تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بعضی از ما ها مشکلاتمونو تا سالها دنبال خودمون می کشیم .

یه طوری که تمام هست و نیستمونو نابود میکنه.

دعا کنید ما از این جور آدما نباشیم یا اگرم هستیم خدا درستمون کنه.


خدا یارو یاورتون

به نام خدا
سلام
یک مورد دیگه هم میخواستم به مطالب تاپیک اضافه کنم...
از مشکلات دیگران هم برای خودمون و خودشون ! دومینو نسازیم...
وقتی یک شخصی میاد پیشتون و براتون درد و دل میکنه...شاید تو مراحل ابتدایی مشکلش باشه...از کاه کوه نسازیم...نترسونیمش...تا جایی که در توانمونه برای لحظه حالش کمکش کنیم...نه به گذشتش کار داشته باشیم...نه به آیندش...توان ما در تغییر فقط لحظه حالش هست....پس دریغ نکنیم....

کتاب "جای خالی سلوچ" محمود دولت آبادی را ورق میزدم.جایی از کتاب نوشته بود "روزگار همیشه بر یک قرار نمیماند.روز و شب دارد،روشنی دارد،تاریکی دارد،کم دارد،بیش دارد.دیگر چیزی از زمستان باقی نمانده،تمام میشود،بهار می آید"
دیدم گوشه ی همین صفحه نوشته ام "از یک جایی به بعد،حال آدم خوب نمیشود"... حرفم را پس گرفتم،خط زدم جمله ی خودم را.اصلأ همانی که دولت آبادی گفته...
از یک جایی به بعد،آدم آرام میگیرد،بزرگ میشود،بالغ میشود،پای تمام اشتباهاتش می ایستد،سنگینی تصمیمی که گرفته را گردن دیگری نمی اندازد،دنبال مقصر نمیگردد،قبول میکند گذشته اش را،انکار نمیکند آن را،نادیده اش نمیگیرد،حذفش نمیکند،اجازه میدهد هرچه هست،هرچه بوده در همان گذشته بماند،حالا باید آینده را بسازد،از نو،به نوعی دیگر.یاد میگیرد زندگی یک موهبت است،غنیمت است،نعمت است،قدرش را بداند و آن را فدای آدمهای بی مقدار نکند...
همه ی اینها را که فهمید یک آرامشی می آید مینشیند توی دلش،توی روح و روانش.
اینجای زندگی همان جایی است که دولت آبادی گفته.همان جایی که آرام است،حال آدم خوب است؛همان جاست.
اصلأ از یک جایی به بعد حال آدم خوب میشود...

من هرچی بزرگتر میشم الکی به مشکلاتم خیلی فکر میکنم
عادت کردم
به زندگی خیلی سخت میگیرم