تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسم الله الرّحمن الرّحیم

درباب علم غیب معصومین علیهم السّلام، اگه بخواهیم خلاصه ای از این موضوع رو بیان کنیم، این میشه:

1. علم غیب مراتبی داره. مرتبه اعلاش رو فقط و فقط خدای متعال میدونه. مرتبه پایین ترش رو معصومین علیهم السّلام و همینطور میاد پایین تر.
طبق روایاتی، اسم اعظم 73 حرف است که خداوند متعال 73 حرف اعظم رو دارا هستند. معصومین علیهم السّلام، 72 اسم رو دارند. و اون یک حرف، تنها مخصوص خداست. عاصف بن برخیا که تخت بلقیس رو در کمتر از یک چشم بهم زدن جابجا کرد، فقط یک حرف از اسم اعظم رو داشت.

نتیجتاً:
چیزهایی که برای من غیبه و علمش رو ندارم، برای عاصف غیب نیست.
چیزهایی که برای عاصف غیبه، برای معصومین علیهم السّلام غیب نیست.
چیزهایی هم هست که برای معصومین غیبه و برای خدای متعال غیب نیست.


2. پس تا اینجا معلوم شد که معصومین علیهم السّلام در درجه دانستن علم غیب، بعد از خدای متعال، افضل از بقیه هستند. حالا بحث دیگری پیش می آید. و آن این است که:
علم غیب نزد ایشان حاضر است. اما اختیارش دست خودشان است. یعنی هروقت بخواهند، میدانند و هروقت نخواهند، نمیدانند. و اینطور هم نیست که همیشه بخواهند. یعنی خوشان نمیخواهند که همیشه بدانند. مگر در شرایطی خاص که در روایات داستانهایش ذکر شده.


یک فایل ووردی رو یک بزرگواری برای من فرستادند که شامل حدود 64 روایت درباب علم غیب هست. ایشون فرمودند: همین 64 روایت برای اثبات علم غیب کافیه. البته 64 روایت به حد تواتر معنوی هم میرسه که خب احادیث متواتر غیرقابل انکاره.
فایلش رمز داره (بنا به دلایلی)
اگه بزرگواری خواست، به من پیام بده تا رمز رو بدم.
لینک دانلود


ادامه، ارسال شماره7 (مهم)

یک بحث علم غیب داریم و یک بحث عالم غیب!
این دو تا ارتباط جالب و عجیبی با هم دارن.
علم غیب (به طور معمول) از بعد زمانی دیگه خبر میده.
اما عالم غیب (به طور معمول) دیدن واقعیات اطراف ما است که البته این حالت معمولش هست و حالت اصلیش خیلی فراتر از این هاست.
مثلاً یک عده هستند که حتی شده برای لحظاتی عالم غیب رو میبینن.
مثلاً بودن افرادی که در یک جمع نشستن و ناگهان اطرافیان رو به شکل حیوان میبینند.
کلاً بحث علم غیب و عالم غیب بحث جذابیه.
اما من نشنیدم کسی جز معصومین علم غیب داشته باشه.

خداوند در مورد قرآن مجید می فرماید:
«و نزّلنا علیک الکتاب تبیاناً لکلّ شیءٍ». (1)
و نازل فرمودیم بر تو کتاب را که تبیین است برای هر چیز. یعنی علم همه چیز در آن هست.
و می فرماید: «ما فرّطنا فی الکتاب من شیء». (2)
ما چیزی را در کتاب -قرآن- فروگذار نکردیم. البته آیات متعدد دیگری هم در این زمینه وجود دارد که تصریح دارد که همه علم همه چیز در قرآن آمده است! اما علم کتاب نزد چه کسی است؟
خداوند در مقام بیان اینکه این علوم در دسترس کسی نیست، مگر افراد معیّن (یعنی عترت) که خدا و رسول آنان را معیّن فرموده اند،
می فرماید: «قل کفی بالله شهیداً بینی و بینکم و من عنده علم الکتاب». (3)
شهادت پروردگار و شهادت کسی که علم کتاب نزد اوست، بین من و شما کافی است.
در روایات عامّه و خاصه ذکر شده است که:
کسی که علم کتاب نزد اوست، علیّ بن ابی طالب علیه السلام است؛ و ائمّه ی هدی نیز از مصادیق این آیه می باشند با توجه به این که هر امام وارث علم امام قبل از خود است.
به علاوه علّامه مجلسی در کتاب مرآة العقول بیان کرده: امام مبین، تفسیر کتاب مبین است یعنی مراد از کتاب مبین ، ائمّه ی هدی می باشند.
چنانکه عامّه و خاصّه در تفسیر آیه ی «و کُلُّ شیءٍ احصیناه فی امامٍ مبینٍ ». (4)
نقل کرده اند که پیغمبر صلّی الله علیه وآله وسلم به امیرالمؤمنین اشاره نموده، فرمود: این است امام مبین.
شیخ طبرسی در کتاب احتجاج، از امام صادق علیه السلام حدیث مفصّلی نقل کرده که در ضمن آن فرمود:
خداوند متعال در باره ی صاحب شما امیرالمؤمنین علیه السلام، فرموده:«قل کفی بالله شهیداً بینی و بینکم و من عنده علم الکتاب». (5) و نیز فرموده: «لا رطبٍ ولا یابسٍ الّا فی کتاب ّمبین». (6) و علم این کتاب نزد آن حضرت است. چون همه ی علوم کتاب مبین نزد آن حضرت است، پس اوست کتاب مبین و امام مبین که خداوند علم تمامی چیزها را در وجود مقدّس او ضبط و احصا فرموده؛
چنانکه در سوره ی یس می فرماید: «و کُلُّ شیءٍ احصیناه فی امامٍ مبینٍ ».
همچنین در روز صفّین هنگامی که اهل شام گفتند که باید قرآن را حَکَم قرار داد،امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: «منم قرآن ناطق.»
و شیخ بزرگوار علیّ بن ابراهیم قمّی در تفسیر آیه ی شریفه ی «ذلک الکتاب لا ریب فیه هدی للمتّقین» (8)
(آن کتاب که شکی در آن نیست، هدایت است برای متقین) به سند معتبر از ابوبصیر، از امام صادق علیه السلام نقل کرده که فرمود: «این کتاب، امیرالمؤمنین است، شکی در آن نیست، راهنماست برای شیعیان ما.» (9)
و اما آیه ی شریفه ی «هذا کتابنا یَنطِقُ علیکم بالحقّ» (10)
در قرائت اهل بیت «ینطق» به صیغه ی فعل مجهول است. چنانکه امام صادق علیه السلام در روایت کافی بیان نموده و فرموده است: «قرآن سخن نگفته،و هرگز سخن نخواهد گفت. پیغمبر و ائمّه ی هدی از قرآن سخن گویند.»
از آنچه گذشت، به طور کامل روشن شد که علم تمامی امور را خداوند در قلب مقدّس امام مبین ، امیرالمؤمنین علیه السلام، احصا و ضبط فرموده. و همین است که در سوره ی یس می فرماید:
«و کلَّ شیءٍ احصیناه فی امامٍ مُبین». و همین ظاهر را پیغمبر و ائمّه ی هدی، در روایاتی متعدد تعیین فرموده اند.
علاوه بر این همانطور که ذکر شد طبق خود آیات قرآن، در قرآن علم همه چیز هست و خود قرآن می فرماید:
«انه لقرآن كریم فی كتاب مكنون لا یمسه الا المطهرون ([11])
بدرستیكه آن قرآن كریم است كه در لوح مكنون است و آن لوح مكنون را غیر از مطهرون نمی توانند لمس كنند (درك و فهم كنند)». لوح مكنون همان لوح محفوظ است كه در آنجا علم غیب است.
و مطهرون و پاكانی كه صلاحیت درك لوح محفوظ را دارند، همان كسانی هستند كه قرآن مجید فرموده
«انما یریدالله لیذهب عنكم الرجس اهل البیت و یطهركم تطهیراً([12])»
همانا خداوند اراده کرده است که از شما اهل بیت هر رجس و پلیدی را بزداید و شما را پاک و پاکیزه گرداند.
طبق روایات شیعه و اهل سنت، اهل بیت پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها) و فرزندان آنها هستند([13]).
پی نوشت ها:
1. سوره ی نحل آیه ی89
2. سوره ی انعام آیه ی38
3. سوره ی رعد آیه ی43
4. سوره ی یس، آیه ی12
5. سوره ی رعد آیه ی43
6. سوره ی انعام آیه ی59
8. سوره ی بقره آیه ی2
9. تفسیر قمّی ، ذیل آیه ی مذکور 7.احقاق الحق ج7/595، به نقل از ینابیع المودّة.
10. سوره ی جاثیه آیه ی29
[11]- همان ص 4.
[12]- احزاب/33.
[13]- زمخشری، كشاف، همان، ج1، ص369، ذیل آیه مباهله.
محمد بن عیسی بن سوره، الجامع الصحیح بیروت، دار احیاء التراث العربی، ج5، ص663.
ابی عبدالله حاكم نیشاپوری ـ المستدرك علی الصحیحین ـ دار المعرفه بیروت ـ جلد 3 ص 146 و 148 ایضاً عبدالرحمن جلال الدین سیوطی الدر امنشور ـ دار الفكر بیروت چاپ اول جلد 6 ص 605 و 606.

(۱۵/دی/۹۲ ۱۳:۴۷)آلاله نوشته است: [ -> ]بسم الله الرحمن الرحیم

با تشکر از موضوع خیلی مهمی که مطرح کردید !

الان یه مساله ای که هست اینه :

این یعنی چی !؟ مگه میشه کسی علمی رو داشته باشه, اونوقت یه زمانی بخواد ازش استفاده کنه یه وقتایی نه !!؟؟

مثل من علم دارم که 2*2 = 4 حالا اگه یه زمانی نخوام از این استفاده کنم این اسمش جهل نمیشه !!؟؟ (جهل به این معنی که میدونم و استفاده نمیکنم یا مثلا میگم نه 2*2 = 5 یعنی جور دیگه ای تفسیرش میکنم )

بسم الله الرحمن الرحیم
سعی می کنم توضیح دهم خدمت شما
فرض کنید شما را می خواهند به عنوان راهنمای نمایشگاه کتاب منصوب کنند و شما تمام مناطق و غرفه های نمایشگاه کتاب را بلد نیستید!
حال اگر هیچ کتاب یا سیستم اطلاع رسانی در اختیار شما قرار ندهند این انتصاب برای مراجعان به شما هدایت گر نیست!
علم حجت های خدا بر خلق که در درجه اول می شوند 14 معصوم هم همینگونه است
یعنی آنها به منبع علم لایزال الهی متصل اند
و هر آنچه که برای هدایت بشر لازم باشند می دانند!
و هر گاه به آنان مراجعه شود آنان با رجوع به آن منبع اطلاعات ابتدا از آن مطلع شده و سپس برای کسانی که به آن علم نیاز دارند آن را بیان می کنند!

(۱۵/دی/۹۲ ۱۳:۴۷)آلاله نوشته است: [ -> ][b][size=small]بسم الله الرحمن الرحیم
اصلا چه لزومی داره که اینطور باشه, چرا نباید معصومین از علمی که هروقت اراده میکنن در اختیارشونه استفاده کنن !!؟؟

شاید بگید چون قراره الگوی ما باشن پس نباید همیشه از این علوم غیبشون استفاده کنن, ولی بازم یه بحث دیگه مطرح میشه که اگه قراره الگو باشن پس کلا نباید علم غیب داشته باشن, چون انسان ها معمولا این علم رو ندارن

خوب توجه فرماید:
اگر بنا باشد که علم غیب نداشته باشند نمی توانند حجت خدا بر خلق باشند چرا که باید تمام وجوه مورد نیاز هدایت را آگاه باشند مانند انبیای الهی که حجت خدا بر خلق بوده اند در زمان خود
و اگر بنا باشد تنها بر طبق علم غیب خود عمل کنند دیگر زمینه ی بسیاری از امتخانات بسته می شود، علاوه بر اینکه همانطور که گفتید جنبه ی الگو بودن هم اگر بنا باشد تنها بر طبق علم غیب خود عمل کنند موضوعیت ندارد
پس مانند انبیا هر جا لازم باشد بر طبق علم غیب خود عمل می کنند و هر جا لازم باشد بدون توجه به علم غیب خود تنها بر ظواهر تکیه می کنند!
مانند قضاوت در دادگاه که بر طبق ادله ی مورد قبول در فضاوت عادی فضاوت می کردند و نه علم غیب خود!