تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسم الله الرحمن الرحیم
« إنا عرضنا الإمانه علی السماوات و الارض و الجبال فأبین ان یحملنها و اشفقن منها وحملها الانسان انه کان
ظلوما جهولا »
سلام یاران صمیمی
چند روز پیش با آیه فوق برخوردم و وقتی معنیشو خوندم برام سوال بود که چرا خدا در این آیه فرموده
انسان گمراه و جهوله؟؟؟ و بعد از پیدا کردن پاسخش این تاپیک رو باز کردم ؛ چون ممکنه برای شما هم
سوال شده باشه.
اول اینکه منظور از امانتی که آسمان و زمین اون رو نپذیرفتن چیه؟؟؟
امانت الهی همان قابلیت تکامل به صورت نامحدود ، آمیخته با اراده و اختیار برای رسیدن به مقام انسان کامل و بنده ی خاص خدا و پذیرش ولایت الهی است ، همون عشق و معرفت الهی هستش و میگن ولایت
امام علی (علیه السلام) هم هست.
حالا حمل این امانت برای آسمان و زمین ممکن نبود چون خداوند این امانت رو با استعدادهاشون مقایسه
کرد و آنها به زبان حال ، عدم شایستگی خودشونو از پذیرش این امانت اعلام کردن . منظور از عرضه ی امانت بر آسمان و زمین و کوه ها ، مقایسه ی وضع اونهاست و معنای آیه اینه که اگر این امانت رو با وضع
آسمانها و زمین مقایسه کنی میبینی که اونها تاب حمل این امانت رو ندارن و تنها انسان میتونه اونرو
حمل کنه اونم بخاطر خلقت خاصش هست.
حالا چرا خدا فرموده انسان ظلوم و جهول بوده؟؟
هرچند این دوتا صفت ، صفت عیب و ملاک سرزنش انسان هست ، لیکن همین ظلم و جهول انسان مصحح حمل امانت الهی است ، چون کسی که متصف به ظلم وجهل شود ، شأنش اینه که میتونه متصف به عدل و علمگردد و حالا این نشونه ی اختیار و اراده است . انسانی که میتونه خلیفه ی خدا روی زمین و معلم فرشتگان و مسجود ملایکه گردد ، با پذیرش خط انحراف به اسفل السافلین میرسه ، این بهترین دلیل بر ظلوم وجهول بودن انسان هست . بنابراین کسی که آن امانت الهی را حمل کند ، متصف به علم و و عدل میگردد
و کسی که شانه خالی کند و به مسیر انحراف کشیده بشه متصف به ظلم و جهل خواهد شد .

(۱۳/مرداد/۹۳ ۱۲:۴۳)دختر خورشید نوشته است: [ -> ]هرچند این دوتا صفت ، صفت عیب و ملاک سرزنش انسان هست ، لیکن همین ظلم و جهول انسان مصحح حمل امانت الهی است ،

لزوما ظلوما و جهولا معنای بد ندارند که عیب محسوب شوند

اگر شخصی غیر خداوند را نشناسد می شود جهول که مدحه نه ذم
اگر به نفس اماره اش سختی بده و ریاضت بده می شه ظلوم که بازهم مدحه

در مورد این آیه هم ظلوم و جهول تفسیر به رذیلت شده اند و هم فضیلت

صدرالمتألهین در اسرار الایات خیلی دقیق مطالب را باز کرده و به هر دو وجه تبیین کرده.

بعدش باید در نظر داشت که مقصود از انسان اینجا کیست؟ آیا نوع انسانه یا مصداق خاصی؟
این هم مطلبیه که در روایات ما به آن اشاره شده که آنچه در یک روایت آمده و مصداق آن را شخص غاصب ولایت (لعنه الله) معرفی نموده از آن برداشت می شه که ظلوم و جهول رذیلته.

ولی آیات قرآن بطن در بطنه و تاب و توان معانی متعدد را در طول هم داره.

سلام
این هم یک پاسخ دیگر از اینکه چرا خداوند به انسان گفتند گمراه و جهول !
به باور مفسران منظور همه ی انسانها نیست ، بلکه انسانهای ساخته نشده و تربیت نایافته و به توحید گرایی
وپرواپیشگی و ایمان و ارزشهای های انسانی آراسته نشده مدنظر است ، و آیه مورد بحث ، نظیر این آیه است که
میفرماید :‌ « و ان الانسان لربه لکنود ؛ انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است »
و نظیر این آیه : « و امّا الانسان اذا ما ابتلاه ربّه فاکرمه و نعمه فیقول ربیّ اکرمن ؛ و اما انسان هنگامی که پروردگارش
وی را می آزماید و عزیزش میدارد و به او نعمت بسیار میدهد میگوید : پروردگارم مرا گرامی داشته است »
و نیز هرگز نمیتوان گفت که منظور از انسان در آیه بحث ، نخستین انسان آفرینش است ، چرا که او در قران شریف
به برگزیده خدا وصف شده و برگزیده الهی را هرگز نمیتوان به عنوان ستمکارو نادان وصف نمود .