۸/بهمن/۹۲, ۱:۰۳
بسم الله الرحمن الرحیم
برنده واقعی کیست!؟
ما گمان می کنیم که مثلاً اگر به هر بهانه ای مجوز روزه نگرفتن پیدا کردیم یا با هر عذری خودمان را از پرداخت خمس رهایی بخشیدیم، "برده ایم" ! حال آنکه اعمال عبادی یک صورت ظاهری دارند و یک حقیقت باطنی...
در آیه ۴۱ سوره انفال می خوانیم:
«وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ...»
«و بدانيد هر چيزى را كه [از راه جهاد يا كسب يا هر طريق مشروعى] به عنوان غنيمت و فايده به دست آورديد [كم باشد يا زياد] يك پنجم آن براى خدا و خويشان پيامبر و يتيمان و مسكينان و در راه ماندگان است...»
سه نکته کوتاه و شنیدنی در خصوص بخش ابتدایی آیه فوق:
الف) فقها خمس را در هفت چيز واجب میدانند:
۱ سود و منفعت كسب و درآمد ساليانه
۲ و ۳ گنج و معادن
۴ گوهرهايى كه از غوّاصى به دست میآيد
۵ مال حلال مخلوط به حرام
۶ زمينى كه كافر ذمّى از مسلمان بخرد
۷ غنيمت جنگى.
البته آنچه معمولاً شامل حال ما می شود همان مورد اول و گاهی مورد پنجم است.
ب) بسيار روشن است كه خداوند نياز به خمس ندارد. پس وقتی در آیه می فرماید یک پنجم آن برای خداست در واقع آن سهم برای حاكميّت قانون خدا و ولايت رسول الله، تبليغات و رساندن نداى اسلام به گوش جهانيان، نجات مستضعفان و جلوگيرى از فساد مفسدان است.
ج) یک نکته بسیار مهم در باب خمس و همه اعمال عبادی دیگر هست که گاهی از آن غفلت می شود. یک مسلمان در درجه اول باید مطیع فرامین الهی و دستورات شارع باشد و ببیند که وظیفه او چیست و آن را بجا آورد.
لیکن گاهی ما بجای این کار همیشه دنبال راه فرار هستیم! یعنی گمان می کنیم که مثلاً اگر به هر بهانه ای مجوز روزه نگرفتن پیدا کردیم یا با هر عذری خودمان را از پرداخت خمس رهایی بخشیدیم برده ایم!
حال آنکه اعمال عبادی یک صورت ظاهری دارند و یک حقیقت باطنی؛ و اگر ما خودمان را از صورت ظاهری آنها خلاص کردیم از حقیقت باطنی آن هم محروم می شویم.
البته این نکته نیاز به شرح بیشتری دارد ولی همین قدر بدانید که هرچند پرداخت کننده خمس یک پنجم از اضافه مانده منفعت کسبش را در راه رضایت خدا می دهد ولی در عوض منافع سرشار مادی و معنوی و برکت و خرسندی او را در بر می گیرد و این ها تازه پاداش ظاهری و دنیوی این عمل است.
حالا شما بگویید برنده واقعی کیست!؟
برنده واقعی کیست!؟
ما گمان می کنیم که مثلاً اگر به هر بهانه ای مجوز روزه نگرفتن پیدا کردیم یا با هر عذری خودمان را از پرداخت خمس رهایی بخشیدیم، "برده ایم" ! حال آنکه اعمال عبادی یک صورت ظاهری دارند و یک حقیقت باطنی...
در آیه ۴۱ سوره انفال می خوانیم:
«وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ...»
«و بدانيد هر چيزى را كه [از راه جهاد يا كسب يا هر طريق مشروعى] به عنوان غنيمت و فايده به دست آورديد [كم باشد يا زياد] يك پنجم آن براى خدا و خويشان پيامبر و يتيمان و مسكينان و در راه ماندگان است...»
سه نکته کوتاه و شنیدنی در خصوص بخش ابتدایی آیه فوق:
الف) فقها خمس را در هفت چيز واجب میدانند:
۱ سود و منفعت كسب و درآمد ساليانه
۲ و ۳ گنج و معادن
۴ گوهرهايى كه از غوّاصى به دست میآيد
۵ مال حلال مخلوط به حرام
۶ زمينى كه كافر ذمّى از مسلمان بخرد
۷ غنيمت جنگى.
البته آنچه معمولاً شامل حال ما می شود همان مورد اول و گاهی مورد پنجم است.
ب) بسيار روشن است كه خداوند نياز به خمس ندارد. پس وقتی در آیه می فرماید یک پنجم آن برای خداست در واقع آن سهم برای حاكميّت قانون خدا و ولايت رسول الله، تبليغات و رساندن نداى اسلام به گوش جهانيان، نجات مستضعفان و جلوگيرى از فساد مفسدان است.
ج) یک نکته بسیار مهم در باب خمس و همه اعمال عبادی دیگر هست که گاهی از آن غفلت می شود. یک مسلمان در درجه اول باید مطیع فرامین الهی و دستورات شارع باشد و ببیند که وظیفه او چیست و آن را بجا آورد.
لیکن گاهی ما بجای این کار همیشه دنبال راه فرار هستیم! یعنی گمان می کنیم که مثلاً اگر به هر بهانه ای مجوز روزه نگرفتن پیدا کردیم یا با هر عذری خودمان را از پرداخت خمس رهایی بخشیدیم برده ایم!
حال آنکه اعمال عبادی یک صورت ظاهری دارند و یک حقیقت باطنی؛ و اگر ما خودمان را از صورت ظاهری آنها خلاص کردیم از حقیقت باطنی آن هم محروم می شویم.
البته این نکته نیاز به شرح بیشتری دارد ولی همین قدر بدانید که هرچند پرداخت کننده خمس یک پنجم از اضافه مانده منفعت کسبش را در راه رضایت خدا می دهد ولی در عوض منافع سرشار مادی و معنوی و برکت و خرسندی او را در بر می گیرد و این ها تازه پاداش ظاهری و دنیوی این عمل است.
حالا شما بگویید برنده واقعی کیست!؟