تالار گفتگوی بیداری اندیشه

این برای اینه که وقتی یه حرفی رو میزنیم اراده نداریم بهش عمل کنیم...
از حرف تا عمل راه زیادیه!!


به قول یه بنده خدایی:
باید اهــــــــــل عــــــمل باشی!

برنامه باید نوشته شده باشه با زمان بندی
بر اساس توانایی و قابل اجرا باشه
هدف رو به اهداف کوچکتر تبدیل کنیم و به صورت مرحله ای بهش برسیم.
تاکید روی نوشتنه. نحوه ی نوشتن هم مهمه.
مثلا می خوایم از ساعت 3 تا 5 مطالعه کنیم؛ بنویسیم "از ساعت 3 تا 5 کتاب خوندم". جوری بنویسیم که انگار اون کارو انجام دادیم. ننویسیم "می خونم".

با یاد حق
برنامه ریزی و این که باید بدونیم چی کار کنیم یک طرف قضیه است فرصت برای انجام کارهایی که داریم طرف دیگه!
پیشنهاد من اینه که از فاصله ی بین طلوعین(از اذان صبح تا طلوع آفتاب) غافل نشید خیلی به وقتتون برکت میده و فاصله ی صبح تا ظهر رو که همیشه فکر میکنیم در یک چشم به هم زدن از دست دادیم طولانی تر میکنه!
فقط چند روز امتحان کنید.....
گفتم چند روز چون میدونم یکی دو روز اولش کمی سخته ولی بعد براتون عادت میشه...
» یادمه بچه که بودم برای انجام تکالیف عیدم هیچ وقت از سیزده روزم رو تلف نمی کردم فقط یک روز صبح بعد نماز بیدار میموندم و در سکوت صبح تکالیفی که فکر میکردم دو سه روز وقتم رو میگیره انجام میدادم و همیشه هم تعجب میکردم از وقتی که برام مونده بود.....»
من تو زندگیم از این زمان تا به حال بهره های زیادی بردم از دستش ندین....
یاالله

بسم الله
سلام
حالا چی کار کنیم که انگیزه مون واسه برنامه ریزی کارهامون ماندگار بمونه؟؟
یعنی بعد از یه مدت دوباره به حالت قبل برنگردیم ؟؟

[/b]

(۱۷/مرداد/۹۲ ۱۶:۴۹)313flowers نوشته است: [ -> ]بسم الله
سلام
حالا چی کار کنیم که انگیزه مون واسه برنامه ریزی کارهامون ماندگار بمونه؟؟
یعنی بعد از یه مدت دوباره به حالت قبل برنگردیم ؟؟

[/b]

اون قدر وضعیتی که بهش دست یافتیم و برای خودمون ایجاد کردیم رو باید دوست داشته باشیم تا ادامه ش بدیم.
وضعیتی در گذشته داشتیم، ازش ناراضی بودیم و برنامه ریزی کردیم و امروز متفاوت زندگی می کنیم. این وضعیت فعلی اگر واقعا برامون لذت بخش تر از وضعیت قبلی باشه، حتما ادامه می دیمش. اما
اما زمانی که داریم وضعیت جدیدی رو برای خودمون طراحی می کنیم، یا برنامه ی جدیدی برای زندگی مون می نویسیم، باید به علاقه مندی ها و توانایی و محدودیت هامون توجه داشته باشیم. بهتره عوامل انگیزاننده ای در برنامه بگنجونیم تا ادامه ش برامون شیرین باشه.
هر تغییری رو باید ابتدا از درون خودمون شروع کنیم. گاهی نیاز هست خودمونو تغییر بدیم، متفاوت باشیم.

مثلا می خوایم از حالا، هر روز ساعت 7 تا 8 شب، مطالعه کنیم؛
-آیا سواد داریم؟
-آیا کتاب برای خوندن داریم؟
-آیا اون زمان، وقتمون خالیه؟
-آیا محیط برای مطالعه مون فراهمه؟
اگر شرایط و محدودیت ها مزاحم ما نیست، پس شروع کنیم. از همین امشب ساعت 7، یک کتاب برداریم و شروع کنیم و تا ساعت 8 مطالعه کنیم.
اما شاید چند روز بعد، این کارو ادامه ندیم. دلیلش چی می تونه باشه؟
-کتابی که می خونیمو دوست داریم؟ می فهمیمش؟
-نظر اطرافیان چیه؟ آیا تشویق می کنن؟ یا منحرف می کنن؟
-از خوندن کتاب، چه سودی می بریم؟
-آیا فکرمون جای دیگه س؟
-آیا کار دیگه ای رو ترجیح می دیم؟
زمانی که انتخاب کردیم که ساعتی رو کتاب بخونیم، باید سوالاتی که شاید مانع از شروع و ادامه بشه رو در نظر بگیریم و بهشون پاسخ بدیم. باید مشوق ها و عوامل انگیزاننده برای کارامون داشته باشیم. مثلا کتابی که می خونم، به من کمک می کنه کارمو بهتر انجام بدم. رمانی که من می خونم، آموزنده س و دارم ازش چیزایی یاد می گیرم. کتابی که می خونم، به من یاد می ده زندگی مو چه جوری بهتر کنم.
اگر اطرافیان مشوق هستن که خیلی عالیه. اما اگر این طور نیست، اگر می تونید، مخالفت اون ها رو به موافقت با کارتون تغییر بدید. اگر نشد، از اون ها دوری کنید و بدونید که قبلا به این کار فکر کردید و باور دارید که کاری که انجام می دید درسته.
سعی کنید در مورد برنامه های جدیدتون با افرادی که می دونید شما رو تشویق می کنن به اون کار و مشوق هستن و انرژی مثبت بهتون می دن، صحبت کنید.