تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسم رب الحیدر
الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت علی بن ابیطالب (علیه السلام)

قصد بر آن است که با هم باخبر شویم از چند و چوند و واقیعتهای حادثه عظیم کربلا که لا به لای روضه ها و باورهای رواج یافته عام این واقعه کم رنگ یا دستخوش تحریف شده اند.
به طور قطع حادثه کربلا دلخراشترین مصیبتی است که بر آل پیامبر بزرگوار اسلام(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و خاندان و محبین ایشان گذشته است.فلذا گذشته از وظیفه شرعی اقامه عزای حسینی که بر گردن هر فرد شیعه و حتی هر انسان آزاده ای می باشد،بررسی و تبیین جنبه های مختلف انقلاب بزرگ عاشورا مقدمه ای است بر حزن آگاهانه و پاسداشت متفکرانه برای صاحب مقام احیاء کننده امت رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و زنده نگاه دارنده اسلام واقعی.
لذا بنده حقیر ازجهت احساس نیاز به وجود چنین نگاهی،مصمم به ایجاد این تاپیک شدم.
با امید که سعی ناچیزم مقبول درگاه حضرت صاحب عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف)گردد و قطره آبی باشد بر فوران آتش حزن ایشان...انشاالله.

لازم به ذکر است با توجه به عنوان تاپیک اکثر مطالب و احادیث مورد طرح در این بحث برداشتی است از کتاب نفیس((الهوف علی قتلی الطفوف))،که این انتخاب با علم به اصلح و اعلم بودن و البته مقبولیت عامه نگارنده این اثر شریف یعنی جناب((علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن طاوس))صورت گرفته است.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

بسم رب الحیدر

نخستین مرثیه خوان امام حسین(علیه السلام) که بود؟
دو سال از ولادت امام حسین(علیه السلام) سپری شده بود که سفری برای پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) پیش آمد،در بین راه بود که آن حضرت ایستاد و فرمود(انا لله و انا الیه راجعون)) و شروع به گریستن نمود،همراهان حضرت،از حضرت علت گریه را جویا شدند،حضرت فرمودند(جبرییل همینک نزد من بود و به من این گونه خبر داد که فرزند من(حسین) را در سرزمینی که کنار رود فرات است و آن را کربلا می گویند،به شهادت می رسانند)).
عرض کردند:یا رسول الله چه کسی او را می کشد؟
پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)فرمود(شخصی به نام یزید که خداوند او را لعنت نماید،و گویی که اکنون قتلگاه حسینم و مدفن او را می بینم.))

رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) با حزن فراوان از این سفر بازگشت،بالای منبر رفت،و درحالی که امام حسن و امام حسین(علیه السلام) نیز در پای منبر آن حضرت بودند،خطبه ای خواند که در آن خطبه مردم را پند و موعظه داد،پس از آن که حضرت خطبه را به پایان رسانید،دست راست خود را بر سر امام حسن(علیه السلام)گذاشت و دست چپ خود را بر سر امام حسین(علیه السلام)نهاده،سر مبارک را به سوی آسمان بلند کرده و اینگونه فرمود:
((بارالها،به درستی که محمد بنده و پیغمبر تو می باشد و این دو تن از پاکان خاندان من و فرزندان برگزیده من و خانوده من هستند،من اینها را پس از خود در میان امتم به جای می گذارم.
(پروردگارا)جبرییل اینگونه به من خبر داده است که این فرزندم(حسین)را به خواری خواهند کشت.بارالها،این شهادت را بر وی مبارک گردان و او را سرور و سید شهدا قرار بده.خدایا،برکت خود را از قاتل و ذلیل کننده او بردار.))
(پس از آنکه سخنان پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)تمام شد)حاضرین در مسجد شروع به ناله و زاری نمودند،پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)فرمود(آیا فقط بر او گریه می کنید و دست از یاری او می کشید؟))
سپس آن حضرت در حالی که رنگ چهره مبارکشان سرخ شده بود بازگشت و خطبه کوتاه دیگری خواند،در حالی که اشک پهنای چهره شریفشان را پر کرده بود،فرمودند(ای مردم،من در میان شما دو امانت نفیس را به جای می نهم:یکی کتاب خدا و دیگری خاندان و عترتم همانانکه پاره وجود من و میوه دل و جگر گوشه من می باشند و این دو از هم جدا نمی شوند تا در کنار حوض کوثر کنار من آیند.
آگاه باشید که من در آن روز(قیامت)منتظر ملاقات و رویارویی با آنها هستم.و تنها سؤال من از شما در مورد اهل بیتم می باشد،همان چیزی که خداوند درباره آن به من دستور داده و آن این است:من خواستار دوستی اهل بیتم از شما هستم.پس نیک مراقب باشید که فردای قیامت در کنار حوض مرا می بینید.مبادا که دشمن خاندان من باشید و به آنها ستم کنید.))

ادامه دارد...

بسم رب الحیدر
الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت علی بن ابیطالب(علیه السلام)

((لا یوم کیومک یا ابا عبدالله))
تعداد زیادی از راویان که نام ایشان در کتاب((غیاث سلطان الوری لسکان الثری))ذکر شده،با اسناد خود از ((ابی جعفر محمد بن بابویه قمی)) از ((مفضل بن عمر)) و از امام صادق(علیه السلام) و آن حضرت از پدر بزرگوارشان نقل کرده است:
روزی امام حسین(علیه السلام) نزد برادر خود امام حسن(علیه السلام) رفته هنگامی که اما حسین(علیه السلام) برادر را دید شروع به گرسیتن کرد،امام حسن(علیه السلام)فرمو(چرا گریه می کنی؟))
اباعبدالله فرمود(گریه ام به خاطر مصایبی است که بر تو وارد می شود.))

امام حسن(علیه السلام) فرمود(ستمی که بر من وارد می شود در اثر زهری است که آن را بر من می نوشانند،اما هیچ روزی مانند روز تو نیست یا اباعبدالله،که در آن روز سی هزار نفر که همه مدعی اسلام و از امت جد ما می باشند تو را محاصره می کنند و برای کشتن تو و ریختن خونت و هتک حرمتت و اسارت اهل بیتت و غارت اموالت همدست می شوند.پس هنگامی که مرتکب این اعمال می شوند،خداوند لعنت خویش را شامل حال بنی امیه می کند و از آسمان باران خون و خاکستر می بارد و همه کائنات حتی حیوانات وحشی بیابان ها و ماهیان دریا نیز برای تو گریه می کنند.))

بسم رب الحیدر
الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت علی بن ابیطالب(علیه السلام)

چرا امام حسین(علیه السلام) راهی کوفه شد؟(نامه کوفیان به امام(علیه السلام))
نامه ای است به سوی حسین بن علی(علیه السلام)امیر مؤمنان از طرف سلیمان بن صرد خزاعی،مسیب بن نجبه،رقاعة بن شداد،حبیب بن مظاهر،عبدالله بن وائل و دیگر شیعیان آن حضرت از مؤمنین،سلام همگی ما بر تو باد.
اما بعد شکر و سپاس مخصوص خداوندی که دشمن تو و دشمن پدرت(معاویه)را از میان بد،همان دشمن ستمگر پرکینه جاهلی که زمام رهبری این امت را به زور در دست گرفته بود و اموال عمومی را چپاول می نمود و بدون رضایت مردم بر آنها حکومت می کرد.نیکان را می کشت و از افراد پست و پلید حمایت می نمود و مال خدا را در چنگال ستمگران و افراد شرور نهاده بود.خداوند او را از رحمت خویش دور کند همانگونه که قوم ثمود را دور نمود.
اینک ما رهبر و مقتدایی جز تو نداریم،پس نزد ما بیا،شاید که خداوند به واسطه وجود تو ما را مرکز تجلی حق قرار دهد.
((نعمان بشیر))(حاکم کوفه)همینک در قصر فرمانداری خویش به سر می برد و ما در هیچ یک از نمازهای جمعه و جماعت او حاضر نمی شویم،حتی در ایام عید نیز همراه او خارج نمی شویم و اگر ما از حرکت شما به سوی کوفه مطلع گردیم،او را از کوفه بیرون می کنیم تا به سوی شام برود.
سلام و رحمت و برکات خداوند بر تو باد،ای پسر رسول خدا و بر پدر بزرگوارت که پیش از تو بود و هیچ نیرو و اراده ای جز از سوی خداوند بزرگ نیست...

ارسال دوازده هزار نامه
دو روز از ارسال نامه کوفیان می گذشت که آنها عده ای نماینده که حامل یکصد و پنجاه نامه و هر نامه شامل امضای یک یا دو یا سه یا چهار نفر بود را نزد امام(علیه السلام) گسیل داشتند که محتوای نامه ها همگی حاکی از این بود که از حضرت می خواستند که به سوی کوفه بیاید،اما با وجود این همه نامه های بسیار،اما حسین(علیه السلام) در پاسخ گویی به نامه ها تامل و تانی می کرد تا اینکه در یک روز ششصد نامه از کوفه آمد،و پس از آن نامه های دیگر پی در پی می آمد تا اینکه تعداد نامه ها به دوازده هزار نامه رسید.

آخرین نامه
کوفیان پس از ارسال همه این نامه ها آخرین نامه خود را به همراه دو قاصد به نام های((هانی بن هانی سبیعی)) و ((سعید بن عبدالله حنفی)) نزد اما فرستادند،در آن نامه چنین آمده بود:
نامه ای است به حسین بن علی از سوی شیعیان آن حضرت و شیعیان پدرش امیرالمومنین.پس از سلام،ای پسر رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)،مردم منتظر قدوم شمایند،آنها رایی جز رای تو ندارند،پس به سوی ما بشتاب که بوستانهایمان سرسبز و میوه های درختانمان رسیده و باغات و گیاهانمان خرم و پر برگ و بار شده است،پس اگر تصمیم گرفتید به سوی ما بیایید(یقین بدانید)که سپاهی مجهز و لشکر ی آماده مقدم تو را گرامی خواهند داشت.
سلام و رحمت و برکات خدا بر تو و بر پدر بزرگوارت که پیش از تو می زیست.

امام حسین(علیه السلام) به حاملین این نامه فرمودنند(به من بگویید چه کسانی در نوشتن این نامه با شما همفکری نمودند؟))
عرض کردند:ای پسر رسول خدا،شبث بن ربعی،حجار بن ابجر،یزید بن حارث و یزد بن رویم و عروة بن قیس و عمرو بن حجاج و محمد بن عمیر بن عطارد.