(۲۱/آذر/۹۲ ۲۲:۴۹)تملیخا نوشته است: [ -> ]خب ریشه اعتماد به نفس رو هم بررسی کنید
در ضمن معنی اعتماد چیست؟
معنی نفس چیست؟
و روی عبارت لا حول و لا قوة الا بالله نیز فکر کنید
بحث گیج کننده و فلسفی میشه
اعتماد یکجور قبولیته
به عنوان مثال:
من حرفتو قبول دارم
من به حرفت اعتماد دارم
میتونه یکجور تکیه کردند هم باشه
وقتی من میگم بهت اعتماد دارم یعنی تو رو قبول دارم با هر نوع طرز تفکر و رفتار و کردار
خود معنی نفس میشه تفکر و رفتار
اعتماد میشه قبولیت
پس اعتماد+نفس=اعتماد به نفس
وقتی من به شما اعتماد دارم یعنی به نفس شما اعتماد دارم
یعنی کردار شما رو قبول دارم
کسی که اعتماد به نفس بیش از اندازه داره یعنی خیلی خودشو قبول داره خیلی خود رو قبول داشتند خود پسندی میاره
نتیجه اش میشه اومانیسم
باید یک حد و مرزی مشخص بشه
از نظر من نفس ما با ارتباط با خداوند گره خورده ما با ارتباط با خدواند میتونیم اعتماد به نفس پیدا کنیم
پس با اینکه میدونیم اعتماد به نفس داریم بهتره برای انجام هر کاری همیشه توکل بر خدا کنیم
اینطوری حد اعتماد به نفس رعایت میشه
به نام خدا
با اجازه اساتید
به نطر من اعتماد به نفس اگه از نوع سازنده باشه خیلی هم خوبه و در ضمن تناقضی هم با خداوند و توسل و اعتماد به خدا نداره و حتی میشه گفت با توکل به خدا و اعتماد کردن به نفسی که کاذب نباشه شروع به کار و فعالیت خیلیم خوبه
لا حول و لا قوة الا بالله
من اعتماد به نفس دارم ، یعنی اعتماد دارم به نفسی که خدا بهم داده. یعنی چیزی که اگه نباشه وسط راه بریده میشم و به اون ذکر زیبای بالا نمیرسم.
خیلی ممنون از نظرات
روی این حدیث هم فکر کنید
من عرف نفسه فقد عرف ربه
میخوام به یه نتیجه خوب برسیم
من عرف نفسه فقد عرف ربه
هر كه خود را شناخت خداى خويش را شناخته است
-----------------------
برادر تملیخا این جمله تفسیر فراوان داره و بسیار تامل برانگیزه
هر کس نفس خودش رو بشناسه خدا رو شناخته به تعبیر دیگر
هر کس راه هدایت رو بشناسه خدا رو هم میشناسه
هر کس خودش رو اصلاح کنه خدا رو شناخته
خیلی خلاصه گفتم!
(۲۱/آذر/۹۲ ۲۲:۴۹)تملیخا نوشته است: [ -> ]خب ریشه اعتماد به نفس رو هم بررسی کنید
در ضمن معنی اعتماد چیست؟
معنی نفس چیست؟
و روی عبارت لا حول و لا قوة الا بالله نیز فکر کنید
خوب سوال کلیدی پرسیدید .
من عرف نفسه ...
یعنی هر کس نفس خودش رو پیدا کند و بشناسد ... . این در دین ما ازش به عنوان فضیلت یاد شده درست !
ولی گفته نشده بعد از شناخت بهش تکیه کند ! فقط بشناسد !
کلا با عرض معذرت که مخالف نظر دوستان می شود ، اعتماد کردن به خود کار خوبی نیست .
اعتماد کردن به خود یعنی داشتن ایمان به خود ، تکیه به خود ! من اگر بیایم و به نفس خودم اعتماد کنم که بنای بدیختی را نهادم!
آدم باید مراقب رفتار نفسانی اش باشد . خودش را از نفسانیات (و محرمات )دور مگه دارد ، بعد چگونه می شود به نفس اعتماد کرد !؟
نفسی که مدام توطئه می کند !
در مقابل
عزت نفس . که یک مدل ِ خود کنترلی است .
یعنی انسان کرامت انسانی خودش رو باور داشته باشد مثلا دست به گدایی نزند یا دروغ نگوید و این اعمال رو از شان خودش به دور بداند . که این مسئله در تعالیم ما مفید و درست شمرده شده .
خیلی ممنونم از نظر شما
بحث داره به جاهای خوبی میرسه
خوب روی این ارسال ها دقت کنید دوستان
عزت نفس،اعتماد به نفس،توکل به خدا و ....
روی جمله خواستن توانستن است نیز خوب فکر کنید
در ضمن حضرت امیر یک حدیثی دارند
از ایشان پرسیدند خداوند را در چه دیدی؟
فرمودند در پَست کردن اراده های بلند(قریب به مضمون)
روی این هم فکر کنید
با فاطمه خانوم موافقم
اگر اعتماد به نفس به این معنی باشه که نفس اماره مون رو ملاک قرار بدیم و به توانایی هایی که در خودمون میبینیم مغرور بشیم کاملا چیز بدی است و با ایمان و توکل به خدا در تضاد است .
اما اگر اعتماد به نفس به معنی اتکا به نفس اماره نباشه و معنی حاکم کردن عقل در انسان رو بده ، یعنی همون وقتی که انسان مطیع خدا میشه ، صد در صد خیلی پسندیده و خوب است .
باید حواسمون باشه منظورمون کدوم نفس است ؟!!!
عقل آدم با نفس اماره آدم در تضاد است !!!
نقل قول:من خودم آخرت اعتماد به نفسم ...
بله با عکس آواتارتون میشه اینو فهمید
