۱۰/شهریور/۹۲, ۰:۵۶
بسم رب الشهدا و الصدیقین
0.0
خاطرات سنگر در سنگر های خاطره
0.0
معرفی وبلاگ های فعال خاطره نویسی, روایتگری و نشر سیره شهدا
0.0
0.0
0.0
![[تصویر: sangar.jpg]](http://server-tvshohada.netai.net/img/bidari-andishe/sangar.jpg)
0.0
0.0
0.0
یا فاطمهَ الزهرا - سلام الله علیها
۱۰/شهریور/۹۲, ۲:۱۳
درود بر شما
بسیار عالی. ______________________________________________________________________
http://memare-ati.blogfa.com
http://tashohada.blogfa.com
________________________________________________________________________
بسیار عالی. ______________________________________________________________________
http://memare-ati.blogfa.com
http://tashohada.blogfa.com
________________________________________________________________________
دست نوشته جانباز شهید حاج فتح الله رجب پور
زمین مسطح بود و کاملا زیردید دشمن قرار داشتیم .با حالت مجروحی که به عقب بر می گشتیم، به دو سه تا ازبرادران دیگر رسیدیم که مجروح شده بودند و بر روی زمین افتاده بودند . برای این که این برادران جان ندهند،گفتیم: بلند شوید . تا برویم . پاسخ دادند که شما بروید،ما کم کم می آییم . در 50متری سمت راستمان نخلستان بود . به طرف آن رفتیم تا ازداخل نخلها با حالت ضعف وناتوانی حرکت خود را ادامه دهیم . پاهای من خسته و دستم مجروح بود . شریان دستم هم قطع شده بود . خونریزی زیادی داشتم . صورتم زرد شده بودو به سرگیجه مبتلا شده بودم
مثل اینکه به مواضع عراقی ها رسیده بودیم . دیگرتوان جلو رفتن را نداشتم . همراهان اصرار می کردند که حرکت کنم . گفتم: من دیگر توان ندارم . شما که وضعتان بهتر و زخمتان کمتر است، بروید
آنها رفتند و بحمد الله ظاهرا به بچه های خودمان رسیدند . من یک اتاق خرابه ای دیدم و برای این که یک مقداری از تیر و ترکش در امانباشم، به آن جا رفتم و بی حال افتادم . بعد از چندی،سه، چهار نفر از برادران خودمان هم آمدند و در آن اتاقک به من پیوستیم وقتی آنها آمدند، گفتم:چطور به اینجا آمدید . گفتند که رد خونهای ریخته شده را گرفتیم تا به اینجا رسیدیم. ما هم از راه منحرف شدیم
ناگهان صدای عراقی ها به گوشم رسید که داد و فریادمی کردند . چشمهایم را باز کردم . دیدم پنج نفرعراقی داخل اتاق آمده اند و به عربیچیزهایی به هم می گویند . ما هیچ حرفی نزدیم واز جا هم بلند نشدیم . آنها چند لگد به ما زدند و چند رگبار کنار ما زدند . ولی باز هم کسی بلند نشد . خودشان ما رابلند کردند و با چفیه ای که همراهمان بود،دستهایمان را به هم دیگر بستند و ما رااز اطاق بیرون بردند . در بیرون اطاق دیدم که چهار، پنج نفر عراقی دیگر هم بیرونهستند . در بیرون، یک کوله پشتی از بچه های ما افتاده بود و هر کس چیزی برمی داشت .یکی اورکت بر می داشت و دیگری چیز دیگر .10 الی 12 نفر هم دور اتاق را محاصره کرده بودند
ما را به پشت دیوار اتاق بردند و چند نفر هم روبه روی ما به حالت تیراندازی زانو زدند تا ما را تیر باران کنند . طبیعتا در یک چنین موقعی، انسان هیچ فکری جز فکر آن دنیا و گفتن شهادتین خود و ذکر «یا حسین » و «یازهرا» و دیگر چیزها ندارد . در همین حین بود که ناگهان یک خمپاره در نزدیکی ما خوردو عراقی ها پخش شدند
بعد دو نفرشان آمدند و ما را کشیدند داخل یک نهربزرگ که در همان نزدیکی قرار داشت و حدود 1 الی 5/1 متر عمق داشت . ما هم به یک طرفنهر به همان حالت دست بسته افتادیم
فرمانده شان متوجه یک سری ساختمان که در سمت چپ ماقرار داشت، شد . با دست اشاره کرد و چیزهایی گفت . ظاهرا می گفت که احتمال داردداخل آن ساختمانها ایرانی باشد، آنجا بروید و بیاوریدشان .غیر از دو نفرشان بقیه به آنجا رفتند . یکی از این دو نفر باقی مانده، به حالت آماده باش روبه روی ما ایستاد . و دیگری بادگیرهای ما را پاره می کرد و می گفت:مهمات و اسلحه تان کو، مارا به این طرف و آن طرف انداختند و جیبهایمان را گشتند .جز جانماز و مهر و کارت شناسایی و این جور چیزها، چیز دیگری پیدا نکردند . از جیب من یک عکس امام پیداکردند . گفتند: این عکس خمینی است؟ با سر اشاره کردم که بله .دست کرد در جیب من،یک بسته سیگار شیراز درآورد . نگاهی به آن کرد وگفت: شیراز؟ بااشاره سر گفتم: بله. دیدم یک بسته سیگار وینستون آمریکایی از جیبش درآورد و گفت:صدام سیگار وینستونآمریکایی، اورکت آمریکایی، در بغداد همه چیز فراوان، من فقط شهر و فراوان را متوجه شدم
من در آن لحظه امیدی به زنده ماندن نداشتم . پیش خود گفتم که دست آخر یا اسیر می شوم، یا شهید . پس حرف خودم رابزنم . همین طور که ادامه می داد که چی فراوان، چی فراوان، من گفتم: در ایران الحمدلله اسلام و مذهب فراوان، وجدان و دین فراوان، مکتب اسلامی ما الحمدلله درسته ...
این حرفها را که زدم، یک نخ سیگار از جیبش درآورد و زیر دولب من گذاشت و روشن کرد . چون عصب دست چپ من قطع شده بود . کاملا از کار افتاده بود و دست راستم نیز با چفیه به دست برادر محسن علی اصغری بسته بود . سیگارروشن هم به دهانم بود و نمی توانستم از دهانم بگیرم .خاکستر سیگار ریخت وعراقی که دید من نمی توانم کاری انجام دهم، دست راست مرا بازکرد . من فکر کردم که این دو تاخیلی پست و نامرد نیستند و گمانم که بعثی هم نباشند . به آنها گفتم: یا اخی؟ یابعثی؟ همزمان با هم گفتند: لا ما مسلمانیم .متوجه شدم که می شود گفت که این دو نفربه اجبار به جبهه آمده اند
من خون زیادی از بدنم رفته بود . عطش زیادی مرا گرفته بود . به او گفتم: یا اخی عطشان ماء، یعنی تشنه ام، آب بده . آنها به هر کداماز ما یک در قمقمه آب دادند، ولی با آن گلوی خشک و تشنگی فراوان، یک در قمقمه آب که یک قاشق آب می شود، چیزی از تشنگی ما کم نکرد . یکی ازبرادران گفت: خیلی تشنه ام .عراقی گفت: مجروح ماء مضر، یعنی برای مجروح آب ضرردارد . در عین حال، یک در قمقمه دیگر آب به هر کدام ما دادند
نیمی از آن عراقی ها که قبلا به طرف ساختمان رفتهبودند، بازگشتند . ما را بلند کردند و حرکت دادند که ببرند .من که از ناحیه پا ودست مجروح بودم و خونریزی زیادی داشتم، اصلا نمی توانستم راه بروم و مرتب به زمین می افتادم . بلندم می کردند . باز به زمین می افتادم . با زدن لگد باز مرا بلند می کردند و کتک می زدند . بعضی از آن ها خیلی مرا اذیت کردند، بعضی از آنها هم کمتر .خلاصه با آن وضع دردآور و سخت تا حدود 200 متر راه از داخل نهر رفتیم . مثل یک تکه گوشت یقه مان را می گرفتند و من بی اختیار به زمین می افتادم . دیدند فایده ای ندارد . دستهایم را با چفیه بستند و در همان نهر رها کردند
منتظر تیر خلاص بودم .«اشهد» م را گفتم، ولی آنهاکاری نکردند . فقط آن سه نفر که با من بودند، رفتند ومرا به همان حال رها کردند .بعد از مدتی که حالم بهتر شد، به خود گفتم که خوب عراقیها از این طرف رفتند . پس منباید به طرف مخالف حرکت کنم تا به نیروهای خودی برسم. برگشتم و در همان نهر در جهت مخالف حرکت کردم . باز مقداری که حرکت می کردم، به زمین می افتادم . موقع بلند شدن،برایم خیلی مشکل بود و به سختی و با درد و مشقت این کار انجام می گرفت . بالاخره بااین وضع و حالم توانستم تا حدود 50 الی 60متری اطاق قبل که در آن بودیم، برسم . درآن جا باز به زمین خوردم
ناگهان دیدم که یگ گروه دیگر از عراقیها آمدند،اما آنها کوتاهی نکردند، آن قدر با لگد وقنداق تفنگ به من زدند که در مدت 2 ماه دربیمارستان بدنم کوبیده بود و چون کمرم سیاه شده بود، از کیسه آب گرم در زیر کمرم استفاده می کردم و هم چنین موقع زدن آمپول در بیمارستان برایم خیلی مشکل بود .خلاصه عراقیها من را خیلی زدند و مثل توپ فوتبال بین خود پاس می دادند و فکر میکردند که من فرار کرده ام، چون دستهایم محکم بسته بود . من هم مثل یک تکه گوشت بیجان به این طرف و آن طرف می افتادم .آنها مرتب می زدند و می گفتند: امشب هجوم،امشب هجوم، من هم که نمی دانستم منظورشان چیست . خلاصه در آن نهر آن قدر مرا بهزمین کشیدند که پوست بدنم زخم شده بود و استخوانهایم پیدا بود . موقعی که باز میخواستند مرا ببرند، متوجه شدم که باهم صحبت می کنند . یکی می گفت: بکشیم، یکی میگفت: نکشیم، خودش دارد می میرد . بعد مرا رها کردند و رفتند
نزدیک غروب آفتاب بود وتقریبا بیهوش بودم . وقتی باز مقداری سر حال آمدم، متوجه شدم که آن جا میدان مین بود و من از میدان مین بیرونآمده ام . داخل یک جوی فرعی که در نزدیکی آن نهر بود،افتادم . با خودم گفتم کهالان شب است و هوا تاریک، اگر به طرف نیروهای خودمان بروم، چون از طرف مخالف میآیم، احتمال خطر دارد . در همان جا ماندم . باز دیدم که مرتب تیر و ترکش می خورد وسمت چپ و راستم را می کوبند . در وسط جوی، دراز کشیدم .چون نسیم خنکی می وزید وبدنم هم زخم بود، سردم شد . خودم را به طرف آن اطاق خرابهای که حدود 3×3 بود، رساندم. تشنگی خیلی اذیت می کرد و فشار می آورد . زانوهایم ودستهایم را به طرف دهانم بردم تا بتوانم به وسیله جویدن، چفیه را باز کنم .توانستم با هزار سختی و مشقت چندساعته چفیه را باز کنم . در آن حال به یاد خدا وروز قیامت افتادم و ذکر خدا میگفتم
ساعت حدود 12 شب بود . ازسرما مرتب می لرزیدم وهواپیماها مرتب منور خوشه ای می ریختند . توپخانه هم مرتب می کوبید . درست مثل روز روشن شده بود . به فکر چاره ای برای سرما افتادم . اورکت هم نداشتم . به فکر روشنکردن آتش افتادم . گفتم که شاید مشخص شود . باز فکر کردم که من آب از سرم گذشته است(چه یک وجب چه صد وجب). خورده چوبهای داخل اطاق را گوشهای جمع کردم و کبریت زدم .هر کاری کردم روشن نشد . به فکر باد گیر شلوارم افتادم .گفتم: چون پلاستیک دارد زود روشن می شود . و تکه پاره هایی از بادگیر را روی چوبها انداختم و کبریت کشیدم وآتش را روشن کردم و با آن کمی گرم شدم، ولی ناراحتی زخمها مرا آزار می داد . درگوشه ای افتادم و راز و نیاز کردم . تصمیم گرفتم بلند شوم وحرکت کنم، ولی نتوانستم، دیگر مثل اول شب نمی توانستم بلند شوم . دیگر توان ایستادن نداشتم . خیزخیز به طرف درب اطاق رفتم . دیدم با این وضع نمی توانم بروم. چون این منطقه بین نیروهای خودی و دشمن بود و از هر دو طرف زیر آتش قرار داشت .توپ و خمپاره مرتب می بارید . نا امید باز به داخل اطاق برگشتم و به خدا توکل کردم. منتظر بودم که بچه ها از کجا عملیات می کنند تا برای نجات بیایند، ولی هیچ خبری نشد . به خودم روحیه می دادم . این بار متوسل به ائمه اطهار (علیهم السلام) شدم .دلم شکست و توسل به حضرت ابوالفضل پیدا کردم . چون اسم گردانمان ابوالفضل (علیه السلام) بود، چندبار گفتم: «یاابوالفضل » تو و خدا شاهدید که من روزی که از خانه بیرون آمدم، برای شهادت آمادهبودم، اما دلم نمی خواست اسیر شوم . در همین موقع به یاد برادر مفقودالاثر مسعود دانایی که برادر خانمم است، افتادم که در والفجر 4 مفقود شد و خواهرش که همسر من است، هنوز چشم انتظار است . گفتم: «یا ابوالفضل » تو و خدا شاهد هستیدکه من ازشهادت نمی ترسم، ولی دلم نمی خواهد که اسیر یا مفقود شوم و همه فامیل ودوست و آشناچشم انتظار من باشند . از تو می خواهم که از خداوند بخواهی تا برایم فرج حاصل شود .ساعت حدود 7 صبح بود
در همین موقع بعد از اندکی متوجه سر و صدا و صحبت شدم دقت کردم،دیدم که از بچه های خودمان هستند. دارند فارسی صحبت می کنند، صدا کردم برادر،اخوی یک نفر اینجا بیاید، ولی با اینحال که تشنگی بر من غلبه کرده بود، صدایم درنمی آمد . شیشه عطری داشتم آن را بیرون آوردم و به زبانم زدم تا بلکه زبانم ترشود، ولی زبانم می سوخت و ضعف تشنگی من همکم نشد . باز صدا کردم، ولی جوابی نشنیدم . منتظر در اطاق بودم . چشمم به در بود،ولی خبری نشد . با دست اشاره کردم. یک نفر جلو آمد، یک نفر دیگر هم همراهش بود .به من گفتند: پاشو بیا اینجا .گفتم: نمی توانم، مجروح هستم . گفتند: کی مجروح شدی؟کجا بودی؟ گفتم: دیروز صبح .گفتند: دیروز صبح ما این جا نیرو نداشتیم، دیشب بچه های مشهد عملیات داشتند .دیروز کسی اینجا نبود . گفتم من از لشکر دیگر هستم و از راه منحرف شده ام . آنها دیدند که داخل اطاق خون زیادی ریخته شده، وقتی مرا با این وضعیت مشاهده کردند،خیلی ناراحت شدند مرا از همان نهر که قبلا اسیر شده بودم، میبردند و مرتب جنازه های کثیف عراقی را می دیدم که برادران می گفتند: دیشب عملیات شدو اینها همه به درک واصل شده اند
مرا بردند و به آمبولانس اورژانس رساندند . به خودحضرت ابوالفضل (علیه السلام) قسم، از آن وقتی که متوسل به حضرت ابوالفضل علیه السلام شدم تا وقتی که مرا به آمبولانس رساندند، کلا یک ساعت نشد و من در آن شب به چشم دل خدا را چند بار دیدم واین یک امداد غیبی بود که من از آن زنده و سربلند بیرون آمدم . خلاصه مرا به اورژانس صحرایی بردند و بعد هم به اهواز و از آن جا به مشهد مقدس و دو ماه در آن جا بستری بودم و بعد به تهران آمدم و پس از بهبودی به شهر خود قم برگشتم
اشاره:
عصب دست این جانباز، در زمان مجروحیت قطع می شود به طوری که دکترها از معالجه او مایوس شده بودند . وی با توسل به حضرت ابوالفضل علیه السلام نذر میکند که اگر دستش خوب شد، دوباره به جبهه برگردد . در همین حال خاطره اسارت وجانبازی خود را مکتوب می نماید که در مسابقات خاطره نویسی لشکر17 علی بن ابی طالب موفق به کسب رتبه اول می شود . او پس از مدتی شفاء می یابد وبرای ادای نذر خود به جبهه های حق علیه باطل می شتابد و در عملیات والفجر 10،منطقه عملیاتی حلبچه به فیض شهادت نائل می گردد
مثل اینکه به مواضع عراقی ها رسیده بودیم . دیگرتوان جلو رفتن را نداشتم . همراهان اصرار می کردند که حرکت کنم . گفتم: من دیگر توان ندارم . شما که وضعتان بهتر و زخمتان کمتر است، بروید
آنها رفتند و بحمد الله ظاهرا به بچه های خودمان رسیدند . من یک اتاق خرابه ای دیدم و برای این که یک مقداری از تیر و ترکش در امانباشم، به آن جا رفتم و بی حال افتادم . بعد از چندی،سه، چهار نفر از برادران خودمان هم آمدند و در آن اتاقک به من پیوستیم وقتی آنها آمدند، گفتم:چطور به اینجا آمدید . گفتند که رد خونهای ریخته شده را گرفتیم تا به اینجا رسیدیم. ما هم از راه منحرف شدیم
ناگهان صدای عراقی ها به گوشم رسید که داد و فریادمی کردند . چشمهایم را باز کردم . دیدم پنج نفرعراقی داخل اتاق آمده اند و به عربیچیزهایی به هم می گویند . ما هیچ حرفی نزدیم واز جا هم بلند نشدیم . آنها چند لگد به ما زدند و چند رگبار کنار ما زدند . ولی باز هم کسی بلند نشد . خودشان ما رابلند کردند و با چفیه ای که همراهمان بود،دستهایمان را به هم دیگر بستند و ما رااز اطاق بیرون بردند . در بیرون اطاق دیدم که چهار، پنج نفر عراقی دیگر هم بیرونهستند . در بیرون، یک کوله پشتی از بچه های ما افتاده بود و هر کس چیزی برمی داشت .یکی اورکت بر می داشت و دیگری چیز دیگر .10 الی 12 نفر هم دور اتاق را محاصره کرده بودند
ما را به پشت دیوار اتاق بردند و چند نفر هم روبه روی ما به حالت تیراندازی زانو زدند تا ما را تیر باران کنند . طبیعتا در یک چنین موقعی، انسان هیچ فکری جز فکر آن دنیا و گفتن شهادتین خود و ذکر «یا حسین » و «یازهرا» و دیگر چیزها ندارد . در همین حین بود که ناگهان یک خمپاره در نزدیکی ما خوردو عراقی ها پخش شدند
بعد دو نفرشان آمدند و ما را کشیدند داخل یک نهربزرگ که در همان نزدیکی قرار داشت و حدود 1 الی 5/1 متر عمق داشت . ما هم به یک طرفنهر به همان حالت دست بسته افتادیم
فرمانده شان متوجه یک سری ساختمان که در سمت چپ ماقرار داشت، شد . با دست اشاره کرد و چیزهایی گفت . ظاهرا می گفت که احتمال داردداخل آن ساختمانها ایرانی باشد، آنجا بروید و بیاوریدشان .غیر از دو نفرشان بقیه به آنجا رفتند . یکی از این دو نفر باقی مانده، به حالت آماده باش روبه روی ما ایستاد . و دیگری بادگیرهای ما را پاره می کرد و می گفت:مهمات و اسلحه تان کو، مارا به این طرف و آن طرف انداختند و جیبهایمان را گشتند .جز جانماز و مهر و کارت شناسایی و این جور چیزها، چیز دیگری پیدا نکردند . از جیب من یک عکس امام پیداکردند . گفتند: این عکس خمینی است؟ با سر اشاره کردم که بله .دست کرد در جیب من،یک بسته سیگار شیراز درآورد . نگاهی به آن کرد وگفت: شیراز؟ بااشاره سر گفتم: بله. دیدم یک بسته سیگار وینستون آمریکایی از جیبش درآورد و گفت:صدام سیگار وینستونآمریکایی، اورکت آمریکایی، در بغداد همه چیز فراوان، من فقط شهر و فراوان را متوجه شدم
من در آن لحظه امیدی به زنده ماندن نداشتم . پیش خود گفتم که دست آخر یا اسیر می شوم، یا شهید . پس حرف خودم رابزنم . همین طور که ادامه می داد که چی فراوان، چی فراوان، من گفتم: در ایران الحمدلله اسلام و مذهب فراوان، وجدان و دین فراوان، مکتب اسلامی ما الحمدلله درسته ...
این حرفها را که زدم، یک نخ سیگار از جیبش درآورد و زیر دولب من گذاشت و روشن کرد . چون عصب دست چپ من قطع شده بود . کاملا از کار افتاده بود و دست راستم نیز با چفیه به دست برادر محسن علی اصغری بسته بود . سیگارروشن هم به دهانم بود و نمی توانستم از دهانم بگیرم .خاکستر سیگار ریخت وعراقی که دید من نمی توانم کاری انجام دهم، دست راست مرا بازکرد . من فکر کردم که این دو تاخیلی پست و نامرد نیستند و گمانم که بعثی هم نباشند . به آنها گفتم: یا اخی؟ یابعثی؟ همزمان با هم گفتند: لا ما مسلمانیم .متوجه شدم که می شود گفت که این دو نفربه اجبار به جبهه آمده اند
من خون زیادی از بدنم رفته بود . عطش زیادی مرا گرفته بود . به او گفتم: یا اخی عطشان ماء، یعنی تشنه ام، آب بده . آنها به هر کداماز ما یک در قمقمه آب دادند، ولی با آن گلوی خشک و تشنگی فراوان، یک در قمقمه آب که یک قاشق آب می شود، چیزی از تشنگی ما کم نکرد . یکی ازبرادران گفت: خیلی تشنه ام .عراقی گفت: مجروح ماء مضر، یعنی برای مجروح آب ضرردارد . در عین حال، یک در قمقمه دیگر آب به هر کدام ما دادند
نیمی از آن عراقی ها که قبلا به طرف ساختمان رفتهبودند، بازگشتند . ما را بلند کردند و حرکت دادند که ببرند .من که از ناحیه پا ودست مجروح بودم و خونریزی زیادی داشتم، اصلا نمی توانستم راه بروم و مرتب به زمین می افتادم . بلندم می کردند . باز به زمین می افتادم . با زدن لگد باز مرا بلند می کردند و کتک می زدند . بعضی از آن ها خیلی مرا اذیت کردند، بعضی از آنها هم کمتر .خلاصه با آن وضع دردآور و سخت تا حدود 200 متر راه از داخل نهر رفتیم . مثل یک تکه گوشت یقه مان را می گرفتند و من بی اختیار به زمین می افتادم . دیدند فایده ای ندارد . دستهایم را با چفیه بستند و در همان نهر رها کردند
منتظر تیر خلاص بودم .«اشهد» م را گفتم، ولی آنهاکاری نکردند . فقط آن سه نفر که با من بودند، رفتند ومرا به همان حال رها کردند .بعد از مدتی که حالم بهتر شد، به خود گفتم که خوب عراقیها از این طرف رفتند . پس منباید به طرف مخالف حرکت کنم تا به نیروهای خودی برسم. برگشتم و در همان نهر در جهت مخالف حرکت کردم . باز مقداری که حرکت می کردم، به زمین می افتادم . موقع بلند شدن،برایم خیلی مشکل بود و به سختی و با درد و مشقت این کار انجام می گرفت . بالاخره بااین وضع و حالم توانستم تا حدود 50 الی 60متری اطاق قبل که در آن بودیم، برسم . درآن جا باز به زمین خوردم
ناگهان دیدم که یگ گروه دیگر از عراقیها آمدند،اما آنها کوتاهی نکردند، آن قدر با لگد وقنداق تفنگ به من زدند که در مدت 2 ماه دربیمارستان بدنم کوبیده بود و چون کمرم سیاه شده بود، از کیسه آب گرم در زیر کمرم استفاده می کردم و هم چنین موقع زدن آمپول در بیمارستان برایم خیلی مشکل بود .خلاصه عراقیها من را خیلی زدند و مثل توپ فوتبال بین خود پاس می دادند و فکر میکردند که من فرار کرده ام، چون دستهایم محکم بسته بود . من هم مثل یک تکه گوشت بیجان به این طرف و آن طرف می افتادم .آنها مرتب می زدند و می گفتند: امشب هجوم،امشب هجوم، من هم که نمی دانستم منظورشان چیست . خلاصه در آن نهر آن قدر مرا بهزمین کشیدند که پوست بدنم زخم شده بود و استخوانهایم پیدا بود . موقعی که باز میخواستند مرا ببرند، متوجه شدم که باهم صحبت می کنند . یکی می گفت: بکشیم، یکی میگفت: نکشیم، خودش دارد می میرد . بعد مرا رها کردند و رفتند
نزدیک غروب آفتاب بود وتقریبا بیهوش بودم . وقتی باز مقداری سر حال آمدم، متوجه شدم که آن جا میدان مین بود و من از میدان مین بیرونآمده ام . داخل یک جوی فرعی که در نزدیکی آن نهر بود،افتادم . با خودم گفتم کهالان شب است و هوا تاریک، اگر به طرف نیروهای خودمان بروم، چون از طرف مخالف میآیم، احتمال خطر دارد . در همان جا ماندم . باز دیدم که مرتب تیر و ترکش می خورد وسمت چپ و راستم را می کوبند . در وسط جوی، دراز کشیدم .چون نسیم خنکی می وزید وبدنم هم زخم بود، سردم شد . خودم را به طرف آن اطاق خرابهای که حدود 3×3 بود، رساندم. تشنگی خیلی اذیت می کرد و فشار می آورد . زانوهایم ودستهایم را به طرف دهانم بردم تا بتوانم به وسیله جویدن، چفیه را باز کنم .توانستم با هزار سختی و مشقت چندساعته چفیه را باز کنم . در آن حال به یاد خدا وروز قیامت افتادم و ذکر خدا میگفتم
ساعت حدود 12 شب بود . ازسرما مرتب می لرزیدم وهواپیماها مرتب منور خوشه ای می ریختند . توپخانه هم مرتب می کوبید . درست مثل روز روشن شده بود . به فکر چاره ای برای سرما افتادم . اورکت هم نداشتم . به فکر روشنکردن آتش افتادم . گفتم که شاید مشخص شود . باز فکر کردم که من آب از سرم گذشته است(چه یک وجب چه صد وجب). خورده چوبهای داخل اطاق را گوشهای جمع کردم و کبریت زدم .هر کاری کردم روشن نشد . به فکر باد گیر شلوارم افتادم .گفتم: چون پلاستیک دارد زود روشن می شود . و تکه پاره هایی از بادگیر را روی چوبها انداختم و کبریت کشیدم وآتش را روشن کردم و با آن کمی گرم شدم، ولی ناراحتی زخمها مرا آزار می داد . درگوشه ای افتادم و راز و نیاز کردم . تصمیم گرفتم بلند شوم وحرکت کنم، ولی نتوانستم، دیگر مثل اول شب نمی توانستم بلند شوم . دیگر توان ایستادن نداشتم . خیزخیز به طرف درب اطاق رفتم . دیدم با این وضع نمی توانم بروم. چون این منطقه بین نیروهای خودی و دشمن بود و از هر دو طرف زیر آتش قرار داشت .توپ و خمپاره مرتب می بارید . نا امید باز به داخل اطاق برگشتم و به خدا توکل کردم. منتظر بودم که بچه ها از کجا عملیات می کنند تا برای نجات بیایند، ولی هیچ خبری نشد . به خودم روحیه می دادم . این بار متوسل به ائمه اطهار (علیهم السلام) شدم .دلم شکست و توسل به حضرت ابوالفضل پیدا کردم . چون اسم گردانمان ابوالفضل (علیه السلام) بود، چندبار گفتم: «یاابوالفضل » تو و خدا شاهدید که من روزی که از خانه بیرون آمدم، برای شهادت آمادهبودم، اما دلم نمی خواست اسیر شوم . در همین موقع به یاد برادر مفقودالاثر مسعود دانایی که برادر خانمم است، افتادم که در والفجر 4 مفقود شد و خواهرش که همسر من است، هنوز چشم انتظار است . گفتم: «یا ابوالفضل » تو و خدا شاهد هستیدکه من ازشهادت نمی ترسم، ولی دلم نمی خواهد که اسیر یا مفقود شوم و همه فامیل ودوست و آشناچشم انتظار من باشند . از تو می خواهم که از خداوند بخواهی تا برایم فرج حاصل شود .ساعت حدود 7 صبح بود
در همین موقع بعد از اندکی متوجه سر و صدا و صحبت شدم دقت کردم،دیدم که از بچه های خودمان هستند. دارند فارسی صحبت می کنند، صدا کردم برادر،اخوی یک نفر اینجا بیاید، ولی با اینحال که تشنگی بر من غلبه کرده بود، صدایم درنمی آمد . شیشه عطری داشتم آن را بیرون آوردم و به زبانم زدم تا بلکه زبانم ترشود، ولی زبانم می سوخت و ضعف تشنگی من همکم نشد . باز صدا کردم، ولی جوابی نشنیدم . منتظر در اطاق بودم . چشمم به در بود،ولی خبری نشد . با دست اشاره کردم. یک نفر جلو آمد، یک نفر دیگر هم همراهش بود .به من گفتند: پاشو بیا اینجا .گفتم: نمی توانم، مجروح هستم . گفتند: کی مجروح شدی؟کجا بودی؟ گفتم: دیروز صبح .گفتند: دیروز صبح ما این جا نیرو نداشتیم، دیشب بچه های مشهد عملیات داشتند .دیروز کسی اینجا نبود . گفتم من از لشکر دیگر هستم و از راه منحرف شده ام . آنها دیدند که داخل اطاق خون زیادی ریخته شده، وقتی مرا با این وضعیت مشاهده کردند،خیلی ناراحت شدند مرا از همان نهر که قبلا اسیر شده بودم، میبردند و مرتب جنازه های کثیف عراقی را می دیدم که برادران می گفتند: دیشب عملیات شدو اینها همه به درک واصل شده اند
مرا بردند و به آمبولانس اورژانس رساندند . به خودحضرت ابوالفضل (علیه السلام) قسم، از آن وقتی که متوسل به حضرت ابوالفضل علیه السلام شدم تا وقتی که مرا به آمبولانس رساندند، کلا یک ساعت نشد و من در آن شب به چشم دل خدا را چند بار دیدم واین یک امداد غیبی بود که من از آن زنده و سربلند بیرون آمدم . خلاصه مرا به اورژانس صحرایی بردند و بعد هم به اهواز و از آن جا به مشهد مقدس و دو ماه در آن جا بستری بودم و بعد به تهران آمدم و پس از بهبودی به شهر خود قم برگشتم
اشاره:
عصب دست این جانباز، در زمان مجروحیت قطع می شود به طوری که دکترها از معالجه او مایوس شده بودند . وی با توسل به حضرت ابوالفضل علیه السلام نذر میکند که اگر دستش خوب شد، دوباره به جبهه برگردد . در همین حال خاطره اسارت وجانبازی خود را مکتوب می نماید که در مسابقات خاطره نویسی لشکر17 علی بن ابی طالب موفق به کسب رتبه اول می شود . او پس از مدتی شفاء می یابد وبرای ادای نذر خود به جبهه های حق علیه باطل می شتابد و در عملیات والفجر 10،منطقه عملیاتی حلبچه به فیض شهادت نائل می گردد
برای شادی روح شهدا صلوات
تبیان
۱۰/شهریور/۹۲, ۱۰:۲۹
بــســـــــــــم رب الشــــــــــــهــدا و الـــــــــــــــــصــدیــقــیــن
0.0
0.0
شــــــــط مـــــــیرود به عشــــــق جــــگرهای ســــــــوخته _____________مـــــــا مـــــانــدهایــم و هـــــور و کـــــــپرهای ســــــــوخته
0.0
پنل پشتی جلیقه ضد گلوله اش را برداشته بود...
0.0
رفتم جلو و گفتم:« محمد! این چه کاریه کردی؟ خطرناکه ها!»
0.0
نگاه کرد توی چشمهایم
0.0
و گفت:«مگر زره امیر المومنین (علیه السلام) پشت داشت که ما برای جلیقه مان پشت بگذاریم...»
0.0
ای تــــــانـکـهای وحـــــشـیِ بـــــی چــشــم و رو ، اگـــــــر____________ســـــبزند ایــــــن چـــــــــراغ خــــــــــطـــرهای ســــــــــــوخته
در چــــــــار راه عـــــــــــشـق زمـــــــیــنـگیــر مــــــــــیشوید_____________با لـــــــــوله و شـــــــــــــنی و ســـــــــپرهای ســـــــــوخته
همرزم شهیـــــــد محمد غفاری
0.0ای تــــــانـکـهای وحـــــشـیِ بـــــی چــشــم و رو ، اگـــــــر____________ســـــبزند ایــــــن چـــــــــراغ خــــــــــطـــرهای ســــــــــــوخته
0.0
در چــــــــار راه عـــــــــــشـق زمـــــــیــنـگیــر مــــــــــیشوید_____________با لـــــــــوله و شـــــــــــــنی و ســـــــــپرهای ســـــــــوخته