۲۰/تیر/۹۳, ۲:۲۸
بسم الله الرّحمن الرحیم
در زیارت حضرت صاحب الامر ـ عجل الله تعالی فرجه الشریف ـ که در سرداب مقدس خوانده می شود، خطاب به ایشان چنین سلام می دهیم: السلام علی الحق الجدید و ...
در برخی دیگر از روایات نیز سخن از امر جدید، کتاب جدید، سنت جدید و اسلام جدید گفته شده است که توسط حضرت مهدی علیه السلام پس از ظهور آشکار و ارائه خواهد شد. مقصود از این امر جدید و اسلام جدید چیست؟ آیا دین حضرت متفاوت با دین و آیینی است که جدّ بزرگوارشان )صلی الله علیه و آله( آورده بودند؟ آیا همان دین است اما نه دین سنتی بلکه با خوانش و قرائتی جدید و متناسب با عصر و زمانه جدید؟
آنچه از روایات متعدد در این موضوع در می یابیم این است که مهدی موعود علیه السلام بی کم و کاست حامل همان دین و رسالتی است که رسول گرامی اسلام آورنده آن بوده اند و از آن تخطی نمی کنند. او اساسا احیا کننده سنت نبوی و ارائه دهنده اسلام اصیل و ناب محمدی است اما در دوران پس از رسول الله و به ويژه در دوران غیبت و بالاخص در عصر پیش از ظهور، آنچنان آن اسلام ناب، دستخوش تحریفات و بدعتها و تفسیرهای غلط بر اثر دسیسه سلاطین جور و نیز بد فهمی برخی عالمان دینی و نیز التقاط با فرهنگهای غیر دینی و وارداتی در مرور ایام شده است که وقتی قائم آل محمد (علیهم السلام) اسلام ناب محمدی را عرضه می کند، با اعجاب و شگفتی همگان مواجه شده و گویا که دین جدیدی عرضه شده است.
مروری بر برخی روایات بیانگر این مساله است:
پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله:
ـ خداوند به وسيله مهدي(عج)، هر بدعتي را نابود و هر گمراهي را محو و هر سنّتي را زنده ميكند. (اصول كافي، ج 1، ص 412)
ـ مهدي عليه السلام سنّت من را پي ميگيرد و به خطا نميرود. (ينابيع المودِّة، ج 3، ص 136)
امام صادق عليه السلام:
ـ مهدي(عج)، هر بدعتي را نابود و هر سنّتي را برپا خواهد داشت. (الزام الناصب، ص 223)
ـ مهدي(عج) چون رسول خدا ـ كه هر آنچه از جاهليّت برجا مانده بود را نابود كرد ـ عمل ميكند و اسلام را از نو آغاز ميكند. (بحارالانوار، ج 52، ص 352)
امام باقر علیه السلام: هر گاه قائم ما قیام کند مردم را به امر جدیدی همانند آنچه که پیامبر (صلی الله علیه و آله) بدان فراخواند، فرا می خواند. اسلام در غربت آغاز شد و در آینده نیز غریب خواهد شد و خوشا به حال غریبان {مومنانی که بر اسلام اصیل و عاری از بدعتها و تفاسیر و نظریه پردازی های غلط باقی می مانند}.
(بحار الانوار، ج 52 ص 366)
در زیارت حضرت صاحب الامر ـ عجل الله تعالی فرجه الشریف ـ که در سرداب مقدس خوانده می شود، خطاب به ایشان چنین سلام می دهیم: السلام علی الحق الجدید و ...
در برخی دیگر از روایات نیز سخن از امر جدید، کتاب جدید، سنت جدید و اسلام جدید گفته شده است که توسط حضرت مهدی علیه السلام پس از ظهور آشکار و ارائه خواهد شد. مقصود از این امر جدید و اسلام جدید چیست؟ آیا دین حضرت متفاوت با دین و آیینی است که جدّ بزرگوارشان )صلی الله علیه و آله( آورده بودند؟ آیا همان دین است اما نه دین سنتی بلکه با خوانش و قرائتی جدید و متناسب با عصر و زمانه جدید؟
آنچه از روایات متعدد در این موضوع در می یابیم این است که مهدی موعود علیه السلام بی کم و کاست حامل همان دین و رسالتی است که رسول گرامی اسلام آورنده آن بوده اند و از آن تخطی نمی کنند. او اساسا احیا کننده سنت نبوی و ارائه دهنده اسلام اصیل و ناب محمدی است اما در دوران پس از رسول الله و به ويژه در دوران غیبت و بالاخص در عصر پیش از ظهور، آنچنان آن اسلام ناب، دستخوش تحریفات و بدعتها و تفسیرهای غلط بر اثر دسیسه سلاطین جور و نیز بد فهمی برخی عالمان دینی و نیز التقاط با فرهنگهای غیر دینی و وارداتی در مرور ایام شده است که وقتی قائم آل محمد (علیهم السلام) اسلام ناب محمدی را عرضه می کند، با اعجاب و شگفتی همگان مواجه شده و گویا که دین جدیدی عرضه شده است.
مروری بر برخی روایات بیانگر این مساله است:
پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله:
ـ خداوند به وسيله مهدي(عج)، هر بدعتي را نابود و هر گمراهي را محو و هر سنّتي را زنده ميكند. (اصول كافي، ج 1، ص 412)
ـ مهدي عليه السلام سنّت من را پي ميگيرد و به خطا نميرود. (ينابيع المودِّة، ج 3، ص 136)
امام صادق عليه السلام:
ـ مهدي(عج)، هر بدعتي را نابود و هر سنّتي را برپا خواهد داشت. (الزام الناصب، ص 223)
ـ مهدي(عج) چون رسول خدا ـ كه هر آنچه از جاهليّت برجا مانده بود را نابود كرد ـ عمل ميكند و اسلام را از نو آغاز ميكند. (بحارالانوار، ج 52، ص 352)
امام باقر علیه السلام: هر گاه قائم ما قیام کند مردم را به امر جدیدی همانند آنچه که پیامبر (صلی الله علیه و آله) بدان فراخواند، فرا می خواند. اسلام در غربت آغاز شد و در آینده نیز غریب خواهد شد و خوشا به حال غریبان {مومنانی که بر اسلام اصیل و عاری از بدعتها و تفاسیر و نظریه پردازی های غلط باقی می مانند}.
(بحار الانوار، ج 52 ص 366)