تالار گفتگوی بیداری اندیشه

به بهانه ی اکران فیلم رد کارپت به کارگردانی رضا عطاران
این فیلم با استقبال مردمی رو به رو شده و با فروش 83 میلیونی در روز اول ، توانست رکورد تاریخ سینمای آزادی و زندگی رو عوض کنه...

خلاصه فیلم :
فیلم در مورد یک هُنَروَر یا به قول خودمون سیاهی لشکره ، که عاشق سینماست ، و برای این که فیلم نامه ی خودش رو به دست استیون اسپیلبرگ برسونه (یکی از کارگردان های هالییود) تصمیم می گیره که در جشنواره ی کَن شرکت کنه...

عطاران در یک کارگاه پرچم سازی کار میکنه ، از طرفی هُنَروَر هم هست ،
فیلم های اسکورسیزی رو خیلی دوست داره، مخصوصاً فیلم کازینو ، و اون رو یه فیلم ارزشی می دونه ....
او عاشق سینما هست ، و یک دیالوگ رو در مقدمه ی فیلم خیلی تکرار می کنه که میگه :
شما که غریبه نیستی، من ۳۸ سال از خدا عمر گرفتم، ۱۳ سال تئاتر کار کردم، هنوز وضعیتم اینه ،هیچی به هیچی، بالاخره باید کاری می‌کردم دیگه...
مقدمه ی فیلم تموم می شه ، عطاران سفر خودش رو آغاز می کنه به سمت جشنواره کن ، باید کاری می کرد ، باید حقِ خودش رو از سینما می گرفت ، باید فیلنامه ی خودش رو به دست اسپیلبرگ می رسوند ...

آیا رد کارپت فیلم خوبیه ؟؟؟

عطاران وقتی به فرانسه میره ، هنوز هدف و ایده ی مشخصی برای موقعیت های طنز نداره ، شوخی ها و کمدی های فیلم خیلی پراکنده بود و به نظرم از طنز کلامی به شدت بد استفاده شده بود و خیلی سطحی بود ، مثل سکانس روبرو شدن با همسفرش که خانوم بود . آخه دیگه چه کسی به شوخی هایی در باره ی تروریست بودن ایرانی ها و دست ندادن با زن ها و شوخی های دمه دستی با طرز انگلیسی صحبت کردن می خنده ؟!
با این که طنز کلامی در این فیلم نازل بود ، ولی در عوض طنز موقعیت و طنز مستند فیلم به شدت خوب بود...
سکانس گفتگوی مستند وارِ عطاران و جیم جارموش و یا عطاران و تیلدا سویینتن از جذاب ترین قسمت های فیلم بود که با زیرکیه عطاران به هَدَر نرفت ...( طنز های موقعیت رد کارپت ، من رو به یاد فیلم بُرات می انداخت )
پیام اخلاقی فیلم هم مثل شوخی های فیلم ، پراکنده و نا محسوس بود . مثلاً عطاران در یک سوم پایانی فیلم به این نتیجه میرسه که باید ما هویت ایرانی خودمون رو حفظ کنیم ، و میشه به سکانس دف زدن او در خیابان ، یا به استفاده از پرچم ایران به جای پتو اشاره کرد...

در میانه فیلم عطاران با پسر ایرانی به اسم جمال آشنا میشه که اصلاً به عنوان نقش مکمل خوب نبود ، نه وجودش به درد می خورد ، نه حضورش در ادامه و نه رفتنش!!!
عطاران در این فیلم به دکوپاژ و قاب بندی اصلاً اعتقاد نداره ، و از دوربین رو دست ( که خیلی هم بدم میاد ) استفاده می کنه .


تذکر: لطفاً فقط در مورد فیلم حرف بزنید ...

من تا حالا سینما نرفتم.
با خودم گفتم که اگه برای اولین بار رفتم سینما، برم یه فیلم حرفه ای و همه چی تموم ببینم. واسه همین علاقه ای ندارم به خاطر این فیلم به سینما برم.
اما حرف هایی که زدین یه کلیت کافی از فیلم به ذهنم داد.
یکی از دوستام یه چیزایی جزیی تر از این فیلم می دونه و گفته که:
عطاران خودشو یه آدم پپه نشون داده. کسی که هیچی تو دلش نیس. من واقعا از این جور شخصیت ها خوشم می یاد. خیلی خوب می شه باهاش همزادپنداری کرد.
از طرفی گفت که عطاران خودشو توی کن خیلی غریب نشون داده. یه جورایی گفت که مثل یه جوجه ی طلایی زیر بارون دیده می شد.

نقل قول:عطاران در این فیلم به دکوپاژ و قاب بندی اصلاً اعتقاد نداره ، و از دوربین رو دست ( که خیلی هم بدم میاد ) استفاده می کنه .

شدیدا از سبک هندی کم توی فیلم های درام سیاه یا این مدل درام ها خوشم می یاد. اما هندی کم هر کسی رو نمی پسندم. هندی کم های سیلوستر رو دیدین؟ عاشقش می شین! مخصوصاً صحنه نماز خوندن عدنان توی فیلم نازپرورده که فوق العاده بود. حتما نظرتون درباره هندی کم عوض میشه.