۳۱/فروردین/۹۳, ۹:۴۳
آفرین بر تو باد ای معنای حقیقی عشق!
ای زن!
آن هنگام که از بهشت خدا بهمراه «آدم» فرود آمدی تا «انسان» بیافرینی؛ تنها مونس «آدم» تو بودی!
اگر نبودی، او چگونه می توانست غربت زمین را تاب آورد؟!
آنگاه که ابراهیم تو را به سرزمینی خشک و بدون آب و علف با نوزادت تنها گذاشت؛ چه زیبا به پروردگارت اعتماد کردی!
تلاش و «هروله» تو در آن صحرای سوزان بمنظور یافتن آب برای کودک تشنه کامت؛ سند «مهر» را برای همیشه بنام تو؛ به ثبت رساند!
و سرانجام؛ این زمزمه مهر تو بود که «زمزم» را جوشاند.
چه متبرک است زمزمی که از دل عاشق تو جوشید و چه زیباست که طواف کنندگان کوی یار، گرانبهاترین پیام را برای طوطیان در قفس، «زمزم عشق» بدانند!
آن هنگام که «کودک نیل» را در جعبه چوبی گذاشتی و به «نیل» ......... به «نیل» که نه! ..... به محبوبت سپردی؛ نقشه خدا را برای نابودی «فرعون» ترسیم می کردی!
چه اطمینان شگفتی به برنامه ریزی خدایت داشتی!.... و چه خوب نقشت را بازی کردی!
تو بودی که کودکت را دوباره در آغوش فشردی و به شیره جانت پروریدی؛ تا بینی آنان را که ادعای خدایی بر زمین می کردند، به خاک بمالد.
این دعای شگفت انگیز را نیز زمانی که نامت «آسیه» بود، از تو شنیده ایم که:
رَبِّ ابْنِ لي عِنْدَكَ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ (التحريم : 11)
محبوبم! من خانه ای در همسایگی تو در بهشت می خواهم!
یعنی اگر زن فرعون هم باشی؛ اما «خوب» باشی؛ می توانی همسایه خدای پرمهرت گردی!
گوئی تنها به بازگشت به بهشت راضی نیستی؛ می خواهی خانه ات دیوار به دیوار آرامش دهنده جان و روانت باشد.
آنگاه که نام ارزشمندت «مریم» شد، چه غوغائی در عالم بپا کردی؟!
چگونه توانستی روزه سکوت بگیری؛ در حالی که در عین پاکی و پاکدامنی متهم شده بودی؟!.....
آری! پیام مهر آوردی و با دادن شیره جانت به «عیسی روح الله» چه شوری در افلاک افکندی؟!
وقتی نامت «آمنه»، «حلیمه» شد؛ چه شاهکاری کردی؟
مهر تو بود که چشمان ما را به چهره زیبای گل سرسبد عالم هستی «محمد مصطفی(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)» گشود و دنیا برای همیشه نورباران شد!
اما زمانی که نام مبارکت «خدیجه» بود، عشق و دلدادگی را از حد گذراندی و با شویت چنان رفتار کردی که تا آخر عمر، آن برترین انسان هستی، به یاد مهربانیها و رفتارهای دل انگیز تو بود.
و چنان هدیه ای به عالم هستی بخشیدی که نظیرش را از اول تا آخر هستی، کسی سراغ ندارد.
حالا دیگر از «ام ابیها» چه می توان گفت؟!..... که عالمی را مفتون و شیدای خود ساخته است!
........ زبان در توصیف «فاطمه» سرور همه زنان و مردان عالم، از گفتار باز می ماند.......
آفرین بر تو باد ای معنای حقیقی عشق!
ای زن!
میلاد شکوهمندت مبارک
[/b]
![[تصویر: 3_____.jpg]](http://www.askquran.ir/gallery/images/78030/3_____.jpg)
ای زن!
آن هنگام که از بهشت خدا بهمراه «آدم» فرود آمدی تا «انسان» بیافرینی؛ تنها مونس «آدم» تو بودی!
اگر نبودی، او چگونه می توانست غربت زمین را تاب آورد؟!
آنگاه که ابراهیم تو را به سرزمینی خشک و بدون آب و علف با نوزادت تنها گذاشت؛ چه زیبا به پروردگارت اعتماد کردی!
تلاش و «هروله» تو در آن صحرای سوزان بمنظور یافتن آب برای کودک تشنه کامت؛ سند «مهر» را برای همیشه بنام تو؛ به ثبت رساند!
و سرانجام؛ این زمزمه مهر تو بود که «زمزم» را جوشاند.
چه متبرک است زمزمی که از دل عاشق تو جوشید و چه زیباست که طواف کنندگان کوی یار، گرانبهاترین پیام را برای طوطیان در قفس، «زمزم عشق» بدانند!
آن هنگام که «کودک نیل» را در جعبه چوبی گذاشتی و به «نیل» ......... به «نیل» که نه! ..... به محبوبت سپردی؛ نقشه خدا را برای نابودی «فرعون» ترسیم می کردی!
چه اطمینان شگفتی به برنامه ریزی خدایت داشتی!.... و چه خوب نقشت را بازی کردی!
تو بودی که کودکت را دوباره در آغوش فشردی و به شیره جانت پروریدی؛ تا بینی آنان را که ادعای خدایی بر زمین می کردند، به خاک بمالد.
این دعای شگفت انگیز را نیز زمانی که نامت «آسیه» بود، از تو شنیده ایم که:
رَبِّ ابْنِ لي عِنْدَكَ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ (التحريم : 11)
محبوبم! من خانه ای در همسایگی تو در بهشت می خواهم!
یعنی اگر زن فرعون هم باشی؛ اما «خوب» باشی؛ می توانی همسایه خدای پرمهرت گردی!
گوئی تنها به بازگشت به بهشت راضی نیستی؛ می خواهی خانه ات دیوار به دیوار آرامش دهنده جان و روانت باشد.
آنگاه که نام ارزشمندت «مریم» شد، چه غوغائی در عالم بپا کردی؟!
چگونه توانستی روزه سکوت بگیری؛ در حالی که در عین پاکی و پاکدامنی متهم شده بودی؟!.....
آری! پیام مهر آوردی و با دادن شیره جانت به «عیسی روح الله» چه شوری در افلاک افکندی؟!
وقتی نامت «آمنه»، «حلیمه» شد؛ چه شاهکاری کردی؟
مهر تو بود که چشمان ما را به چهره زیبای گل سرسبد عالم هستی «محمد مصطفی(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)» گشود و دنیا برای همیشه نورباران شد!
اما زمانی که نام مبارکت «خدیجه» بود، عشق و دلدادگی را از حد گذراندی و با شویت چنان رفتار کردی که تا آخر عمر، آن برترین انسان هستی، به یاد مهربانیها و رفتارهای دل انگیز تو بود.
و چنان هدیه ای به عالم هستی بخشیدی که نظیرش را از اول تا آخر هستی، کسی سراغ ندارد.
حالا دیگر از «ام ابیها» چه می توان گفت؟!..... که عالمی را مفتون و شیدای خود ساخته است!
........ زبان در توصیف «فاطمه» سرور همه زنان و مردان عالم، از گفتار باز می ماند.......
آفرین بر تو باد ای معنای حقیقی عشق!
ای زن!
میلاد شکوهمندت مبارک
[/b]
![[تصویر: 21933129499531532743.jpg]](http://axgig.com/images/21933129499531532743.jpg)
![[تصویر: w535]](http://nmedia.afs-cdn.ir/v1/image/i7kdYX5gtVsF8Z0H2TNNIgozfSgKXqPdBkNOglzHhpWjcM6Qz9L_WA/s/w535/)