۳/بهمن/۹۲, ۲۲:۴۵
بسم الله الرحمن الرحیم
انسانها در برابر حوادث سه گروهند:
قرآن مى فرماید:
گروهى همین كه دچار سختى مى شوند، جیغ مى زنند،
«اذا مَسّه الشَرّ جَزوعا»(سوره معارج، آیه 20.)
گروهى صبر مى كنند،
«و بَشِّر الصّابرین الّذین اذا أصابَتهم مُصیبة قالوا اِنّا لِلّه و اِنّا الیه راجِعون»(سوره بقره، 154 - 155.)
و گروهى به استقبال سختى ها مى روند.
«و منهم مَن یَنتظر»(سوره احزاب، آیه 23.)
كسانى نزد پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله مى آمدند تا آنان را به جهاد و جبهه جنگ اعزام كند، حضرت مى فرمود: اسب و شمشیر ندارم تا شما را مجهّز كنم آنان گریه مى كردند كه چرا به جبهه نرفتند.
حوادث تلخ هم بركاتى دارد، از جمله:
1- توجّه انسان را به خدا بیشتر مى كند.
2- انسان را سنجیده و استعدادهاى او را شكوفا مى سازد.
3- كفّاره گناهان و لغزشهاى او مى شود.
4- قدر نعمتها بیشتر شناخته مى شود.
اگر انسان آشپز ماهرى باشد، حتى از پوست پرتقال هم مربّا درست مى كند!
امروزه حتى از زباله ها استفاده بهینه مى كنند!
حضرت زینب علیها السلام با سخنرانى خود در كاخ ستمگران، از اسارت خود در كوفه و شام آن گونه استفاده كرد كه پایه هاى رژیم اموى را لرزاند.
در مسجد شام، امام سجاد علیه السلام بر بالاى منبر رفت و رژیم بنى امیه را به شدت استیضاح كرد.
یزید براى آن كه صداى امام را خاموش كند، به مؤذّن دستور داد كه با صداى بلند اذان بگوید تا شاید سخنرانى امام سجاد علیه السلام قطع شود، ولى امام علیه السلام از همین صحنه نیز استفاده كرد و جملات اذان را آن گونه تفسیر كرد كه بر مسجد لرزه افتاد، بخصوص پس از گفتن «أشهد أنّ محمّداً رسول اللّه» فرمود: اى یزید! این محمّد جّد من است یا جّد تو؟! آیا این اُسرا از نسل او نیستند؟
هنگامى كه امام كاظم علیه السلام را به زندان انفرادى بردند، فرمود: چه جاى خوبى براى عبادت است؟!
بسیارى از علما، كتاب هاى خود را در شرایط سخت و در زندان و تبعیدگاه ها نوشته اند.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــ
همین دیگه!
فقط توکلتون به خدا باشه
و در هر شرایطی که هستید از ته قلب بگید:
الحمد الله رب العالمین
.
ایمان و یقین داشته باشید خدا خودش همه کارها رو به بهترین شکل درست میکنه
کسی که ایمانش واقعیه غم خودشو نمیخوره،
غم حضرت(عجل الله تعالی فرجه الشریف) رو میخوره و غم نداری و...) مردم رو
اللهم عجل لولیک الفرج
انسانها در برابر حوادث سه گروهند:
قرآن مى فرماید:
گروهى همین كه دچار سختى مى شوند، جیغ مى زنند،
«اذا مَسّه الشَرّ جَزوعا»(سوره معارج، آیه 20.)
گروهى صبر مى كنند،
«و بَشِّر الصّابرین الّذین اذا أصابَتهم مُصیبة قالوا اِنّا لِلّه و اِنّا الیه راجِعون»(سوره بقره، 154 - 155.)
و گروهى به استقبال سختى ها مى روند.
«و منهم مَن یَنتظر»(سوره احزاب، آیه 23.)
كسانى نزد پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله مى آمدند تا آنان را به جهاد و جبهه جنگ اعزام كند، حضرت مى فرمود: اسب و شمشیر ندارم تا شما را مجهّز كنم آنان گریه مى كردند كه چرا به جبهه نرفتند.
حوادث تلخ هم بركاتى دارد، از جمله:
1- توجّه انسان را به خدا بیشتر مى كند.
2- انسان را سنجیده و استعدادهاى او را شكوفا مى سازد.
3- كفّاره گناهان و لغزشهاى او مى شود.
4- قدر نعمتها بیشتر شناخته مى شود.
اگر انسان آشپز ماهرى باشد، حتى از پوست پرتقال هم مربّا درست مى كند!
امروزه حتى از زباله ها استفاده بهینه مى كنند!
حضرت زینب علیها السلام با سخنرانى خود در كاخ ستمگران، از اسارت خود در كوفه و شام آن گونه استفاده كرد كه پایه هاى رژیم اموى را لرزاند.
در مسجد شام، امام سجاد علیه السلام بر بالاى منبر رفت و رژیم بنى امیه را به شدت استیضاح كرد.
یزید براى آن كه صداى امام را خاموش كند، به مؤذّن دستور داد كه با صداى بلند اذان بگوید تا شاید سخنرانى امام سجاد علیه السلام قطع شود، ولى امام علیه السلام از همین صحنه نیز استفاده كرد و جملات اذان را آن گونه تفسیر كرد كه بر مسجد لرزه افتاد، بخصوص پس از گفتن «أشهد أنّ محمّداً رسول اللّه» فرمود: اى یزید! این محمّد جّد من است یا جّد تو؟! آیا این اُسرا از نسل او نیستند؟
هنگامى كه امام كاظم علیه السلام را به زندان انفرادى بردند، فرمود: چه جاى خوبى براى عبادت است؟!
بسیارى از علما، كتاب هاى خود را در شرایط سخت و در زندان و تبعیدگاه ها نوشته اند.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــ
همین دیگه!
فقط توکلتون به خدا باشه
و در هر شرایطی که هستید از ته قلب بگید:
الحمد الله رب العالمین
.
ایمان و یقین داشته باشید خدا خودش همه کارها رو به بهترین شکل درست میکنه
کسی که ایمانش واقعیه غم خودشو نمیخوره،
غم حضرت(عجل الله تعالی فرجه الشریف) رو میخوره و غم نداری و...) مردم رو
اللهم عجل لولیک الفرج