تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سلام
با وخامت نسبی حال ملک عبدالله پادشاه عربستان هر کسی که اندکی روایات آخرالزمانی را مطالعه کرده باشد از بابت آنکه یکی دیگر از علائم غیر قطعی ظهور در حال وقوع است ، منطقا باید خوشحال شود!
اینطور نیست؟

البته بحث قطعیت نیست ولی وقتی اینهمه بزرگان ما از نزدیک شدن به زمان فرج خبر می دهند و نشانه های دیگری از ظهور که غیر قطعی هستند هم رخ داده اند ، با شنیدن خبری در مورد عبدالله ما چه واکنشی باید داشته باشیم؟

1-الحمدلله.ظهور یکی دو سال دیگر است
2-الحمدلله.به زمان ظهور خیلی نزدیک شدیم.باید خود را آماده تر کنیم
3-حالا بر فرض هم که درست باشد.تا نشانه ها قطعی را ندیدیم نباید اظهارنظری بکنیم
4-خیلی مشخص نیست.صبر کنیم ببینیم بعدش چی میشه
5-وقت مارو با اینجور حرفها تلف نکنید.امام هر وقت خدا خواست می آید.فعلا کارهای مهمتری داریم
6-خیلی مهم نیست
7-چرا الان؟ هزار سال غایب بودن و هیچ دلیلی نداره الان ظهور کنن!!!
8-خوب که چی؟ حالا بیاید یا نیاد.چی به ما میرسه؟
9-تمام این احادیث و روایات جعلی است و هیچکدام درست نیست.این حرفها فقط برای منحرف کردن ذهن مردم است.هر کسی بحثهای امام زمانی و مرتبط با ظهور را مطرح می کند هدف سیاسی دارد


اینها خلاصه ی عکس العملهایی بود که نسبت به ارتباط بیماری عبدالله و احادیث مرگ آخرین پادشاه حجاز بین مردم دیدم و در بعضی موارد جا خوردم (موارد آخر)


انگار برخی اصلا خبر ندارند که امامی غایب داریم که هر لحظه ممکن است ظهور کند!
مشخص است که برخی اصلا آمادگی لازم را برای حکومت جهانی و برپایی اسلام ندارند.اینها که می گویم اسما و رسما مسلمان شیعه هستند
نمی دانم اینها اصلا به خود امام اعتقاد دارند یا نه؟ به اینکه یازدهمین نواده پیامبر خاتم زنده ولی غایب است؟!
یا اینکه از ظهور ایشان و برپایی عدل و صلح در دنیا مایوس شده اند؟

به نظر میاد برخی به وضع موجود راضی هستند.حالا یا وضع اقتصادی و فرهنگی حال برایشان رضایت بخش است یا نهایتا فقط ایران را دارای مشکل می بینند و میگن اینجا دیگه جای زندگی نیست.میریم اونور راحت میشیم

رضایت از وضع موجود خود+رضایت از وضع موجود دنیا+عدم اعتقاد حقیقی به امام یا نداشتن امید به ظهور او = ؟

واقعا خیلی نگران شدم. اگر همین فردا امام بیاد همینها که الان با بی تفاوتی یا حتی تکذیب با مسائل ظهور برخورد می کنند قرار است چه بکنند؟
به نظر شما نگرانی من به جاست؟

مؤمن و موحد در هر زمان فقط به انجام تکلیفش اهمیت میدهد
اگر نگرانی شما ، به شما در محکم شدن در تکالیف کمک میکند نگرانیتان خوب است
اما کسی که دائماً سعی میکند بر طبق آیات و روایات خود را محیای ظهور کند و در حد توانش بر حوضه ای که میتواند اثر گذارد مطابق دستورات خدا و اولیای خدا گام بر دارد و اثر گذارد نگران آنچه به وقوع می انجامد نخواهد شد
ما مأمور به انجام تکلیفیم نه رسیدن به نتیجه که نتیجه و هدف اصلی بنده، همانا اطاعت امر مولاست

وای که مهدی چه غریب است !
با کمی جستجو در مورد ظهور به هر مطلبی میرسیم ، الا ظهور ! در مورد شخصیت های آخرالزمان ( خوب و بد ) اینقدر مطلب می بینی که لحظه ای شک می کنی ما منتظر کی هستیم ؟ منتظر چی هستیم ؟ اصلا واقعا منتظریم ؟؟
بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند

اصلن قصد بحث سیاسی نداشتم ازین صحبت ! خواهشا سوء برداشت نشه

من امیدوارم به این وضع . تا حالا هیچ وقت مردم رو اینطور خالص ندیده بودم .
البته توی خود قرآن هم میگه عده قلیلی از آخرین .
و ما هم به همون عده کفایت می کنیم .

(۷/آذر/۸۹ ۲۲:۲۴)arnh نوشته است: [ -> ]و ما هم به همون عده کفایت می کنیم .

منظور شما در مورد اون عده قلیل چیه؟ و اینکه می گید شما به همون عده کفایت می کنید. مگه شما خودتون نمی خواهید جز اون عده باشید. یا شاید فکر می کنید که نمی تونید.
گاهی اوقات فکر می کنم: آیا من به نماینده مهدی که پس از ظهورش برای بیعت به شهر ما می فرسته دست بیعت می دم یا مثله مردم کوفه اون رو تنها می ذارم؟
خدا عاقبت ما رو به خیر کنه. وقتی بچه بودم خیلی دوست داشتم که روز عاشور توی کربلا و یا اینکه زمان ظهور مهدی از یاران ایشان بودم. ولی الان می دونم که این خاص ترین امتحان الهی است که بر مردم یک دوره نازل میشه. امتحانی که نه قبل و نه بعد از اون تکرار ناشندنی است. همانطور که در عاشورا، نتیجه انتخاب، به بهشت برین یا به لعن تاریخ ختم می شد، این انتخاب هم همونطور خواهد بود.
پس ای کاش ما در این دوره از تاریخ و در این امتحان بزرگ نباشیم.

یواش یواش بوی محرم میاد ، به نظرم این متن بی ربط به موضوع نیست !

(۷/آذر/۸۹ ۱۸:۰۸)مهدی نوشته است: [ -> ]سلام
با وخامت نسبی حال ملک عبدالله پادشاه عربستان هر کسی که اندکی روایات آخرالزمانی را مطالعه کرده باشد از بابت آنکه یکی دیگر از علائم غیر قطعی ظهور در حال وقوع است ، منطقا باید خوشحال شود!
اینطور نیست؟

البته بحث قطعیت نیست ولی وقتی اینهمه بزرگان ما از نزدیک شدن به زمان فرج خبر می دهند و نشانه های دیگری از ظهور که غیر قطعی هستند هم رخ داده اند ، با شنیدن خبری در مورد عبدالله ما چه واکنشی باید داشته باشیم؟

1-الحمدلله.ظهور یکی دو سال دیگر است
2-الحمدلله.به زمان ظهور خیلی نزدیک شدیم.باید خود را آماده تر کنیم
3-حالا بر فرض هم که درست باشد.تا نشانه ها قطعی را ندیدیم نباید اظهارنظری بکنیم
4-خیلی مشخص نیست.صبر کنیم ببینیم بعدش چی میشه
5-وقت مارو با اینجور حرفها تلف نکنید.امام هر وقت خدا خواست می آید.فعلا کارهای مهمتری داریم
6-خیلی مهم نیست
7-چرا الان؟ هزار سال غایب بودن و هیچ دلیلی نداره الان ظهور کنن!!!
8-خوب که چی؟ حالا بیاید یا نیاد.چی به ما میرسه؟
9-تمام این احادیث و روایات جعلی است و هیچکدام درست نیست.این حرفها فقط برای منحرف کردن ذهن مردم است.هر کسی بحثهای امام زمانی و مرتبط با ظهور را مطرح می کند هدف سیاسی دارد


اینها خلاصه ی عکس العملهایی بود که نسبت به ارتباط بیماری عبدالله و احادیث مرگ آخرین پادشاه حجاز بین مردم دیدم و در بعضی موارد جا خوردم (موارد آخر)


انگار برخی اصلا خبر ندارند که امامی غایب داریم که هر لحظه ممکن است ظهور کند!
مشخص است که برخی اصلا آمادگی لازم را برای حکومت جهانی و برپایی اسلام ندارند.اینها که می گویم اسما و رسما مسلمان شیعه هستند
نمی دانم اینها اصلا به خود امام اعتقاد دارند یا نه؟ به اینکه یازدهمین نواده پیامبر خاتم زنده ولی غایب است؟!
یا اینکه از ظهور ایشان و برپایی عدل و صلح در دنیا مایوس شده اند؟

به نظر میاد برخی به وضع موجود راضی هستند.حالا یا وضع اقتصادی و فرهنگی حال برایشان رضایت بخش است یا نهایتا فقط ایران را دارای مشکل می بینند و میگن اینجا دیگه جای زندگی نیست.میریم اونور راحت میشیم

رضایت از وضع موجود خود+رضایت از وضع موجود دنیا+عدم اعتقاد حقیقی به امام یا نداشتن امید به ظهور او = ؟

واقعا خیلی نگران شدم. اگر همین فردا امام بیاد همینها که الان با بی تفاوتی یا حتی تکذیب با مسائل ظهور برخورد می کنند قرار است چه بکنند؟
به نظر شما نگرانی من به جاست؟

دوست عزیز این که مومون باید هم ذوق و شوق داشته باشه هم نگرانی که خودش نشانه ایمان به حساب میاد - تا اینجا درست ؟
یه چیز بگم خیال من و شما و خیلی های دیگه راحت بشه


موفق باشید

(۸/آذر/۸۹ ۰:۴۱)mohamad نوشته است: [ -> ]

(۷/آذر/۸۹ ۲۲:۲۴)arnh نوشته است: [ -> ]و ما هم به همون عده کفایت می کنیم .

منظور شما در مورد اون عده قلیل چیه؟ و اینکه می گید شما به همون عده کفایت می کنید. مگه شما خودتون نمی خواهید جز اون عده باشید. یا شاید فکر می کنید که نمی تونید.
گاهی اوقات فکر می کنم: آیا من به نماینده مهدی که پس از ظهورش برای بیعت به شهر ما می فرسته دست بیعت می دم یا مثله مردم کوفه اون رو تنها می ذارم؟
خدا عاقبت ما رو به خیر کنه. وقتی بچه بودم خیلی دوست داشتم که روز عاشور توی کربلا و یا اینکه زمان ظهور مهدی از یاران ایشان بودم. ولی الان می دونم که این خاص ترین امتحان الهی است که بر مردم یک دوره نازل میشه. امتحانی که نه قبل و نه بعد از اون تکرار ناشندنی است. همانطور که در عاشورا، نتیجه انتخاب، به بهشت برین یا به لعن تاریخ ختم می شد، این انتخاب هم همونطور خواهد بود.
پس ای کاش ما در این دوره از تاریخ و در این امتحان بزرگ نباشیم.

آنگاه که عالم آماده پذیرش حضور انسان بر روی زمین می گشت خداوند در آب گوارا و تلخ و شور را بر زمین فرو ریخت تا قدری از خاک آن گِل شد و زمانی از آن گذشت تا خداوند آن گِل را به قدرت خود ورزید و به دو نیم تقسیم کرد نیمی در سمت راست و نیمی در سمت چپ قرار گرفت. سپس همه انسان ها را با جسمی ریز از این گِلها آفرید و از روح و شعور و حواس بشری برخوردار گردانید.
کسانی که از نیمه راست گِلها آفریده شدند به اصحاب یمین و کسانی که از نیمه چپ خلق شدند به اصحاب شمال نام گرفتند.

همه انسانها در آن اجتماع بزرگ حضور داشتند و مانند اجتماعات این عالم دارای جنب و جوش بودند. برخی از آنها نورانی و برخی تاریک و سیاه بودند و عده ای حالت میانه داشتند اما انبیا از نورانیت خاصی برخوردار بودند و مانند چراغ می درخشیدند.
در این هنگام بود که خداوند با ندایی فراگیر همه آنها را مورد خطاب خود قرار داد و پرسید: "الستُ بِربِّکُم؟" (آیا من پرورگار شما نیستم؟) و آنها پاسخ دادند: آری
به دنبال این اقرار بزرگ خداوند فرمود:
اِنِّی أنَا اللهُ الّا أَنَا وَ اَنَا الرَّحمنُ
من خداوند م و خدایی جز من وجود ندارد و من مهربانم.
با شنیدن این کلمات الهی که بدون هر حجابی به گوش آنها رسید به اطاعت از او و ربوبیتش اقرار کردند و پس از آن پیامبران از دیگران متمایز شدند و خداوند همه را به اطاعت از آنها فرا خواند و آنان نیز بر چنین اطاعتی اقرار کردند.
پاسخ انسانها هم زمان نبود بلکه برخی بر بعضی سبقت گرفتند. اولین کسانی که به "بلی" زبان گشودند رسول خدا و امیرالمومنین و ائمه بودند و عرض کردند: "انت ربنا" (تو پروردگار ما هستی" در این هنگام خداوند علوم ومعارف دین را به آنها عطا کرد و به فرشته ها فرمود: "اینها حاملان علم و دین من و افراد مورد اعتماد در میان خلقم می باشند."
پس به فرشته ها فرمود: شما هم شهادت دهید! فرشته ها گفتند: "ما شهادت می دهیم که در روز قیامت نگویند ما از این اقرار به ربوبیت خدا غافل بودیم،یا نگویید پدرانمان قبل از ما شرک ورزیدند و ما فرزندان آنها بودیم و آیا ما را به آنچه اصل باطل انجام دادند مجازات می کنی؟
بعد از اقرار به پروردگاری خداوند و نبوت انبیاء به ویژه پیامبر که امیرالمؤمنین بر همه پیشی گرفت، نوبت به پیمان گرفتن بر ولایت او وسایر ائمه رسید که اکثر فرزندان آدم از روی سرکشی و تکبر آن را رد کردند و جز عده قلیلی که همان اصحاب یمین بودند آنرا پذیرفتند.

من خیلی دوست داشتم یکی از یاران امام زمان باشم .
دوست داشتم یکی از نزدیک ترین افراد به اون باشم .

سلام دوستان

همونطور که دوستام گفتن ما مکلف به انجام وظیفه ی الهیمون هستیم و صبر در راه خدا




این سوره در مورد ما مردم آخرالزمان هست و از ما حرف می زنه
باید خودمونو پاک کنیم برای رسیدن به خدا ( انا لله و انا الیه راجعون )
هدف اصلی ما رسیدن به عشق الهیه
امام هم کسی است که ما رو راهنمایی می کنه به اون سمت
ما وظیفمونو انجام می دیم و صبر می کنیم
اگر اماممون اومد سراپا در خدمتشیم ( انشالله )
اگر نه منتظر او و لقای الهی میشیم
فلسفه ی آفرینش رسیدن به خداست