تالار گفتگوی بیداری اندیشه

به نام خدا

دوستان همگی نکات ومطالب خوبی روعنوان کردند
خواستگاری میتونه درهرمحیطی باشه
محل کار
دانشگاه
دربین اقوام
دربین همسایگان ودوستان و...............صورت بگیره

مثلا درایام محرم وماه مبارک رمضان درمجالس ومحافل مذهبی موارد خواستگاری زیاددیده شده برای بنده زیاداتفاق افتاده این موضوع
خوب اشکالی نداره نیت خیره
هرشخصم دارای یه سری اصول وعقایدوفرهنگه
به هرحال خواستگاری بی واسطه نمیشه
برای من شخص واسطه هم مهمه

یکی ازخانم های گل تالارحکم خواهرروبرای من دارند واسطه ی بسیارخوبی هستند یعنی تا70 درصدموروازماست میکشن بیرون
چه درازدواج سنت وچه غیرسنتی بایه واسطه ی خوب 2طرف بااطلاع خانواده هاشون میتونن باهم صحبت کنن
ولی این مدت مثلا در3جلسه خلاصه بشه نه بیشترازاین............

به انتخاب وتحقیق ونصایح پدرومادروسایربزگترها ارزش واحترام قائل بشیم
به هرحال پدرومادردلسوزفرزندانشان هستند وبد اونهروکه نمیخوان
میخوان؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ان شاالله متوکل ومتوسل باشیم
کارخیره ودرکارخیرحاجت هیچ استخاره نیست

ان شاالله باواسطه ی خوب وشایسته ومعتمد شرایط خواستگاری برای تمامی بزرگواران مجردپیش بیاد.......
البته درمورد خانم ها دیدی مورد پیش اومدتوسط مادروخواهر ویایکی ازاقوام خانواده پسرموردپسندواقع شد که اینم یه شیوه خواستگاری
وبرای من این نوع خواستگاری که پسربرعهده ی والدین میزاره خیلی باارزشه...............

البته روش های دیگه هم اگه رواصول ومنطق وتفاهم طرفین باشه ستودنی است...........

واقعا شما سر سه جلسه میتونید جواب بدید؟؟؟ (:

بستگی داره حوا جان!
من 7 سال پیش با 4 جلسه یکساعته همه چیزو فهمیدم...
ببینید از اینجا به بعدش رو فقط به این دید بخونید که دارم از تجربیاتم بهتون میگم...
من نزدیک به 200 تا خواستگار داشتم که فقط حدود 60 تاشون رو به خونه راه دادیم...
یعنی 140 تاشون یا سربازی نرفته بودن، یا تفاوت سنیمون مناسب نبود و یا رشته تحصیلی و میزان تحصیلش مورد نظر من نبود و یا پدر و مادرش در حد پدر و مادر من نبودن و در واقع هم کفو خانوادگی نبودیم...
از این 60 تا فقط 4 تاشون به جلسه 4 ام کشیده شد...
یعنی 56 تاشون توی صحبتاشون یه چیزی گفتن که من فهمیدم به درد هم نمیخوریم...
همه این 200 نفر رو هم من رد کردم...
یعنی مامانم اینا اختیار تام به من داده بودن...
اما...
من از 17 سالگی خونه مون خواستگار رفت و آمد کرد و من از هر حرفی خیلی چیزا دستگیرم شد و هر خواستگار در واقع یک تجربه شد برای من...
فقط 4 نفر بودن که از معیارهای من تا جلسه آخر گذشتن...
از این 4 نفر، 3 نفر دیگه تو روز آخر یه چیزی از خودشون نشون دادن که من مطمئن شدم که باید نه بگم...
برای من که از 17 سالگی خواستگار داشتم و مامان و بابام فرهنگی بودن و تقریباً نصف خواستگارای من به دلیل آشنایی با پدر و مادرم خانواده فرهنگی ای داشتن، اینقدر تجربه ایجاد شده بود که یارو تا میگفت ف من میرفتم فرحزاد...
اما خواهر خود من، همین 2 ماه پیش عروسی کرد و با همین خانواده و با تجربیات خودش و تجربیات من، نزدیک به 8 جلسه با شوهرش صحبت کرد تا مطمئن شد...
هم به آدمش بستگی داره، هم به خانواده ها، هم به رشته تحصیلی، هم به آب و هوا
از شوخی گذشته...
بچه ها!
یکم به خدا توکل کنین...
از خدا ملتمسانه بخواین اگه طرف سیاه کاره، دستش براتون رو بشه...
از خدا بخواین که اگه قراره با طرف خوشبخت نشین، یه طوری بشه که "نه" بتونین بگین...
به خدا قسم، خدا تو این زمینه ها خیلی کمک میکنه...

اما اگه شما فکر میکنی که با 20 جلسه صحبت میتونی همسر آینده ات رو بشناسی، شک نکن و همه اون 20 جلسه رو داشته باش که فردا از کرده خودت پشیمون نشی عزیزم...

بسم الله الرحمن الرحیم

هنوز جنجال تصمیم جدید شهرداری تهران برای تفکیک جنسیتی کارکنانش،تموم نشده،اما جدا از همه ی موافقان و مخالفان پر و پا قرصی که این طرح داشت،یک سوال اساسی برای من ایجاد کرد :
اصولا (!) آدم باید کجا با همسر آینده ش آشنا بشه؟


قدیما رسم بر این بود که پسر به سن ازدواج می رسید،بعد هم مادر میگشت برای پسرش یکی رو نشون میکرد،بعد همگی دست جمعی تشریف میبردن خونه ی عروس و ... والسلام!
منتها الان اوضاع خیلی فرق کرده. این فرهنگ - درست یا غلط - دیگه از بین مردم رفته.الان اگه یه پسر به مادرش بگه زن میخوام،در صورت موافقت و عدم وجود هر گونه انقولت،مادر میگه که « کی رو میخوای » ؟؟؟
خب! الان خیلی ها با تفکیک جنسیتی دانشگاه ها هم موافقند،البته خیلی از دانشگاه ها هم این طرح رو اجرا کردند.ولی انصافا آیا دانشگاه نمیتونه یه محیط مناسب برای همسریابی باشه؟؟
البته هدف دانشگاه این نیست،اما این کارایی رو که میتونه داشته باشه... .
سخن کوتاه کنم،این روزها که ماشالله همه چیز داره تفکیک جنسیتی میشه،حداقل باید به سوالی که در بالا بولد کردم هم جواب داده بشه.

نظر شما چیه؟
همسریابی به شیوه ی مامان پسندانه (!) یا دوستی کف خیابان؟




راستی این هم تازه دیدم تو تالار
جالبه،بعضی نظرات : http://forum.bidari-andishe.ir/thread-5353.html

نقل قول:همسریابی به شیوه ی مامان پسندانه (!) یا دوستی کف خیابان؟

همسر یابی سنتی امکانش خیلی کمه!
همسر یابی سنتی به دختر همسایه و محله و فامیل ختم می شه.
فامیل رو باید دوری کرد چون ازدواج فامیلی شدیدا خطرناکه
توی کوچه محل هم دیگه همه دخترا مثل هم نیستن که مادرمون یکی رو سوا کنه برای خواستگاری!
ماشالله دوره زمونه جوری شده که دختر نجیب(و بلعکس پسر نجیب) مثل گوهر می مونه.
****
اما تقدیر هم یه چیزی هست واسه خودش. همین همسر یابی سنتی واسه پسر عموی من رخ داده و همسرش شده عروس محبوب فامیل(به خاطر اینکه انتخاب خانواده بوده)

(۲۶/مرداد/۹۳ ۱۵:۳۸)Ali#59 نوشته است: [ -> ]همسریابی به شیوه ی مامان پسندانه (!) یا دوستی کف خیابان؟

در حالت کلی هیچکدوم!
چون هر دوتا مشکلات خاص خودشو داره..
شیوه ی خواستگاری سنتی اصلا واسه جوون امروز کاربردی نداره..
با 2تا جلسه دوساعته حرف زدن نمیشه طرفو شناخت و ازدواج درستی داشت..
از طرفی دوستی کف خیابونیم که دختر و پسر در نگاه اول عاشق شن و این چرت و پرتا، واقعا مزخرفه!چون هرکدوم از طرفین احتمالش کمه که راستشو بگن..
اما در حالت جزئی شیوه ی همسر یابی به نظرم به سن و سال خیلی ربط داره..
ببینین برا یه دختر و پسر 18-19 ساله اینکه خودشون طرفشونو پیدا کنن ریسک بزرگیه..
چون معمولا هنوز اونجور که باید وارد جامعه نشدن وشناخت جنس مخالف براشون سخت میشه..بخصوص که تو اینجور دوستیا تو این سن و سال اول احساسات حاکمه بعد عقل و منطق..
پس اگه تو این سن کسی هوس ازدواج کرد همون مامان پسندانه خوبه براش!خلاصه هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد...
اما برای سنای بالاتر مثلا 24-25ساله دیگه اون شیوه مامان پسندانه کار بیهوده ایه..
دختر و پسر دیگه خودشونو شناختن..
میدونن از زندگی چی میخوان..
وارد جامعه شدن..با جنس مخالف انقدر رابطه (هم کلاسی و همکار و..) داشتن که تاحدی از خصوصیات دختر و پسر مطلع باشن..
اینجا دیگه بنظرم اگه خودشون دست به کار بشن خیلی بهتره..
یعنی اول یسری رفت و آمد هایی باهم داشته باشن برا شناخت بیشتر و بعد هم خواستگاری با خانواده و الباقی..
البته اگه واقعا جوون 24-25 ساله ی ما عاقل شده باشه که معمولا میشه..
چون تو این سن خیلی کم پیش میاد طرفین با احساسات جلو برن..

سلام علی آقا!قبلاً یه تاپیک در این مورد زده بودیم...
http://forum.bidari-andishe.ir/showthread.php?tid=34977

لذا بحث تکراریه و با اون موضوع ادغام میشه...

حالت مامان پسندانه محدودیت شدیدی داره.
قبلاً خانواده ها هم دیگه رو می شناختن همسایه ای هم محله و ... بود.
اما الآن این جوری نیست دیگه.
اما حالا ممکنه یه خانواده ای همچین شرایطی داشته باشن. مثلا دو تا مادر با هم دوست باشن(دوست قدیمی) بعدش بچه های هم دیگه رو بشناسن. از بچگی شون بشناسن.
خوب اگه تشخیص بدن به هم می خورن این دو تا جوون. دیگه مخالفت با این تصمیم توسط بچه یه خریت بزرگه.
فکر کنم تو همین تالار بود که گفتن مرد از 27 سالگی بی احساس می شه.
*******
اما مشکل تفکیک جنسیتی هم همینی هست که آقا علی گفتن.
دیگه فکر کنم ازدواج دانشجویی تعطیل میشه یا می یان به قید قرعه ازدواج می کنن
بحث هم ازدواج دانشجویی نیست. بحث ازدواجه
در شرایطی که مادر ها کسی رو زیر سر ندارن باید پسر ها بگردن
پسر ها هم که اگه به لطف برخی حضرات از جنس مخالف دور بشن دیگه شناخت لازم رو پیدا نمی کنن.
اینجوری خیلی راحت گول می خورن(همینطور دختر هاهم به راحتی اغفال می شن)
یا اینکه باید تو خیابون و اماکن آزاد ارتباط داشته باشن
یا اینکه برن جاهای بدتری دنبال همسر بگردن
دانشگاه از سالم ترین محیط ها برای همسر یابی هست. تفکیک جنسیتی در دوره ای که به تشکیل خانواده نیازه و جمعیت کشور داره کم می شه یه اشتباهه

نه دیگه نشد...
تفکیک جنسیتی واسه دوره ای که عقل کار نمیکنه و شهوت در اوج خودشه، فکر کنم بد نیست...
توی دوران دانشجویی همه در اوج شهوت، اونوقت بغل همدیگه وقتی دارن بوی عطر همدیگه رو استشمام میکنن، برن سر کلاس درس بخونن؟
عمراً اگه از اون درس چیزی عایدشون بشه...
البته اینم بگم که این نظر من نیست...
آقای قرائتی و آقای راشد یزدی گفته بودند.
حالا تفکیک جنسیتی جلوی خیلی از فسادها رو میگیره.
شاید واسه پسرهای خوبی مثل شما، دوباره راه اعتماد به مامان ها باز بشه...
پسرهای بد هم که از این راه نشد، از یه راه دیگه وارد میشن.

نظرسنجی رو دیدید؟

واقعا بهترین ازدواج از نظر شما نوع سنتیشه؟