۳۰/آبان/۹۲, ۹:۱۸
بسم الله الرحمن الرحیم
شاید شما هم مواجه شده باشید با افرادی که از نظر روحی بیش از اندازه تاکید دارن به اینکه اعمالشون ناقصه وگناه کردن و تصورشون اینه که قطعا مورد عذاب الهی واقع میشن .
در طرف مقابل افرادی وجود دارن که به شدت روی رحمت الهی تکیه میکنن و تصورشون اینه که رحمت الهی قطعا شامل حالشون میشه و لازم نیست خیلی نگران باشن، .
اما واقعا حالت روحی ما چطور باید باشه ؟ کدوم طرف درسته؟
بیشتر رحمت الهی رو به خودمون تلقین کنیم یاگناهامون و ناقص بودن اعمال و اخلاص نداشتن و... رو به خودمون گوشزد کنیم؟
![[تصویر: tars.jpg]](http://s3.picofile.com/file/8100887934/tars.jpg)
این بحثی بسیار مهم و دقیق در بحث رشد اخلاقی و معنوی و تربیت دینی است که در دین با عنوان بحث خوف و رجا مطرح شده.
اگر خوف ما زیاد باشه باعث نا امیدی ما از رحمت الهی خواهد شد حتی در برخی موارد ممکنه فرد از تلاش برای کسب رضای الهی هم دست برداره و از طرفی رجا و امید به تنهایی و بدون خوف هم میتونه باعث بی خیالی و بی مبالاتی در کارها بشه و فرد به راحتی به خودش اجازه گناه بده
امام صادق عليه السلام به نقل از پدر بزرگوارش فرموده است : انّه ليس من عبد مؤمن إلّا و فى قلبه نوران : نور خيفة و نور رجاء ، لو وزن هذا ، لم يزد على هذا ولو وزن هذا ، لم يزد على هذا
در قلب هر مؤمن ، دو نور وجود دارد : نورى از ترس و نورى از رجا ، كه اگر با هم در ترازو نهاده شوند ، هيچ كدام از ديگرى بيشتر نخواهد بود
البته افرادی که از این حالت تعادل خارج شده اند باید متناسب با حالت روحی خود طرفی را که در درون خود ضیف تر می بینند تاکید و تلقین وتفکر و مطالعه کنن تا حالت تعادل برگرده و مسیر رشدشون هموار بشه.
وبه قول محققی
خوف ، داروى غفلت است و رجا ، معالج يأس ، بايد ديد كه كدام يك از اين دو بيمارى ، بر قلب عارض شده است تا داروى مناسبش استعمال شود.
شاید شما هم مواجه شده باشید با افرادی که از نظر روحی بیش از اندازه تاکید دارن به اینکه اعمالشون ناقصه وگناه کردن و تصورشون اینه که قطعا مورد عذاب الهی واقع میشن .
در طرف مقابل افرادی وجود دارن که به شدت روی رحمت الهی تکیه میکنن و تصورشون اینه که رحمت الهی قطعا شامل حالشون میشه و لازم نیست خیلی نگران باشن، .
اما واقعا حالت روحی ما چطور باید باشه ؟ کدوم طرف درسته؟
بیشتر رحمت الهی رو به خودمون تلقین کنیم یاگناهامون و ناقص بودن اعمال و اخلاص نداشتن و... رو به خودمون گوشزد کنیم؟
این بحثی بسیار مهم و دقیق در بحث رشد اخلاقی و معنوی و تربیت دینی است که در دین با عنوان بحث خوف و رجا مطرح شده.
اگر خوف ما زیاد باشه باعث نا امیدی ما از رحمت الهی خواهد شد حتی در برخی موارد ممکنه فرد از تلاش برای کسب رضای الهی هم دست برداره و از طرفی رجا و امید به تنهایی و بدون خوف هم میتونه باعث بی خیالی و بی مبالاتی در کارها بشه و فرد به راحتی به خودش اجازه گناه بده
امام صادق عليه السلام به نقل از پدر بزرگوارش فرموده است : انّه ليس من عبد مؤمن إلّا و فى قلبه نوران : نور خيفة و نور رجاء ، لو وزن هذا ، لم يزد على هذا ولو وزن هذا ، لم يزد على هذا
در قلب هر مؤمن ، دو نور وجود دارد : نورى از ترس و نورى از رجا ، كه اگر با هم در ترازو نهاده شوند ، هيچ كدام از ديگرى بيشتر نخواهد بود
البته افرادی که از این حالت تعادل خارج شده اند باید متناسب با حالت روحی خود طرفی را که در درون خود ضیف تر می بینند تاکید و تلقین وتفکر و مطالعه کنن تا حالت تعادل برگرده و مسیر رشدشون هموار بشه.
وبه قول محققی
خوف ، داروى غفلت است و رجا ، معالج يأس ، بايد ديد كه كدام يك از اين دو بيمارى ، بر قلب عارض شده است تا داروى مناسبش استعمال شود.
