بسم الله الرحمن الرحیم
تو زندگیم مطمئنا معلمای زیادی داشتم که از هر کدوم چیزای مختلفی رو یاد گرفتم. از پدر و مادر عزیزم، کلا خونوادم، معلمای مدرسه و دانشگاه، اساتید کلاسایی که می رم، کتابایی که خوندم، بعضی از بزرگوارانی که توی پستای مختلف هم اسمشون اومد : شهید مطهری، مرحوم دولابی ، علامه حسن زاده و ...
ولی... ولی اون کسی که بیشتر از همه رو من تاثیر گذاشت و کلا من رو، نه فقط من بلکه تمام خانوادم رو تو این مسیرا انداخت و صواب و غلط رو بهمون یاد داد، پدر بزرگ عزیزم بابا حاجی بودش
با اینکه یه ذره سواد داشت ولی خیلی علم داشت، خیلی معرفت داشت. از این مردای تک روزگار بود برا خودش. از همون بچگی ماها تربیت اصلیمون زیر دست ایشون بود. به اقتضای سنمون از راه های مختلف برا تربیتمون استفاده می کرد. بچه که بودیم داستانای ائمه رو که برامون تعریف می کرد، بزرگتر که شدیم اونا رو توی داستان راستان و دیگر کتابا می خوندیم اونجا بود که می فهمیدیم این پیرمردی که به قول امروزیا مدرک نداشت چقد علم داشت!!!!.... هممون رو به صف می کرد و نماز خوندن بهمون یاد می داد... از بزرگا برامون می گفت...
تازه بعضی وقتا مامان بابامونم دعوا می کرد که این چه برخورداییه که با این بچه ها دارید و .....
الان که دیگه نیستن ولی خیلی چیزا از خودشون برامون جا گذاشتن
