۳۰/آبان/۹۲, ۱:۵۴
به نام خدا:
ثواب سلام برحسین گفتن پس ازنوشیدن آب
از جمله آداب مستحب و مورد سفارش طرف اولیای خدا این است که هنگام نوشیدن آب به یاد تشنگی امام حسین سلام الله علیه باشیم و بر آن حضرت سلام بفرستیم.
این یک تصویر زیبا است، شخص هنگامی که در اثر کارهای سخت روزانه تشنگی بر او غلبه می کند، کار را رها کرده در جستجوی یک لیوان آب خنک به این طرف و آن طرف می رود، او سرانجام به آب می رسد و هنگام سرکشیدن جرعه های آب، به یاد تشنگی کربلاییان افتاده در حالی که می داند عطش بر سالار شهیدان و اهل بیت و اصحاب پاکش غالب شده،به یاد حضرت بر او سلام می دهد و بر کسانی که آب را بر کاروان حسین سلام الله علیه بستند و او را با همان زبان و کام تشنه شهید کردند، لعن می فرستد .
این یک حس عاطفی و نمایشی زیبا است که هم در سرای دنیا ماندگار خواهد شد هم در پرده ملکوت تصویری نورانی از خود بر جای خواهد گذاشت.این رفتار عاطفه مندان مقام حسین است که هنگام نوشیدن آب به یاد سید الشهدا افتاده آب را با نیتی پاک می نوشند و این گونه عطش خود را رفع می کنند.
و اما این تصویر زیبا و این سنت حسنه چه اندازه در ملکوت اعمال شخص عطشان که با این نیت به نوشیدن آب اقدام کرده تاثیر می گذارد، از تخمین عقل و تدبیر فکر ما به دور است. چنین حسناتی را نمی توان در تقویم ذهن بر شمرد. از قامت دانش نیز نمی توان نردبامی ساخت تا از آن بر بام حساب قدم گذارد و مرز ثواب را محدود کرد.
اما به حتم می بینیم حسینیان رفتاری متمایز از دیگران داشته پیام کربلا را به خوبی درک می کنند.چنین اشخاصی ادب و تربیت را سر لوحه زندگی خود قرار داده هموار یاد آور عطش حضرت بوده و مظلومیت او و فرزندان و یارانش در برابر سپاه کفر را با بند بند وجودشان درک می کنند. اینان اجر خود را از خدای متعال می طلبند. پاداشی که قابل توصیف و محدود نیست.
چنین درکی است که موجب انزال برکت از ملکوت شده، برکتی که چون چشمه ای جوشان است و به طرفش سرازیر می شود. این پاداش حسینی بودن است.
برای نزدیک تر شدن به درک ذهن، روایتی معتبر از کتاب شریف "کامل الزیارات" ابن قولویه قمی نقل می شود که در باره ثواب یاد سپاری تشنگی سالار شهیدان سلام الله علیه هنگام نوشیدن آب و فرستادن نفرین و لعن بر قاتلانش صادر شده است. به این امید که چنین رفتار حسنه ای را بیش از گذشته ترویج واظهار ادب و ارادت مان را به سیدالشهداء علیه السلام بیشتر و بیشتر کنیم.
یکی از روایان به نام داوود رقی نقل کرد:
"كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع إِذَا اسْتَسْقَى الْمَاءَ فَلَمَّا شَرِبَهُ رَأَيْتُهُ قَدِ اسْتَعْبَرَ وَ اغْرَوْرَقَتْ عَيْنَاهُ بِدُمُوعِهِ ثُمَّ قَالَ لِي يَا دَاوُدُ لَعَنَ اللَّهُ قَاتِلَ الْحُسَيْنِ ع فَمَا مِنْ عَبْدٍ شَرِبَ الْمَاءَ فَذَكَرَ الْحُسَيْنَ ع وَ لَعَنَ قَاتِلَهُ إِلَّا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ مِائَةَ أَلْفِ حَسَنَةٍ وَ حَطَّ عَنْهُ مِائَةَ أَلْفِ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ مِائَةَ أَلْفِ دَرَجَةٍ وَ كَأَنَّمَا أَعْتَقَ مِائَةَ أَلْفِ نَسَمَةٍ وَ حَشَرَهُ اللَّهُتعَالَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثَلِجَ الْفُؤَادِ"(1)
در محضر امام صادق علیهالسلام بودم. حضرت، آب طلب کردند، همین که آب را نوشیدند، دیدم منقلب شدند. حالت گریه پیدا کردند. چشمان مبارک شان از اشک پر شد، سپس فرمودند: ای داوود! خدا لعنت کند قاتل حسین را. بندهای نیست که آب بنوشد و حسین علیهالسلام را یاد نموده و قاتلش را لعنت کند، مگر این که خدای متعال صد هزار حسنه برایش می نویسد و صد هزار گناه از سیئات او را پاک می کند. و او را صد هزار درجه معنوی بالا می برد. و با این عمل گویی او صد هزار برده را آزاد کرده و خدای متعال ا و را روز قیامت با دلی شاد و آرام (در آن محشر سوزان با دلی بسیار خُنک - ثلج الفؤاد - و نه جگری تفتیده) محشور میکند.
پی نوشت:
1.ابن قولویه،کامل الزیارات،نجف اشرف،انتشارات مرتضوی،سال 1356 هجری قمری،چاپ اول،ص 107
ثواب سلام برحسین گفتن پس ازنوشیدن آب
از جمله آداب مستحب و مورد سفارش طرف اولیای خدا این است که هنگام نوشیدن آب به یاد تشنگی امام حسین سلام الله علیه باشیم و بر آن حضرت سلام بفرستیم.
این یک تصویر زیبا است، شخص هنگامی که در اثر کارهای سخت روزانه تشنگی بر او غلبه می کند، کار را رها کرده در جستجوی یک لیوان آب خنک به این طرف و آن طرف می رود، او سرانجام به آب می رسد و هنگام سرکشیدن جرعه های آب، به یاد تشنگی کربلاییان افتاده در حالی که می داند عطش بر سالار شهیدان و اهل بیت و اصحاب پاکش غالب شده،به یاد حضرت بر او سلام می دهد و بر کسانی که آب را بر کاروان حسین سلام الله علیه بستند و او را با همان زبان و کام تشنه شهید کردند، لعن می فرستد .
این یک حس عاطفی و نمایشی زیبا است که هم در سرای دنیا ماندگار خواهد شد هم در پرده ملکوت تصویری نورانی از خود بر جای خواهد گذاشت.این رفتار عاطفه مندان مقام حسین است که هنگام نوشیدن آب به یاد سید الشهدا افتاده آب را با نیتی پاک می نوشند و این گونه عطش خود را رفع می کنند.
و اما این تصویر زیبا و این سنت حسنه چه اندازه در ملکوت اعمال شخص عطشان که با این نیت به نوشیدن آب اقدام کرده تاثیر می گذارد، از تخمین عقل و تدبیر فکر ما به دور است. چنین حسناتی را نمی توان در تقویم ذهن بر شمرد. از قامت دانش نیز نمی توان نردبامی ساخت تا از آن بر بام حساب قدم گذارد و مرز ثواب را محدود کرد.
اما به حتم می بینیم حسینیان رفتاری متمایز از دیگران داشته پیام کربلا را به خوبی درک می کنند.چنین اشخاصی ادب و تربیت را سر لوحه زندگی خود قرار داده هموار یاد آور عطش حضرت بوده و مظلومیت او و فرزندان و یارانش در برابر سپاه کفر را با بند بند وجودشان درک می کنند. اینان اجر خود را از خدای متعال می طلبند. پاداشی که قابل توصیف و محدود نیست.
چنین درکی است که موجب انزال برکت از ملکوت شده، برکتی که چون چشمه ای جوشان است و به طرفش سرازیر می شود. این پاداش حسینی بودن است.
برای نزدیک تر شدن به درک ذهن، روایتی معتبر از کتاب شریف "کامل الزیارات" ابن قولویه قمی نقل می شود که در باره ثواب یاد سپاری تشنگی سالار شهیدان سلام الله علیه هنگام نوشیدن آب و فرستادن نفرین و لعن بر قاتلانش صادر شده است. به این امید که چنین رفتار حسنه ای را بیش از گذشته ترویج واظهار ادب و ارادت مان را به سیدالشهداء علیه السلام بیشتر و بیشتر کنیم.
یکی از روایان به نام داوود رقی نقل کرد:
"كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع إِذَا اسْتَسْقَى الْمَاءَ فَلَمَّا شَرِبَهُ رَأَيْتُهُ قَدِ اسْتَعْبَرَ وَ اغْرَوْرَقَتْ عَيْنَاهُ بِدُمُوعِهِ ثُمَّ قَالَ لِي يَا دَاوُدُ لَعَنَ اللَّهُ قَاتِلَ الْحُسَيْنِ ع فَمَا مِنْ عَبْدٍ شَرِبَ الْمَاءَ فَذَكَرَ الْحُسَيْنَ ع وَ لَعَنَ قَاتِلَهُ إِلَّا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ مِائَةَ أَلْفِ حَسَنَةٍ وَ حَطَّ عَنْهُ مِائَةَ أَلْفِ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ مِائَةَ أَلْفِ دَرَجَةٍ وَ كَأَنَّمَا أَعْتَقَ مِائَةَ أَلْفِ نَسَمَةٍ وَ حَشَرَهُ اللَّهُتعَالَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثَلِجَ الْفُؤَادِ"(1)
در محضر امام صادق علیهالسلام بودم. حضرت، آب طلب کردند، همین که آب را نوشیدند، دیدم منقلب شدند. حالت گریه پیدا کردند. چشمان مبارک شان از اشک پر شد، سپس فرمودند: ای داوود! خدا لعنت کند قاتل حسین را. بندهای نیست که آب بنوشد و حسین علیهالسلام را یاد نموده و قاتلش را لعنت کند، مگر این که خدای متعال صد هزار حسنه برایش می نویسد و صد هزار گناه از سیئات او را پاک می کند. و او را صد هزار درجه معنوی بالا می برد. و با این عمل گویی او صد هزار برده را آزاد کرده و خدای متعال ا و را روز قیامت با دلی شاد و آرام (در آن محشر سوزان با دلی بسیار خُنک - ثلج الفؤاد - و نه جگری تفتیده) محشور میکند.
پی نوشت:
1.ابن قولویه،کامل الزیارات،نجف اشرف،انتشارات مرتضوی،سال 1356 هجری قمری،چاپ اول،ص 107