تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سلام


منظور از اولی الامر کیست؟
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُم (نساء 59)
همانطور که همگان می دانند یکی از آیاتی که شیعه به استناد آن لزوم تبعیت از ائمه خود را ثابت می کند همین آیه است.البته استدلال به این آیه باید مطالبی را به عنوان مقدمه عرض کنم:
1-همانطور که با برخی آیات قرآن (مانند آیه تطهیر )و ادله نقلی و عقلی دیگر ثابت شده؛ پیامبران و جانشینان پیامبران که منصوب از جانب خدا هستند باید معصوم از خطا و اشتباه باشند.
2-از طرفی هم آیاتی از قرآن وجود دارد که مقام امامت(پیشوایی) امت را به کسانی اختصاص می دهد که هرگز در عمر خود گناه نکرده باشند مانند آیات:
( انسان24) فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَ لا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ كَفُوراً .
(بقره 124) وَ إِذِ ابْتَلى‏ إِبْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتي‏ قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمينَ.
در این دو آیه به خوبی خداوند بیان می دارند که نباید از انسانهای عاصی و ظالم(که شامل ظلم به نفس-گناه کردن- هم می شود) تبعیت کرد.
3-نکته دیگر اینکه محال است خداوند امر مطلق به اطاعت کسی بکند و اطاعت او را هم ردیف اطاعت خود قرار دهد در حالی که این شخص ممکن باشد در زندگی دچار خطا و اشتباه شود چه رسد به اینکه گاهی گناه هم بکند.

چرا که همانطور که در آیه مورد بحث عیان است، خداوند اطاعت اولی الامر را هم ردیف اطاعت نبی و عطف به اطاعت خود کرده بدون هیچ قیدی و این یعنی اولی الامر باید کسانی باشند که هرگز در زندگی دچار خطا و اشتباه نشوند.
ولی ممکن است سوال شود که این آیه ممکن است قیدی در تقدیر داشته باشد یعنی خداوند اطاعت از اولی الامر را مقد به قید مقدری کرده باشد که آن هم همان قید امر به گناه باشد.
به بیان دیگر منظور خداوند از این آیه این باشد:
از اولی الامر اطاعت کنید مگر وقتی که امر به گناه کنند یا کار خطایی انجام دهند که نباید اطاعت کنید و با این قید مقدر مشکلی که ما بیان کردیم دیگر نباشد و مجبور نباشیم اولی المر را به کسانی تعبیر کنیم که معصومند بلکه شامل هر حاکمی شود ولو گناه کار باشد و امر به گناه بکند ولی در صورت گناه نباید تبعیت کرد.
این قید از چند جهت مشکل دارد که برای اهل لغت عربی پوشیده نیست.
چرا که :
اولا : در زبان عرب (و هر زبان دیگری) اصل بر عدم تقدیر است(یعنی اصل این است که کلام قیدی ندارد ولو قید عقلی مانند توجیه آیه).به بیان دیگر در محاورات عرفی برای کلام انسانها مطلبی را در تقدیر نمی گیرند مگر اینکه مجبور باشند و اینجا چون بدون تقدیر کلام را می توان صحیح معنا کرد نیاز به تقدیر گرفتن چیزی نیست.
ثانیا: این نوع تقدیر خلاف داب قرآن است چرا که در قضیه امر به اطاعت از والدین خداوند بعد از امر به اطاعت از والدین این قید را می آورد:
وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حُسْناً وَ إِنْ جاهَداكَ لِتُشْرِكَ بي‏ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( عنکبوت 8)
یعنی تا وقتی از والدین اطاعت کنید که امر به گناه در بین نباشد. پس اگر آیه 59 نساء هم چنین قیدی داشت خداوند مانند این آیه بیان می داشت.
جدای اینکه در آیات 24 انسان و 124 بقره هم خداوند ما را از اطاعت انسانهای عاصی(که حتی ولو یک بار در زندگی معصیت کرده اند )نهی کرده است.
با این مقدمات نتیجه ای که به درستی می توان از این آیه(59 نساء) گرفت این است که:
خداوند هرگز امر به اطاعت مطلق از انسانهایی که در زندگی دچار خطا و اشتباه می شوند و یا ممکن است در زندگی مرتکب معصیت شوند نمی کند وبه شهادت قرآن (که بحث آن در اهل بیت رسول چه کسانی هستند؟) گذشت ،این علی و حسنین علیهم السلام هستند که باید مصداق اولی الامر باشند نه کس دیگر چرا که همگان می دانند خلفای اهل سنت در زندگی قبل از اسلام و حتی بعد از آن دچار لغزش ها و خطا هایی بودند که با استدلال این آیات نمی سازد و خداوند هرگز امر به اطاعت از چنین انسانهایی که در معرض خطا و اشتباه هستند نمی کند و همانطور که در پست های دیگر
(برادران اهل سنت جواب دهند،ملاک مشروعیت حاکم اسلامی چیست؟)
بیان شد هر کس که منصوب از جانب خدا نباشد حکومت او مردود است و ما از تبعیت او نهی شده ایم.

والسلام علی من التبع الهدی

http://shye12.blogfa.com/post-18.aspx

---

بسم الله الرحمن الرحیم

نقل قول:ملاک مشروعیت حاکم اسلامی چیست؟) بیان شد هر کس که منصوب از جانب خدا نباشد حکومت او مردود است و ما از تبعیت او نهی شده ایم.

البته این قسمت تکمیلی را هم بخوانید خوب است.البته برادر ابوتراب منظورشان حکام طاغوت بوده ولی باید روشنتر بشه این مطلب

قبل این مطلب قضیه داستان اسامه و تخلف منافقین از تبعیت از آن جوان را بیاد آورید که پیامبر دستور به تبعیت از این شخص کردند پس مطلب جدیدی نیست.

در این آیه , تفسیرهای مختلفی در مورد ((اولی الامر)) انجام گرفته است .


1- عموم مفسران شیعه ((اولی الامر)) را بر حسب روایات مائثوره و بعضا بر حسب قرائن داخل در آیه شریفه به ائمه معصومین (ع ) تفسیر کرده اند. توضیح این که روایات بسیار متعددی دلالت بر این مطلب دارد که اولی الامر امامان معصوم (ع ) می باشند. چنان که حضرت رسول (ص ) در پاسخ از این سوئال می فرمایند: ایشان جانشینان من و ائمه معصومین (ع ) می باشند, (تفسیر المیزان , ج 4, ص 408). علاوه بر روایات متعدد مفاد آیه نیز بر این مطلب دلالت دارد زیرا در آیه نیز اطاعت از پیامبر و اولی الامر مطلق است وهیچ قید و شرطی ندارد و این دلیل آن است که آنان برخلاف حکم خدا هیچ دستوری نمی دهند و الا یک نوع تضاد در حکم خدا پیش می آید و این در صورتی امکان دارد که پیامبر و اولی الامر معصوم باشند و هرگز گناه یا خطایی از آنان سر نزند زیرا اگر احتمال داشت به ناروا یا اشتباه حکمی از آنان صادر شود, لازم بود که اطاعت از ((اولی الامر)) مقید شود و اطلاق آن برداشته شود. با این حساب , منظور از اولی الامر در آیه شریفه کسانی هستند که همانند پیامبر(ص ) معصومند و هرگز خطا یا گناهی از آنان سرنمی زند و به اتفاق دانشمندان شیعه , اینان همان امامان دوازده گانه می باشند, بنابراین اولی الامر واقعی حتی در زمان غیبت نیز خود امام زمان (عج ) می باشند.


2- اهل سنت آن را طبق بعضی از روایات , به مطلق امیر و حاکم تفسیر کرده اند, (الدرالمنثور, جلال الدین سیوطی , ج 2, ص 176).


3- برخی نیز گفته اند: ((اولی الامر)) شامل حاکمان راستین است و لذا آیه شریفه دلالت بر لزوم تبعیت از فقهای جامع الشرایط دارد که منصوب از سوی امام معصوم می باشند. این تفسیر مورد قبول برخی از متفکران شیعی قرار گرفته است , (اندیشه های فقهی سیاسی امام خمینی , کاظم قاضی زاده , مرکز تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری , چاپ اول , 1377, ص 174). بنا بر تفسیر دوم و سوم , مسلما ((اولی الامر)) در آیه , شامل ((ولایت فقیه )) نیز می شود. بنا بر تفسیر اول , هر چند این آیه به صورت مستقیم شامل ولی فقیه نمی شود; ولی همین آیه با واسطه , اطاعت از ولی فقیه را نیز واجب می داند; زیرا براساس احادیث و روایات متعدد, ولی فقیه در زمان غیبت امام معصوم (ع ) از طرف آن بزرگواران برای رهبری و اداره جامعه اسلامی , منصوب شده است . چنان که در توقیع شریف از جانب امام زمان (عج ) آمده است : ((اما الحوادث الواقعه فارجعوا الی رواه حدیثنا فانهم حجتی علیکم و انا حجه الله علیهم )) یا مقبوله عمر بن حنظله که امام صادق (ع ) می فرمایند: ((من کان منکم قد روی حدیثنا و نظر فی خلالنا و حرامنا و عرف احکامنا فلیرضوا به حکما فانی قد جعلته حاکما علیکم فاذا حکم بحکمنا فلم یقبل منه فانما استخف بحکمنا و علینا راد والراد علینا کالراد علی الله و هو علی حد الشرک بالله )), (اصول کافی , ج 1, ص 67) روایات متعدد دیگری نیز هست که همگی بیانگر لزوم اطاعت از ولی فقیه است و مخالفت با ولی فقیه را در حد مخالفت با ائمه (ع ) و مخالفت با خداوند می داند. نتیجه این که براساس معنای مضیق (تفسیر اول ), اولوالامر با واسطه شامل ولی فقیه می شود; ولی براساس تفسیر سوم بی واسطه آن را پوشش می دهد.

سلام



چرا «اولي الأمر» در آية مباركة «يا أَيُّها الّذينَ آمَنُوا أَطيعُوا اللّهَ وَأَطيعُوا الرَّسُول وأُولي الأَمْرِ مِنْكُمْ» به افراد خاص تفسير مي‌شود؟!

پاسخ: در اين كه مقصود از «اولي الامر» چيست، دو نظريه وجود دارد:


[b]1. مقصود، فرماندهان سپاه اسلام‌اند.


2. منظور، علما و دانشمندان هستند.

گروهي به خاطر ظاهر لفظ «الامر» كه به «فرمان» تفسير مي‌شود، به معني اوّل گرويده و مي‌گويند: مقصود فرماندهان نظامي‌اند; در حالي كه اين تفسير به دو جهت صحيح نيست:[/b]

1. اوّلاً: احتمال دارد لفظ «الأمر» به معناي «شأن و منزلت» باشد كه در اين صورت با تفسير دوم كاملاً سازگار خواهد بود.

2. آية مورد بحث، زمينه‌ساز آية بعدي است كه متن و ترجمه آن را بعداً مي‌آوريم و شأن نزول آن، با تفسير نخست سازگار نيست، بلكه قول دوم را تأييد مي‌كند.

مفسران دربارة شأن نزول آن مي‌گويند: فردي به ظاهر مسلمان با يك مرد يهودي بر سر موضوعي اختلاف پيدا كردند، فرد يهودي گفت: موضوع را نزد «محمد» ببريم، گفتنی است مرد يهودی مي‌دانست كه حضرت محمد رشوه نمي‌پذيرد، امّا مرد به ظاهر مسلمان (منافق) گفت: حَكَم ميان من و شما كعب بن اشرف يهودي باشد؛ زيرا مي‌دانست كه او رشوه مي‌گيرد و به نفع رشوه دهنده داوري مي‌كند.[1]

در اين ماجرا آيه اولي الامر و آيه پس از آن نازل گرديد. متن اين دو آيه چنين است:

«يَا أَيُّها الَّذينَ آمَنُوا أَطيعُوا اللّهَ وَأَطيعُوا الرَّسُولَ وَأُولي الأمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيء فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولَ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ ذلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْويلاً».

«اي كساني كه ايمان آورده‌ايد اطاعت كنيد خدا را، اطاعت كنيد پيامبر خدا را و اولي الامر را هرگاه در چيزي نزاع داشتيد، آن را به خدا و پيامبر بازگردانيد ]از او داوري بطلبيد[ اگر به خدا و روز رستاخيز ايمان داريد، اين كار براي شما بهتر و عاقبت و پايان آن نيكوتر است».

«أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُريدُونَ أَنْ يَتَحاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَيُريدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلاَلاً بَعيداً».

«آيا نديدي كساني را كه گمان مي‌كنند به آنچه ]از كتابهاي آسماني[ بر تو و به آنچه پيش از تو نازل شده ايمان آورده‌اند ولي مي‌خواهند براي داوري به نزد طاغوت و حاكمان باطل‌گرا بروند با اين كه فرمان داده شده‌اند كه به طاغوت كفر ورزند، اما شيطان مي‌خواهد آنها را گمراه كند و به بيراهه‌هاي دوردستي بيفكند».

با توجه به آنچه گفته شد، نظرية دوم متعين است؛ زيرا مسائل قضايي مربوط به عالمان ديني است، نه فرماندهان. ولي سخن اين جا است كه‌آيا‌مقصود، همه علما و‌دانشمندان هستند يا‌گروهی خاص‌كه خطا بر آنها راه ندارد؟ پاسخ اين سؤال را مي‌توان از خود آيه استنباط كرد.

1. لفظ «أولي الامر» بر لفظ «الرسول » عطف شده، و عامل نصب در هر دو يك فعل است،
[b] چنان كه فرمود:


«أَطيعُوا الرسول وأولي الأمر منكم» واين حاكي است كه معطوف (اولي الامر)، در مرحله قضاوت و داوري، قرين «رسول» است؛ يعني همان طور كه رسول اعظم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در قضا و داوري دچار گناه و خطا نمي‌گردد، «اولي الامر» نيز از اين جهت همانند او هستند. در اين صورت مقصود، عالماني خواهند بود كه از گناه و خطا معصوم باشند.

2. آيه مورد بحث، اطاعت «اولي الامر» را مطلقا و بدون قيد و شرط الزامي مي‌داند، بدون اين كه آن را محدود سازد و مثلاً بگويد: «اطاعت كنيد، به شرط اين كه امر به گناه و خلاف شرع نكنند يا دچار اشتباه و خطا نشوند». از اين الزام بي قيد و شرط، استنباط مي‌شود كه قضاوت و داوري‌ آنان هيچ‌گاه بر خلاف شرع نبوده و آنان هرگز دچار اشتباه نمي‌شوند و لازمه آن، عصمت اين گروه از هر گناه و خطا است.[/b]

خداوند اطاعت والدين را محدود ساخته و مي‌فرمايد:

«وَوَصّينا الإِنْسانَ بِوالدَيهِ حُسْناً وإن جاهَداكَ لِتُشْرِكَ بي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما».[2]


[b]«به انسان سفارش كرديم كه به پدر و مادر نيكي كند و اگر ]آن دو مشرك باشند و[ تلاش كنند كه براي من همتايي قائل شوي، در حالي كه به آن علم نداري، از آنها پيروي مكن».

اطاعت پدر و مادر در اين آيه مطلق و بي قيد و شرط نيست، در حالي كه اطاعت «اولي الامر» در آيه مورد بحث كاملاً مطلق و فاقد هرگونه قيدی است.
از سوي ديگر، مي‌دانيم كه اطاعت مخلوق در موردي كه فرمان به خلاف شرع دهد، حرام است.[/b]

رسول گرامي(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مي‌فرمايد:


[b] «لا طاعَةَ لِمَخْلُوق فِي مَعْصِيَةِ الْخالِق»[3]


خوشبختانه مفاد اين حديث در قرآن نيز آمده است؛
چنان كه مي‌فرمايد:[/b]


[b] «إِنّ اللّهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ».[4]

با توجه به اين دو مطلب:[/b]

الف: اطاعت اولي الامر در آيه بدون قيد و شرط لازم و واجب شمرده شده است.ب: اطاعت از هرکس آنگاه كه بر خلاف شرع دستور دهد حرام است.

نتيجه مي‌گيريم افرادي كه قرآن از آنها با تعبير «اولي الامر» ياد مي‌كند، معصوم بوده و هيچ‌گاه بر خلاف شرع دعوت ننموده و در كار خود مرتكب خطا نمي‌شوند و جز ائمة اثناعشر، كسي مصداق اولي الامر نيست؛ زيرا به اتفاق همة مسلمانان، جز اين افراد، كسي معصوم نبوده و پيراسته از خطا نمي‌باشند.

علاوه بر مضمون آيه، متجاوز از سي حديث به صورت مسند و مرسل در تفسير «اولي الامر» وارد شده و آن را به امامان معصوم تفسير مي‌كنند.[5]
--------------------------------------------------------------------------------
[1] . مجمع البيان:2/264.
[2] . عنكبوت/8.
[3] . وسائل الشيعه،ج 8، باب 59 ، ابواب وجوب الحج، حديث 7.
[4] . اعراف/28.
[5] . تفسير برهان، ج1، ص381ـ 386.
http://basiratma.blogfa.com/post-30.aspx

---

سلام

يك آيه از قرآن كريم با صوتي زيبا و دلنشين

[/b] http://s3.picofile.com/file/7973207739/clip.mp3.html






التماس دعا

يا علي عليه السلام