تالار گفتگوی بیداری اندیشه

نقل قول:
یه خاطره از سفر راهیان نور بگم:

یه چندین سال پیش که رفته بودم در هر اتوبوس یک راوی که اکثرا روحانی بودند وجود داشت یکی از این روحانیون که اممده بود در اتوبوس ما بسیار جوان بود و همسن بنده که بسیار با هم رفیق شدیم

این بنده خدا هر حکایتی را میگفت بسم الله فراموشش نمیشد و بحدی بود که اگر جایی مکثی میکرد بعلت سرفه یا یه تامل اندک

باز میخواست شروع کند بسم الله را میگفت ،انموقع خیلی درگیر بودم اینقدر اهتمام به بسم الله ،خوب برای شروع گفتی و حال یه سرفه کردی باز میخواهی بگی میخواستم مطرح کنم این قضیه را با او تا اینکه بچه های دانشگاه احادیثی را بصورت فال روی کاغذهایی بصورت بسیار زیبا نوشته بودند و به هر کس میگفتند یکی از انها را بردارید نوبت من رسید با نیت هدایت

یکیشو برداشتم بنظرتان چی بود؟

این بود:هر کاری که با بسم الله شروع نشود ابتر است

هنوز این فال تو جیبم برای یاداوری هست