع بود که نمی گذاشت احدی از اهل خانه خوابش ببرد و می فرمود: «محروم است کسی که از برکات شب قدر محروم بماند». ( دعائم الاسلام، ج‏1، ص‏282)

گویا فاطمه علیهاالسلام می خواهد از دوران کودکی در قلب پاک فرزندان خود جمال خدا را به تجلی و جان و زبانشان را به حلاوت و شیرینی عبادت آشنا کند و محبوب راستین را به آنان نشان بدهد تا در جوانی جذب جلوه های دروغین نشوند. این روش تربیتی فاطمه علیهاالسلام ، به عنوان یک سنت بسیار پسندیده و قابل اجرا، درگفتار امامان معصوم نیز به چشم می خورد.

5 ) بازی با کودکان :

بازی، شیوه ای است که تأثیرات مثبت و گوناگونی را بر روحیه فرزند به جای می گذارد، خلاقیت او را شکوفا و عواطف کودکانه او را از محبت سیراب می سازد. بازی کودکانه مادر با فرزندان، رشد جسمی و فکری کودک را سرعت می بخشد و احساسات پاک مادری را به او منتقل می کند، نشاط، شادابی، خلاقیت، ابتکار و نوآوری و اعتماد به نفس را در او ایجاد و زمینه را برای ظهور استعدادهای نهفته کودک فراهم می آورد.

حضرت فاطمه علیهاالسلام از همان دوران کودکی با فرزندانش هم بازی می شد و به این نکته نیز توجه داشت که در بازی، نوع الفاظ و حرکات مادر سرمشق کودک قرار می گیرد، بنابراین باید از کلمات و جملات مناسبی استفاده کرد. افزون بر این باید در قالب بازی و شوخی، شخصیت کودک را تقویت ساخت و او را به داشتن نیکی ها و ارزش های اکتسابی تشویق و راهنمایی کرد.

آن بانوى حکیم و دانشمند در تمامى این مراحل جرعه‏هاى معرفت، محبت الهى، عشق و اشتیاق بندگى را در وجود ‏کودکان ریزان مى‏ساخت تا در آینده‏ى زندگى هیچ گاه از دشوارى مراحل اطاعت و سختى حوادث هراسان نشده، ‏رضایت خداوند را سر لوحه‏ى زندگى خود قرار داده و تنها به او فکر کنند و از او مدد بجویند.‏
حضرت فاطمه(سلام الله علیها) از همان دوران کودکى با فرزندانش همبازى مى شد، و به این نکته نیز توجه داشت که در ‏بازى، نوع الفاظ و حرکات مادر، سرمشق کودک، قرار مى گیرد؛ بنابراین باید از الفاظ و جملات مناسبى استفاده کرد. در ‏احوالات آن حضرت نقل شده است که با فرزندش امام حسن مجتبى(علیه السلام) بازى مى‏کرد و او را بالا مى‏انداخت و مى‏فرمود:‏

‏ اشبه اباک یا حسن‏
‏ واخلع عن الحق الرسن‏
‏ و اعبد الها ذامنن‏
‏ و لاتوال ذا الاحن‏

‏ پسرم حسن، مانند پدرت باش. ریسمان ظلم را از گردن حق بر کن. خدایى را بپرست که صاحب نعمتهاى متعدد ‏است و هیچ گاه با صاحبان ظلم و تعدى، دوستى مکن.‏

‏ همچنین نقل شده است که وقتى فرزندش حسین(علیه السلام) را بازى مى‏داد، این گونه مى‏فرمود:‏

‏ انت شبیةٌ بابى‏
‏ لست شبیهاً بعلىّ‏

‏ تو به پدر من (پیامبر(ص» شبیهى و به پدرت على شباهت ندارى.‏

‏ طبق نقلى دیگر، این بیت، موجب خنده و تبسم حضرت على(علیه السلام) مى‏شد. (بحارالانوار، ج‏43 ص‏286)‏

ان شاالله ادامه دارد ...

سلام

ببخشيد اگه دخالت كردم