۷/خرداد/۹۳, ۱۲:۵۰
سلام همسفران
بله درست نوشتم همسفر.ما همه در حال سفر هستیم از جهانی به جهانی دیگر.از عالم ارواح به عالم ذر و از آنجا به دنیا.در دنیا ابتدا داخل رحمی تنگ و تاریک ساکن شدیم.دست و پا و قلب و چشم وسایر اعضای بدن که در این دنیا به آن نیاز داریم داخل رحم مادر برایمان شکل گرفت.اگر مادر تغذیه مناسب نداشت و یا از داروی ممنوعه استفاده می کرد ما هم ناقص به دنیا می آمدیم و زندگی با اندام ناقص در دنیا خیلی برایمان سخت و دردناک می شد.چون بودن در هر عالمی نیاز به اسباب و وسایل خاص آن عالم را دارد.برای آخرتنیز دقیقا همین طور است.انجا هم ما نیاز به پا و دست و چشم و... داریم.فقطفرقش با این دنیا این است که درد و رنجها و لذت ها را هزاران هزار بیشتر حس می کنیم.واگر با گناه کردن اعمالمان را از بین بردیم و با جسمی بیمار و ناقص رفتیم به نظرتان آیا زندگی ممکن است؟آن هم تا ابدیت!
چرا ما برای این دنیایمان انقدر تلاش می کنیم تا حتما خانه و ماشین و لباس های خوب و سلامت جسم و بهترین امکاناترا داشته باشیم ولی برای آن دنیایمان تلاش نمی کنیم که همین امکانات را برای ابدیت داشته باشیم؟
گویا اصلا نمی دانیم آن دنیا هم هست!برای خریدن خانه حاضریم هرجور وام با سوده بالا بگیریم.ولی آیا مطمئن هستیم آن دنیا هم خانه داریم یا نه؟مردم دنیا مدام به لباس تنشان میرسند ولی آیا میدانند ان دنیا ممکن است کاملا لخت باشند چون این دنیا به لباس حیا و عفت و تقوا اهمیت ندادند.
آیا می دانند آن دنیا فقط دو آب و هوا وجود دارد.یکی جهنمی و دیگری بهشتی.
آیا می پسندند تا ابد در آتش بسوزند ان هم در حالی که بدون پوشش و بی آبر هستند.به جای آب زلال از آبی جوشان و چرکین استفاده کنند که با جرعه اول تمام اندام داخلیشان را می سوزاند؟!
بعضی ها آن دنیا بخاطره گناهانشان در این دنیا کور و فلج محشور می شوند.به نظرتان با کوری چشم و نبودن پای رفتن ما تا کجا می توانیم برویم؟؟
بعضی ها هم بخاطره گناه تکبر با جسه ایی مانند مورچه وارد آن دنیا می شوند .
فقط تصور کنید آن دنیا که همه چیز را با تمام وجود بیشتر حس می کنیم و اصلا معادلاتش با این دنیا فرق دارد آیا می توانید لخت و عریان بین انسانها راه بروید؟
آنجا مثل این دنیا نیست که برهنگی فرهنگ باشد و پوشیدگی بی فرهنگی.
مولا علی ع می گویند:اهل نیا سوارانی در خواب می مانند که آنها را میرانند.اینها هر وقت مردند تازه بیدار می شوند.
می دانید این سخن یعنی چه؟یعنی بیشتر انسانها تمام سالهای زندگی خود را در خوابه غفلت به سر می برند و حتی لحظه ایی بیدار نمی شوند و در همان خواب هم می میرند.متاسفانه.خیلی دردناک است.بیشتر انسانها انگار مسخ شده اند.بله شیطان و نفسشان آنها را مسخ کرده وآنها هم سرمست از نعمت های دنیا هستند.و برای دنیایشان خشت بر خشت می گذارند و آخرتشان را هم با گناهان نابود می کنند.
بیشتر انسانها از خود اراده ندارند و شیطان برایشان تصمیم می گیرد!حتی به این تصمیمات چرا؟ هم نمی گویند.همان قسمت جمله مولا که می گوید آنها را میرانند.
ماهواره ها و رسانه ها دارند مردم ما را میرانند.و الگوی زندگی فاسد را به آنها دیکته می کنند.رسانه می گوید که چه بپوشند و چه بخورند!و چطور زندگی کنند.جالب است انگار ماهواره خدای این مردم شده است.و اینها تابع بی چون و چرای این معبود شیطانی.
امسال می گویند مثلا سبز مد سال است وسال دیگه قرمز.مردم هم بی چون و چرا دنباله روی این انتخاب مضحک هستند.مانند ربات شده اند که فقط باید برنامه را به او داد و بعد بی چون و چرا انجامش می دهد!!
ولی آیا اینها به سره خود نگاه نمی کنند که خداوند مغز را در آن قرار داده است و قدرت اراده و تفکر به آنها داده است!؟
موقعی که انسانها به آن دنیا می روند وقتی که از انها پرسیده میشود چقدر عمر کرده اید؟می گویند یک روز یا نصف روز.
تعجب نکنید گفتم که معادلات آن دنیا فرق دارد.آنجا حجاب ها را برداشته می شود و واقعیت ها را می بینید.هرچند اگر همین الان هم به گذشته خود نگاه کنید می بینید که روزها و سالها چقدر زود گذشته است و عمر دارد به پایان خودش نزدیک می شود.
سختی های این دنیا زودگذز است و سختی های آن دنیا ابدی.
برای ابدیت توشه بردارید.نه این که توشه های راه ابدیت را بخاطره رفاه موقت و زیاده خواهی ها بسوزانید.
بیدار شدن در آن دنیا دیگر فایده ایی ندارد.بلکه همه باید در همین دنیا به خودشان بیایند.
بله درست نوشتم همسفر.ما همه در حال سفر هستیم از جهانی به جهانی دیگر.از عالم ارواح به عالم ذر و از آنجا به دنیا.در دنیا ابتدا داخل رحمی تنگ و تاریک ساکن شدیم.دست و پا و قلب و چشم وسایر اعضای بدن که در این دنیا به آن نیاز داریم داخل رحم مادر برایمان شکل گرفت.اگر مادر تغذیه مناسب نداشت و یا از داروی ممنوعه استفاده می کرد ما هم ناقص به دنیا می آمدیم و زندگی با اندام ناقص در دنیا خیلی برایمان سخت و دردناک می شد.چون بودن در هر عالمی نیاز به اسباب و وسایل خاص آن عالم را دارد.برای آخرتنیز دقیقا همین طور است.انجا هم ما نیاز به پا و دست و چشم و... داریم.فقطفرقش با این دنیا این است که درد و رنجها و لذت ها را هزاران هزار بیشتر حس می کنیم.واگر با گناه کردن اعمالمان را از بین بردیم و با جسمی بیمار و ناقص رفتیم به نظرتان آیا زندگی ممکن است؟آن هم تا ابدیت!
چرا ما برای این دنیایمان انقدر تلاش می کنیم تا حتما خانه و ماشین و لباس های خوب و سلامت جسم و بهترین امکاناترا داشته باشیم ولی برای آن دنیایمان تلاش نمی کنیم که همین امکانات را برای ابدیت داشته باشیم؟
گویا اصلا نمی دانیم آن دنیا هم هست!برای خریدن خانه حاضریم هرجور وام با سوده بالا بگیریم.ولی آیا مطمئن هستیم آن دنیا هم خانه داریم یا نه؟مردم دنیا مدام به لباس تنشان میرسند ولی آیا میدانند ان دنیا ممکن است کاملا لخت باشند چون این دنیا به لباس حیا و عفت و تقوا اهمیت ندادند.
آیا می دانند آن دنیا فقط دو آب و هوا وجود دارد.یکی جهنمی و دیگری بهشتی.
آیا می پسندند تا ابد در آتش بسوزند ان هم در حالی که بدون پوشش و بی آبر هستند.به جای آب زلال از آبی جوشان و چرکین استفاده کنند که با جرعه اول تمام اندام داخلیشان را می سوزاند؟!
بعضی ها آن دنیا بخاطره گناهانشان در این دنیا کور و فلج محشور می شوند.به نظرتان با کوری چشم و نبودن پای رفتن ما تا کجا می توانیم برویم؟؟
بعضی ها هم بخاطره گناه تکبر با جسه ایی مانند مورچه وارد آن دنیا می شوند .
فقط تصور کنید آن دنیا که همه چیز را با تمام وجود بیشتر حس می کنیم و اصلا معادلاتش با این دنیا فرق دارد آیا می توانید لخت و عریان بین انسانها راه بروید؟
آنجا مثل این دنیا نیست که برهنگی فرهنگ باشد و پوشیدگی بی فرهنگی.
مولا علی ع می گویند:اهل نیا سوارانی در خواب می مانند که آنها را میرانند.اینها هر وقت مردند تازه بیدار می شوند.
می دانید این سخن یعنی چه؟یعنی بیشتر انسانها تمام سالهای زندگی خود را در خوابه غفلت به سر می برند و حتی لحظه ایی بیدار نمی شوند و در همان خواب هم می میرند.متاسفانه.خیلی دردناک است.بیشتر انسانها انگار مسخ شده اند.بله شیطان و نفسشان آنها را مسخ کرده وآنها هم سرمست از نعمت های دنیا هستند.و برای دنیایشان خشت بر خشت می گذارند و آخرتشان را هم با گناهان نابود می کنند.
بیشتر انسانها از خود اراده ندارند و شیطان برایشان تصمیم می گیرد!حتی به این تصمیمات چرا؟ هم نمی گویند.همان قسمت جمله مولا که می گوید آنها را میرانند.
ماهواره ها و رسانه ها دارند مردم ما را میرانند.و الگوی زندگی فاسد را به آنها دیکته می کنند.رسانه می گوید که چه بپوشند و چه بخورند!و چطور زندگی کنند.جالب است انگار ماهواره خدای این مردم شده است.و اینها تابع بی چون و چرای این معبود شیطانی.
امسال می گویند مثلا سبز مد سال است وسال دیگه قرمز.مردم هم بی چون و چرا دنباله روی این انتخاب مضحک هستند.مانند ربات شده اند که فقط باید برنامه را به او داد و بعد بی چون و چرا انجامش می دهد!!
ولی آیا اینها به سره خود نگاه نمی کنند که خداوند مغز را در آن قرار داده است و قدرت اراده و تفکر به آنها داده است!؟
موقعی که انسانها به آن دنیا می روند وقتی که از انها پرسیده میشود چقدر عمر کرده اید؟می گویند یک روز یا نصف روز.
تعجب نکنید گفتم که معادلات آن دنیا فرق دارد.آنجا حجاب ها را برداشته می شود و واقعیت ها را می بینید.هرچند اگر همین الان هم به گذشته خود نگاه کنید می بینید که روزها و سالها چقدر زود گذشته است و عمر دارد به پایان خودش نزدیک می شود.
سختی های این دنیا زودگذز است و سختی های آن دنیا ابدی.
برای ابدیت توشه بردارید.نه این که توشه های راه ابدیت را بخاطره رفاه موقت و زیاده خواهی ها بسوزانید.
بیدار شدن در آن دنیا دیگر فایده ایی ندارد.بلکه همه باید در همین دنیا به خودشان بیایند.