تالار گفتگوی بیداری اندیشه

«دکترشریعتی»

بسم الله الرحمن الرحیم

(۱۰/آبان/۹۳ ۱۵:۰۵)zahra11 نوشته است: [ -> ]دوستان به نظرتون این همه شیدایی و شور رو میتوان به کمبود شعور نسبت داد یا بالعکس؟؟؟؟

شوری که ماها می گیریم، دوجوره.

• یه وقت می بینیم، یه سری آدم مثل طرفدارای آقایون صادق شیرازی میان با قمه خودشون رو لت و پار می کنن و اینطور وجهه ی تشیع رو توی کل جهان تخریب می کنن و کارشون هم هیچ پشتوانه ی عقلی و نقلی نداره، اینجا شورشون، از نبود شعور و درک و فهمه. البته برای بزرگاشون اتفاقا خود شعوره اما شعور منفی اینکه با هدف باطل این کارها رو می کنن.

• یه وقت هم این آیت الله حکیم، شورشون عین شعور و منطبق بر شعور حقیقیه.

حالا چطور شعور منجر به همچین شوری می شه :

وجود مبارک امام حسین (علیه السلام) دارای دو حقیقته(کلا همه معصومین) :
حقیقت حسینی (که همان وجود جسمانی حضرته) و حقیقت حسینیه؛ به میزان معرفت ما به این حقیقت حسینیه، وجود ایشان در ما تجلی پیدا می کنه؛
از اثرات این معرفتم اینه که، هر چقدر زیاد باشه، باعث می شه که وقتی حتی فقط فقط اسم مبارک ایشان را می شنویم، همین طور اشکها روان و به آدمی حالت تاثر دست می ده؛ حالا بماند که اگه جلوی چنین فردی، روضه هم بخونی؛ رفتار آیت الله حکیم هم بر این اساس قابل توجیهه؛ ایشون که غیر معصومند، اینگونه اند، دیگر امام زمان...
پس آدم با تمرین و خودسازی می تونه به این مقام برسه؛
اصلا از اصول خلقتمون هم همینه که با این خودسازی ها، به مقام خلیفة الهی مون که ائمه مصداقش هستند، برسیم.



اینم یه مثال دیگه از حقیقت عالم که اصل حقایق و شعور هستند :

روزی علامه بحرالعلوم همراه برخی طلابش به استقبال دسته سینه زنی طویرج رفتند.
در این حال بود که ناگهان علامه بحرالعلوم که مرجع تقلید بزرگی به‏ شمار می‏رفت عمامه و عبا را زمین گذاشت و با سر و پای برهنه میان جمعیت عزادار رفت و مثل سایر سینه زنها بر سر و سینه خود زد، شاگردانشان هر چه کردند تا مانع بروز احساسات ایشان شوند، ایشان قبول نمی ‏کرد.
شب همان روز وقتی یکی از شاگردانش از ایشان ماجرا را جویا شد، ایشان فرموده بودند: "وقتی به دسته سینه ‏زنی رسیدم، دیدم حضرت بقیة الله امام زمان با سر و پای برهنه میان سینه زنها به سر و سینه می‏ زنند و گریه می‏ کنند، من هم نتوانستم طاقت بیاورم، پس در خدمت آن حضرت مشغول سینه زدن شدم."

.