۲۷/اسفند/۹۲, ۱۱:۳۴
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
بسم الله الرحمن الرحیم
عالم ربّانی حضرت آیت الله حاج سید حسین یعقوبی قائنی (حفظه الله) در کتاب شریف سفینة الصّادقین می فرمایند :
"کرامات و کارهای خارق العاده هیچ کدام نمی تواند برای انسان اسباب دلخوشی باشد ؛ زیرا اینها به خودی خود دلیل قرب انسان به خداوند متعال نیست. بلعم باعورا با اینکه اسم اعظم داشت و دعایش مستجاب بود ، ولی عاقبتش به گمراهی انجامید و مورد غضب الهی قرار گرفت . پس به این چیزها نمی توان اعتماد کرد.
استاد ما آقای انصاری قدس سره می فرمودند:
تنها دو چیز است که اگر سالک آن را در خود یافت می تواند به آن دلخوش و امیدوار شود : یکی محبت و دیگری اخلاص. اگر انسان در کارهایش اخلاص دید و در قلبش نسبت به خدای متعال محبت یافت ، جای دلخوشی است.
میزان قُرب انسان به خدای متعال به محبت او است. اگر خداوند ذره ای محبت عطا کند همه ی کارها آسان می شود و در واقع اخلاص هم به معنای حقیقی آن از غیر محب ساخته نیست؛ زیرا تا انسان حبّ نفس را دارد نمی تواند برای خدا کار کند. اگر خدا را هم بخواهد برای خودش می خواهد، اما اگر محبت خداوند نصیب کسی شود اول قدم او این است که پا روی خودش میگذارد و دیگر خودش را نمی بیند و طالب چیزی جز او نیست. آن وقت تمام اعمال او خالص و برای خدا می شود.
پس کمال اخلاص هم پیدا نمی شود مگر با محبت.
کتاب سفینه الصّادقین ، صفحات 470 و 471