۲۴/بهمن/۹۲, ۱۶:۱۱
سلام:
همه ی ما انسانها در حبابی از توهمات که برای خود ساخته ایم زندگی می کنیم ، حال آنکه اصل دیگری بر جریان زندگی حاکم است . گاهی حبابی از غم می سازیم ودر آن حباب کوچک غم ، غرق می شویم و آن زمان می پنداریم که تمام دنیای ما را غم گرفته است.
و گاهی در حباب کوچک شادیهایمان آنچنان غرق لذت می شویم که تمام دنیا را پر از شادی می پنداریم ، حال آنکه ما فقط به اندازه ی حبابمان شادیم .
گاهی یک نگاه تمام حبابمان را پر از توهم عشق می کند و ما میپنداریم که به اندازه ی تمام دنیا عاشقیم ولی ما فقط به اندازه ی حباب کوچکی که به دور خود ساخته ایم ، عاشقیم .
و گاهی در مشغله های حباب کوچکمان گم می شویم و به اندازه ی حبابمان ،احساس خستگی می کنیم .
گاهی غرق اوهام پوچ و فلسفی حبابمان از همه چیز خسته می شویم و در همان حباب کوچک و بی مقدارمان به دنبال آرامش میگردیم .
ما در توهمات ساختگی محصور شده در حبابمان به دام افتاده ایم .
همه ی ما از پشت حبابهایمان به هم مینگریم و به هم سلام می کنیم ، ما در کنار هم زندگی نمیکنیم بلکه حبابهایمان در کنار یکدیگر قرار گرفته اند و ما به اندازه ی حبابی که به دور خود ساخته ایم از هم دوریم....
آیا شما هم با من موافقید؟؟؟
